Kochani, łódzkich wspomnień ciąg dalszy (przypominam, że to wszystko w związku cudownym projektem Piotra Trojana i Patrycji Płanik, którzy potrzebuja pomocy i Waszych łódzkich wspomnień i historii, więcej szczegółów w poprzednim poście, a tymczasem załączam maila przypominajkę: zmiloscidolodzi@tlen.pl)
Nie wiem, jak w Polsce (choć z tego, co pamiętam pewnie też) tu atmosfera wybitnie mundialowa, flagi Brazylii na każdym rogu i zniżki na piwo w okolicznych sklepach, choć, podobnie jak Polska, i Izrael nie ma komu specjalnie kibicować w tym roku. Cała ta szalona piłkarska atmosfera obudziła we mnie wspomnienie (i to niejedno, a nawet trzy) o corocznej łódzkiej piłkarskiej imprezie-DERBACH. Jako rodowita Trójmieszczanka (konkretniej Gdynianka) nieobce mi jest pojęcie drużynowej nienawiści (Lechia Gdańsk, Arka Gdynia) i podwyższonej temperatury odczuwalnej głównie w środkach komunikacji miejskiej kursujących na trasie obu tych miast. Już miesiąc przed derbami człowiek natykał się na wrzechobecne naklejki pingwina w barwach Lechii z pałką i komiksowym dymkiem, w którym widniał napis "Czuję śledzia!"(Gdynia, nazywana jest pieszczotliwie przez zazdrosnych Gdańszczan "Śledziowem"). Przyśpiewek Arki na temat Lechii nie przytoczę, bo nie przychodzi mi do głowy nic cenzuralnego. Niemniej jednak, pomimo pewnego dreszczyku emocji, derby trójmiejskie nie paraliżowały życia społeczno-kulturalnego w okolicy. Jakież więc było moje zdziwienie, kiedy któregoś pięknego popołudnia siedziałam sobie z Krzysiem i Marysią O. w przemiłej knajpce w okolicach Placu Wolności, po czym, po skończonym spotkaniu, udaliśmy się na tramwaj aby wrócić do naszego nowego mieszkania na Retkinii (tak niedaleko stadionu ŁKSu), gdy nagle wyrósł przed nami umundurowany policjant z pytaniem "A państwo dokąd?" "Do domu" odpowiedzielismy skołowani "na Retkinię". "Oj, to przez centrum" zmartwił sie policjant "nie radzę" dodał. "Jak to, dlaczego?" zapytaliśmy zdziwieni. "Jak to -dlaczego" zdziwił sie z kolei policjant-"Derby! Niebezpiecznie teraz na ulicach, naprawdę nie radzę się tam pakować" "To co my mamy zrobić?" zapytaliśmy rozpaczliwie jako, że zapadał wieczór a nie uśmiechało nam się spędzenie nocy na Placu Wolności (nasze miejscówki w centrum były silą rzeczy, niedostępne). "Przeczekać" odpowiedział policjant "względnie objechać" po czym odwrócił się aby służyć radą innym niezorientowanym niedobitkom, których było jednak niewiele, bo najwidoczniej, wszyscy byli przyzwyczajeni do faktu, że podczas derbów do centrum sie nie wjeżdża. Chwilę potem zadzwonił do nas nasz drogi współlokator, Piotr T. krzycząc "Nie przyjeżdżajcie! tu horror! Jak na wojnie!!" "Jak to?" zapytaliśmy "Tak to, kibice, którzy mają zakaz wstepu na stadion zaczęli burdę godzinę temu nie da sie przejść, jedźcie gdzie indziej" Zdezorientowani błąkaliśmy się trochę jeszcze po Placu Wolności, po czym zdecydowaliśmy się pojechać objazdem do Macieja P. na Widzew (z deszczu pod rynnę, rzekłby ktoś) ale w tramwaju było spokojnie, Widzew zresztą chyba wygrał tej nocy na stadionie ŁKS-u, więc burd nie było (chyba że były pod ŁKS-em, ale to już tylko Piotrek wie). nie pamiętam jak się ta historia skończyła, pewnie do domu nie wróciliśmy, ale przynajmniej w nastepnych latach nikt nie plątał się samopas po ulicy w czasie derb (derbów?) łódzkich. Raz tylko pomyliłam sie w godzinie rozpoczęcia i utknęłam w Empiku w Galerii Łódzkiej gdzie pasjami czytałam za darmo książki i podczas jednej z takich czytelniczych wędrówek usłyszałam nerwowe szepty z działu obok "Anka, chodź, chodź, zaraz się zacznie!" "Derby!!" zaświeciła mi w głowie ostrzegawacza żarówka w barwach łódzkich klubów sportowych więc porzuciłam książkę i pognałam rączym truchtem do najbliższej kryjówki na Manhattanie. (pewnie u Justyny). Tyle z posta o piłce nożnej Kochani pisanego przy wtórze okrzyków rodziny ukochanego towarzyszących meczowi Iran-Argentyna. Część dalsza nastąpi. Kiedyś.
P.S. Przypomniało mi się jak przed wyjazdem do Krakowa mój brat usiadł i wytłumaczył mi zapobiegawczo "Pamiętaj-jak spotkasz kogoś za Wisłą-to jesteś z Gdańska. Jak za Cracovią-to z Gdynią. Kiedy jechałam do Łodzi mój brat pomyslał chwilę, pokręcił smutno głową i powiedział. "Przykro mi w Łodzi nie masz przyjaciół" Moja wiedza na temat wzajemnych przyjaźni na niewiele sie jednak zdała bo jedyna drużyna, z którą miałam do czynienia w Krakowie to Hutnik, za sprawa Huberta P, który mieszkał w dzielnicy Nowa Huta (odpowiednik łódzkich Bałut), przy wjeździe do której witał nas wysoki zegar bez wskazówek oraz ogromny napis na jednym z bloków "Hutnik wita zbłąkane dusze". Także tyle. Baj.
