Kochani. Tokioooooooooooo!!!!!! W życiu nie pomyślałam, że mi się to uda. Kiedy
Pati z Tomkiem, podczas jednej z swoich Tel Avivskich wizyt napomknęli, że może
bym poleciała z nimi do Tokio bo oni tu robią projekt, nie wzięłam tego na
poważnie przez wzgląd na moja znaną co niektórym miłość do lotnictwa i w ogóle,
cała wycieczka wydawała mi się wręcz nieosiągalna, ale że Tokio i Stany to moje
marzenie, więc myśl zakiełkowała i spokoju nie dawała, kiełkowała tak długo, że
straciłam wszystkie tanie połączenia ale nie wystarczająco długo żeby zbankrutować
więc w maju kupiłam sobie bilet przez Hong Kong do Tokio z Tel Avivu i oto
jestem, ja, w Tokio, wstawszy z pierwszą tokijską mewą o 5-tej rano (Jetlag)
pisząc Wam tego oto posta. (Tak wiem, że w tym pierwszym zdaniu jest dużo
wyrazu Tokio). Leciałam Kochani łącznie koło 17 –tu godzin ale ponieważ
podświadomie przygotowywałam się do tych lotów 2 miesiące poza tym odkryłam
sekret udanej podróży (czyt. środki nasenne na receptę) nie bałam się w ogóle,
ani pierwszego, ani drugiego lotu, w pierwszym locie zasnęłam jak księżniczka
na wszystkich trzech wolnych miejscach (wprawdzie na początku koło okna
siedział jakiś pan z rejonów azjatyckich, ale jako że zaraz po wystartowaniu
poszedł do swoich kolegów w innej części samolotu i nie wracał po 20-tu minutach
uznałam że mogę się położyć i przespałam smacznie 9 godzin dopóki nie obudził
mnie zapach rozdawanego śniadania. Zjadłszy ze smakiem Elalski omlet i odchudzony
serek z certyfikatem koszerności, położyłam się na kolejną godzinę po to żeby
się ocknąć tuż przed lądowaniem. Przez wpółotwarte oko zobaczyłam Pana z kraju
Azjatyckiego, który grzecznie stał czekając aż się obudzę i spytał „Good Sleep???”
Przez myśl przeszło mi, że może i wcześniej chciał usiąść na wykupionym miejscu
pod oknem, ale jak to mówią, herbata po kisielu, czy też mleko się wylało, czy
też nie mam pojęcia, bo nie wiem która jest godzina. W Hong Kongu, powitała
mnie masa ludzi w maskach jednorazowych na twarzy oraz Pan, który specjalnym
laserem naświetlał co trzeciego pasażera sprawdzając czy nie ma gorączki i
objawów SARSU (wyglądało to jakby im wszczepiał czipy) a po 5-ciu minutach dostałam ulotkę informującą
o potencjalnych obawach oraz maseczkę jednorazową, a jakbym tę ulotkę
przypadkiem zgubiła to przez głośniki w trzech językach można było usłyszeć „Jeżeli
masz objawy takie jak.. gorączka…rozwolnienie.. etc. Etc., udaj się do punktu
medycznego, etc..) Nie miałam za dużo czasu na zwiedzanie lokalnego Duty-Free
bo na przesiadkę miałam tylko godzinę, w Cathay Airlines karma zwróciła mi za
trzy wolne miejsca sadowiąc mnie niczym makrelę w samym środku środkowego
rzędu. Tu już nie mogłam zasnąć (ani się ruszyć, jeżeli o tym mowa), więc
skorzystałam z szerokiego wyboru rozrywek pokładowych. Po przejrzeniu opcji
muzycznych („Mandarin Best”, „Gold Chinese, „Philippinien Hits, „K-pop”, „P-pop”)
przejrzałam ofertę filmową i natknąwszy się na pierwszy film w języku
angielskim („Cindarella”) zaczęłam oglądać. Pan koło mnie po 15-minutach
również włączył Cindarellę, a wracający z toalety pan siedzący przed nami, również
włączył Cindarelle i myślę ze jakbym się przeszła po polkładzie to trochę amatorów
Disneyowskiej adaptacji bym znalazła. Mówiąc szczerze przeżyłam jedna chwilę
grozy kiedy samolotem zaczęło niebywale trząść (lecieliśmy nad woda więc spoko)
włączył się sygnał zapinania pasów po czym przez głośnik odezwała się szefowa
pokładu (oczywiście najpierw po chińsku) mówiąc. Dear passengers. We
recommend you to fasten your seatbelts due to turbulences... And….I am very
sorry to announce…(to serce moje zamarło na tę dramatyczną pauzę)..we will not
be able to serve hot drinks at that time. Matko jedyna. Hot drinks. Tragedia.
Niczym w
reklamach linii lotniczych czy reklam społecznych o nieposiadaniu dzieci,
zjadłam śniadanie w linii ELAL, obiad na pokładzie Cathay, a kolację w Tokio, ale
o tym zaraz.
Na lotnisku
Narita po uprzejmiej wymianie zdać w Jibrish postawiłam stopę na suchym lądzie
(przynajmniej na chwilę), aby zastać w hali przylotów Pati i Tomka, którzy
wyglądali jak kokainiści na głodzie (Przylecieli o tokijskim poranku więc nie
spali już prawie 40 godzin) i po wymianie uścisków Tomek wziął moja walizkę mamrocząc
przekleństwa od nosem i sugestie żebym może następnym razem słuchała jak się do
mnie mówi nazwę lotniska (wylądowałam na takim oddalonym o 150 kilometrów od
naszej miejscówki) po czym po zakupie licznych kart autobusowo-pociagowych itp.,
wsiedliśmy do tokijskiego metra, którym byłam tak zachwycona ze naokragło
robiłam zdjęcia aż mnie Pati powstrzymała niemrawym ruchem umęczonej ręki,
kiedy usiłowałam zrobić zdjęcie dziewczynce rysującej na szybie Gwiazdę Dawida
(bądź tez normalna gwiazdkę, która wyglądała jak Gwiazda Dawida). Po ponad
godzinnej jeździe ( i zmianie środka transportu po drodze) wysiedliśmy kierując
się do najbliższej suszarni (sushi fast food pod domem) w której zjadłam
autentycznie najlepsze sushi na świecie (o tym może już w innym poście).
W tym kraju nie
ma śmietników (Twoje śmieci-Twoja sprawa), więc ludzie to chodzą z przenośnymi
popielniczkami.
N kocie c tego trochę
niespójnego posta dodam że spakowałam się najgorzej jak można. Oboje, Pati z
Tomkiem zapewniali mnie że będzie upał i żebym wzięła ciuchy na tracking po
(na?) Fuji, więc w ostatniej chwili wyjmowałam z walizki jeansy i koszule z długim
rękawem. Okazało się, że na Fuji nie wejdziemy bo leje i że w ogóle leje wiec
moje izraelskie sukienki na lokalne upały mogę sobie powiesić w szafie dla
ozdoby.
Nic to jednak.
Jestem zachwycona i na tokijskim haju (metafora, of course), tutaj 6.31 rano w
Polsce, 23.32, w Izrael 00.32, słońce tokijskie grzeje mi plecy, robię się
znowu śpiąca, więc chyba spróbuję zasnąć na dwie godziny co by mi starczyło
siły na zwiedzanie. Tokio jest super (choć widziałam tylko trochę przez metro
po nocy;) Chcieć to móc. Jeeeej!!!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz