Lost in translation, Part 1

Kochani. Tokioooooooooooo!!!!!! W życiu nie pomyślałam, że mi się to uda. Kiedy Pati z Tomkiem, podczas jednej z swoich Tel Avivskich wizyt napomknęli, że może bym poleciała z nimi do Tokio bo oni tu robią projekt, nie wzięłam tego na poważnie przez wzgląd na moja znaną co niektórym miłość do lotnictwa i w ogóle, cała wycieczka wydawała mi się wręcz nieosiągalna, ale że Tokio i Stany to moje marzenie, więc myśl zakiełkowała i spokoju nie dawała, kiełkowała tak długo, że straciłam wszystkie tanie połączenia ale nie wystarczająco długo żeby zbankrutować więc w maju kupiłam sobie bilet przez Hong Kong do Tokio z Tel Avivu i oto jestem, ja, w Tokio, wstawszy z pierwszą tokijską mewą o 5-tej rano (Jetlag) pisząc Wam tego oto posta. (Tak wiem, że w tym pierwszym zdaniu jest dużo wyrazu Tokio). Leciałam Kochani łącznie koło 17 –tu godzin ale ponieważ podświadomie przygotowywałam się do tych lotów 2 miesiące poza tym odkryłam sekret udanej podróży (czyt. środki nasenne na receptę) nie bałam się w ogóle, ani pierwszego, ani drugiego lotu, w pierwszym locie zasnęłam jak księżniczka na wszystkich trzech wolnych miejscach (wprawdzie na początku koło okna siedział jakiś pan z rejonów azjatyckich, ale jako że zaraz po wystartowaniu poszedł do swoich kolegów w innej części samolotu i nie wracał po 20-tu minutach uznałam że mogę się położyć i przespałam smacznie 9 godzin dopóki nie obudził mnie zapach rozdawanego śniadania. Zjadłszy ze smakiem Elalski omlet i odchudzony serek z certyfikatem koszerności, położyłam się na kolejną godzinę po to żeby się ocknąć tuż przed lądowaniem. Przez wpółotwarte oko zobaczyłam Pana z kraju Azjatyckiego, który grzecznie stał czekając aż się obudzę i spytał „Good Sleep???” Przez myśl przeszło mi, że może i wcześniej chciał usiąść na wykupionym miejscu pod oknem, ale jak to mówią, herbata po kisielu, czy też mleko się wylało, czy też nie mam pojęcia, bo nie wiem która jest godzina. W Hong Kongu, powitała mnie masa ludzi w maskach jednorazowych na twarzy oraz Pan, który specjalnym laserem naświetlał co trzeciego pasażera sprawdzając czy nie ma gorączki i objawów SARSU (wyglądało to jakby im wszczepiał czipy) a  po 5-ciu minutach dostałam ulotkę informującą o potencjalnych obawach oraz maseczkę jednorazową, a jakbym tę ulotkę przypadkiem zgubiła to przez głośniki w trzech językach można było usłyszeć „Jeżeli masz objawy takie jak.. gorączka…rozwolnienie.. etc. Etc., udaj się do punktu medycznego, etc..) Nie miałam za dużo czasu na zwiedzanie lokalnego Duty-Free bo na przesiadkę miałam tylko godzinę, w Cathay Airlines karma zwróciła mi za trzy wolne miejsca sadowiąc mnie niczym makrelę w samym środku środkowego rzędu. Tu już nie mogłam zasnąć (ani się ruszyć, jeżeli o tym mowa), więc skorzystałam z szerokiego wyboru rozrywek pokładowych. Po przejrzeniu opcji muzycznych („Mandarin Best”, „Gold Chinese, „Philippinien Hits, „K-pop”, „P-pop”) przejrzałam ofertę filmową i natknąwszy się na pierwszy film w języku angielskim („Cindarella”) zaczęłam oglądać. Pan koło mnie po 15-minutach również włączył Cindarellę, a wracający z toalety pan siedzący przed nami, również włączył Cindarelle i myślę ze jakbym się przeszła po polkładzie to trochę amatorów Disneyowskiej adaptacji bym znalazła. Mówiąc szczerze przeżyłam jedna chwilę grozy kiedy samolotem zaczęło niebywale trząść (lecieliśmy nad woda więc spoko) włączył się sygnał zapinania pasów po czym przez głośnik odezwała się szefowa pokładu (oczywiście najpierw po chińsku) mówiąc. Dear passengers. We recommend you to fasten your seatbelts due to turbulences... And….I am very sorry to announce…(to serce moje zamarło na tę dramatyczną pauzę)..we will not be able to serve hot drinks at that time. Matko jedyna. Hot drinks. Tragedia.

Niczym w reklamach linii lotniczych czy reklam społecznych o nieposiadaniu dzieci, zjadłam śniadanie w linii ELAL, obiad na pokładzie Cathay, a kolację w Tokio, ale o tym zaraz.

Na lotnisku Narita po uprzejmiej wymianie zdać w Jibrish postawiłam stopę na suchym lądzie (przynajmniej na chwilę), aby zastać w hali przylotów Pati i Tomka, którzy wyglądali jak kokainiści na głodzie (Przylecieli o tokijskim poranku więc nie spali już prawie 40 godzin) i po wymianie uścisków Tomek wziął moja walizkę mamrocząc przekleństwa od nosem i sugestie żebym może następnym razem słuchała jak się do mnie mówi nazwę lotniska (wylądowałam na takim oddalonym o 150 kilometrów od naszej miejscówki) po czym po zakupie licznych kart autobusowo-pociagowych itp., wsiedliśmy do tokijskiego metra, którym byłam tak zachwycona ze naokragło robiłam zdjęcia aż mnie Pati powstrzymała niemrawym ruchem umęczonej ręki, kiedy usiłowałam zrobić zdjęcie dziewczynce rysującej na szybie Gwiazdę Dawida (bądź tez normalna gwiazdkę, która wyglądała jak Gwiazda Dawida). Po ponad godzinnej jeździe ( i zmianie środka transportu po drodze) wysiedliśmy kierując się do najbliższej suszarni (sushi fast food pod domem) w której zjadłam autentycznie najlepsze sushi na świecie (o tym może już w innym poście).

W tym kraju nie ma śmietników (Twoje śmieci-Twoja sprawa), więc ludzie to chodzą z przenośnymi popielniczkami.

N kocie c tego trochę niespójnego posta dodam że spakowałam się najgorzej jak można. Oboje, Pati z Tomkiem zapewniali mnie że będzie upał i żebym wzięła ciuchy na tracking po (na?) Fuji, więc w ostatniej chwili wyjmowałam z walizki jeansy i koszule z długim rękawem. Okazało się, że na Fuji nie wejdziemy bo leje i że w ogóle leje wiec moje izraelskie sukienki na lokalne upały mogę sobie powiesić w szafie dla ozdoby.

Nic to jednak. Jestem zachwycona i na tokijskim haju (metafora, of course), tutaj 6.31 rano w Polsce, 23.32, w Izrael 00.32, słońce tokijskie grzeje mi plecy, robię się znowu śpiąca, więc chyba spróbuję zasnąć na dwie godziny co by mi starczyło siły na zwiedzanie. Tokio jest super (choć widziałam tylko trochę przez metro po nocy;) Chcieć to móc. Jeeeej!!!

Grypopodobne.

Etgar Keret w swojej nie wydanej dotąd w Izraelu (dlaczego..?) książce "Siedem dobrych lat" pisze (o podróży samolotem) "Lubię ten kawałek kiedy jest się zamkniętym  w blaszanym pudle, zawieszonym między niebem a ziemią. W blaszanym pudle, w którego wnętrzu nie ma tak naprawdę żadnej pory dnia ani pogody, jest tylko jeden soczysty bezmiar stanu zawieszenia ciągnącego się od startu do lądowania".  Chętnie skradłabym Etgarowi te słowa w odniesieniu do podróży samolotem (oczywiście wyjąwszy słowo "lubię") ale jest jeszcze inny stan, który można by opisać tymi słowami.  Grypa. Grypopodobne. Grypa-plus-byc-może-infekcja-bakteryjna. Jak zwał tak zwał (a zaszczepiłam się w tym roku!). Gorączka która dopada Cię znienacka uderzając z siłą 40 stopni pozostawiając Cię w stanie kompletnego zawieszenia. Nic sie nie liczy. Plany się nie liczą. Praca jest nieważna. Ludzie niewidoczni. Tylko ja i bół głowy. Ból mięsni. Brak siły. Jak ludzie mogą w ogóle funkcjonować z grypą?? Jestem więc, jak Etgar Keret w samolocie, zawieszona w swojej grypobańce gdzie nie ma planów ani obowiązków, znajomych mniej lub bardziej, tylko ja, teraz w tej chwili. (Gdyby nie ból można by to podciagnąć pod trening zen czy też uważności czy co tam.) Wirusem, który rozprzestrzenia się jak szalony zaraziłam się od Starej Niemki (Mamy kolegę, który uzyskał miano Starej Niemieckiej Turystki, skrócone później do Starej Niemki, jako że podczas piatkowych imprez kiedy wszyscy zamawiają kolejne piwo w zadymionej knajpie zwykł z niezwykła gracją pytać kelnerów" Przepraszam, jakie jest ciasto dnia?") Stara Niemka przyjechałą do mnie na wakacje lutowe ale nie miała szczęscia bo choć pogoda była piękna tej izraelskiej zimy, w dniu kiedy przyleciał ukoić swe sterane pracą i życiem nerwy w śródziemnomorskim słońcu, rozpętała sie burza piaskowa, która szalała przez dni dwa lub trzy (wystarczająco żebyśmy do dziś wypluwali resztki piasku z zawirusowanych płuc), która potem zamieniła się w gwałtowne opady deszczu. W jedyny słoneczny dzień udaliśmy się chorzy i zdesperowani na spacer na Tel Avivskie wybrzeże, po to żeby spotkać tłumy polskich turystów ("Powiedz mu, żeby nie dzwownił, ja, bo my tu mamy godzina przerwy, ja?") oraz natknęliśmy się na bardzo malownicze etiopskie wesele. (I tu nie obyło się bez polskich akcentów. Urzeczona niecodziennym widokiem polska turystka wpatrując się w etiopskiego pana młodego zapytała konfidentalnym szeptem "To Żydzi?" Na co uzyskała odpowiedź "Nie. To są piękni ludzie.")  Niemka zrobiłą sobie parę zdjęć żeby nie było że przyjechałą do Tel Avivu a tu słońca nie ma, po czym powróciła do sanatorium pod daktylem (vel mojego mieszkania) aby dalej chorować i się pocić na czerwonej salonowej kanpie rozsiewając wokół siebie wirusy i zarazki, z których jeden przebił się przez moją zaszczeponą barierę ochronną powodując mój obecny bezczas. Niemka chora, ale ze zdjęciami powróciła linią Wizzair wraz z dziewiętnastoma zakonnicami do Ojczyzny, samolotem z którego wcześniej wyciagnełam Piotrka i Pati, którzy opiekuja się ną teraz na zmianę z Ukochanym niczym rasowe pielęgniarki, tu w sanatorium pod daktylem, gotują mi zupy z kurczaka, parzą z lipy herbaty, nawieźli leków i witamin, myją naczynia i podłogi a do pełni sanatoryjnego szczęscia brakuje jeno zmiany pościeli na przepoconym sienniku (mym, oczywiście, gorączka to nie żarty, choć są tacy co twierdzą inaczej). Także nic to Kochani, siedzę i sie poce, gorączka rośnie i spada, o niczym nie myśle i nic nie robię, jeno posta udało mi się napisać korzystając z chwilowego obniżenia temperatury przy pomocy Apapu Extra, przywiezionego oczywiście z Polski.  Mam również w domu po trzy kilo papryki, ogórków, batatów i niebywałej wręcz wielkości natkę pietruszki, które to Piotrek przywlókł w ochoczo z ulicy po imprezie (w Izraelu jest zwyczaj wystawiania niesprzedanych warzyw, któych już nie można sprzedać następnego dnia po zamknięciu np. targów) ale kiedy przyjrzeliśmy się bliżej paprykom uznaliśmy że są za piękne aby ktoś je ot tak wyrzucił więc prawdopodobnie pozbawiliśmy jakiś zakład pracy codziennej porcji witamin. Kończę, goście siedzą na komputerze,ja siedzę na komputerze, niezainfekowany Ukochany ogląda mecz i nic kompletnie się nie dzieje. Grypowy zen. Hej, hej.

Post z lotniska.

Kochani. Obiecałam, że kolejny post już z Polski, ale każdy kto mnie zna/nie zna ale czyta mojego bloga wie, że zazwyczaj jak obiecuję, że napiszę o czymś to piszę o czymś innym, więc nikogo nie zdziwi fakt, że piszę jeszcze z Izraela, gdyż porzuciłam pomysł przyjazdu w grudniu na rzecz pomysłu przyjechania w styczniu. (Kto by nie chciał lecieć do Polski w styczniu?) Jak część z Was dobrze wie, podróże podniebne, zwłaszcza na trzeźwo, nie są moją ulubiona rozrywką a dzisiaj zapowiada się wyjątkowo ciekawie jako że w Izraleu szaleje burza piaskowa a w Warszawie zapowiadają gwałtowne opady śniegu. WizzAir, którym lecę,  nie takie jednak widział rzeczy i ani myśli wzorem amerykańskich linii lotniczych, które do Izraela postanowiły się w ogóle nie wybierać, skasować swojego lotu Airbusem. Pikanterii całej pogodowej sytuacji dodaje również fakt domniemanego strajku izraelskich lotników (domniemanego, bo na razie nie widzę żeby ktoś protestował) ale ja, Kochani, niczym sie dziś nie przemuję (jeszcze) bo naprawdę bardzo, ale to bardzo cieszę się na moją ojczyźnianą mroźną wycieczkę. (Choć chyba nie tak bardzo jak Ukochany, który jest zachwycony perspektywą cen polskich alkoholi i szerokiego wyboru akcesorii wędkarskich). Grudzień upłynął mi dość spokojnie pod znakiem bosych wycieczek nadmorskich (pogoda do dzisiaj byłą bardziej niż przychylna) 28-dniowego świętowania Gwiazdki (Przez kolejny rok nie zdzierżę żadnej piosenki ze słowem "Christmas w tle), lepienia pierogów, pieczenia pierników i innych czynności rodem z Koła Gospodyń Wiejskich (choć może bez darcia pierza). Nic chyba więcej ciekawego w tym poście nie dopiszę (oby!) więc pozdrawiam Was serdecznie z lotniska Ben Gurion W Tel Aviv Yaffo i życzę Wam (i sobie) spokojnego wieczoru (słyszałeś, WizzAir) Baj Baj:)