Łóóóódźźź, jak każdy z tego miasta czuję...(part 1)

...chęć zapalenia papierosa. Serio. Choć Ci, co mnie znają, szczególnie tu pod palmą wiedzą, że rozstałam się z nałogiem niemalże definitywnie, to jednak kiedy tylko stopa moja postanie na dworcu Łódź Kaliska, albo nie daj Boże, Łódź Fabryczna, nogi same niosą mnie do kiosku celem zakupienia paczki rakotwórczych atrakcji. Czemu-nie wiem. Taki klimat, jak to mówią co niektórzy politycy.

    W Łodzi, Kochani spędziłam ponad 5 lat mojego krótkiego życia, 5 intensywnych i z różnych powodów definiujących moje życiowe wybory lat. Dlaczego to piszę. Przyjaciele moi drodzy, Piotr Trojan i Patrycja Płanik robią projekt cudowny zatytułowany "z miłości do Łodzi" i do tegoż projektu potrzebują różnych fascynujących łódzkich historii, więc jeżeli ktoś mieszka/mieszkał w Łodzi, przejeżdżał przez Łodź albo nigdy w niej nie  był a ma jednak coś do powiedzenia niech pisze prędko swoje łódzkie historie na adres: zmiloscidolodzi@tlen.pl

    Do Łodzi przyjechałam jako 20-latka na egzaminy do łódzkiej filmówki po 18 latach spędzonych w wychuchanym Trójmieście i roku spędzonym na równie wychuchanym krakowskim Kazimierzu (względnie w Skawinie). Jako że moi Rodzice całe nastoletnie życie sadzali mnie prewencyjnie przed telewizorem celem oglądania programu kryminalnego "997" kręconego w Łodzi nabrałam przekonania, że wszystkie morderstwa, kradzieże i ewentualne gwałty odbywają się w Łodzi, Zgierzu, Koluszkach, względnie "w małej miejscowości w województwie łódzkim" nic więc dziwnego, że pierwszy raz do Łodzi przyjechałam bojąc się wyciągnąć komórkę z kieszeni (za drugim razem, tydzień później nie miałam już tego problemu, bo komórkę ukradli mi..w Krakowie). Na dzień dobry również zostałam poczęstowana mandatem jadąc w niedzielę na egzamin, kierowca nie miał biletów do sprzedania, a kanar na moja uprzejmą sugestię, że kierowca nie miał biletów a wszystkie kioski są zamkniętę odpowiedział chłodno "Ale sklepy spożywcze są otwarte" po czym odszedł zostawiając mnie z wezwaniem do zapłaty na 70 zł.

    Kolejne wspomnienie pochodzi już z początków pierwszego roku, kiedy to wyrwawszy jeden dzień wolny na studiach (w szkole aktorskiej otrzymanie dnia wolnego zwłaszcza na pierwszym roku studiów graniczy z cudem) udaliśmy się z Krzysiem do lekarza, jako że ja przestałam mówić a Krzysiowi też coś było. W związku z rejonem, w którym mieszkaliśmy (zamieszkaliśmy z niejasnych przyczyn w najniebezpieczniejszej dzielnicy Łodzi-Bałutach przy najniebezpieczniejszej ulicy, Limanowskiego, zwanej pieszczotliwe "Limanką" bądź "Trójkątem Bermudzkim", z której uciekliśmy po dwóch miesiącach zaczepek "ej blondyna, chyba nie stąd" czy obserwowaniu naćpanych nastolatków rzucających śmietnikami w tramwaj. Przeprowadziliśmy się do spokojnej dzielnicy o wdzięcznej nazwie Retkinia, prosto pod stadion ŁKS-u), niemniej jednak w związku z naszym ówczesnym rejonem, skierowano nas do przychodni studenckiej "Palma", która nazwę swą zawdzięcza monstrualnych rozmiarów palmie wyrastającej w środku przychodni. (z biegem lat stwierdzam, że nie mogła być prawdziwa). Po odstaniu godziny w kolejce, na pytanie pani w recepcji, jakiego chcemy lekarza prowadzącego (i położną) odpowiedzielismy, że nie wiemy, na co pani zasugerowała "To może pani doktor. T. Ona ma mało pacjentów." To zdanie powinno nas zaalarmować, ale tak się jednak nie stało więc po wypełnieniu niezbędnych formularzy udalimy się na górę do wybranej pani doktor aby wraz z tłumem innych zakatarzonych pacjentów czekać na swoja kolej. Po dwóch godzinach dostałam się do gabinetu, gdzie zobaczyłam doktor T., szczupłą kobietę słusznego wieku, która usadowiła mnie gestem na krześle, po czym kontynuowałą rozpoczętą najwyraźniej przed moim przyjściem rozmowę: "..Taak, tak.. Panie Wiesiu, ja rozmawiałam z Pania Marylką z administracji..och, no dobrze" (trzask słuchawki, podnosi, kolejna rozmowa) "Pani Magdo ja rozmawiałam z Panem Wiesiem i Panią Marylką z administracji...tak..aaa,dobrze" (trzask słuchawki, kolejna rozmowa) "Panie Bogdanie, rozmawiałam już z Panią Magdą i z Panem Wiesem i z Pania Marylką z administracji, co jest z tą  wodą? Ja jednemu badam brzuch, drugiemu głowę, trzeciemu ręcę, jak ja mam zbadać kolejną pacjentkę nie umywszy ani razu rąk od rana? No, prosiłabym, dziękuję", po czym odwiesiłą słuchawkę i skierowałą calą uwagę na mnie. "Co ci jest dziecko?" zapytała "Nie mogę mówić" wychrypiałąm przerażona zastanawiając się jak ona mnie zbada nie umywszy ani razu rąk "dużo pij" odpowiedziała. "to wszystko??" zapytałam.  "Tak", odpowiedziała, a widząc mój zawód wzięła kartkę z notesiku i dopisała tam dużymi literami NEO ANGIN."

    Pamiętam również delikatesy "Central", jeżeli można to tak nazwać, na pewno miało to coś wspólnego z PSS Społem, gdzie wieczorem i w godzinach nocnych działało tak zwane okienko alkoholowe (po jakimś czasie je zamknęli) gdzie sprzedawano tylko i wyłącznie alkohol i papierosy. Na pierwszym roku, z tego co pamiętam, nie było jeszcze Żabek na każdym kroku i był to jedyny sklep obsługujący bardziej "luksusową", mieszczącą się w samym centrum dzielnicę Łodzi, zwaną przekornie "Manhattan" (od swoich wysokich bloków), gdzie uciekaliśmy z Krzysiem schronić się przed latającymi śmietnikami u mądrzejszych w swoich mieszkaniowych wyborach przyjaciół. Pewnego razu do Krzysia przyjechał przyjaciel, który postanowił zaopatrzyć się w okienku alkoholowym Centrala w papierosy i podstawowe produkty spożywcze. Pani podała uprzejmie papierosy ale odmówiła sprzedaży zafoliowanego chleba, który leżał pół metra dalej. Na uprzejmą sugestię przyjaciela, że przecież leży pół metra za nia, wystarczy sięgnąć, i że i tak go jutro nie sprzeda, odmówiła kategorycznie mówiąc: "Ja panu na salę nie pójdę!",na co przyjaciel odpowiedział "ale nie musi pani nigdzie iść, to leży za panią", na co ta powtórzyłą identycznym tonem "Ja panu na salę nie pójdę." Przyjaciel w ostatnim histerycznym zrywie nie mając nic do stracenia krzyknął "Błagam! Nie jadłem od rana!". Zażywną panią w kasie najwidoczniej wzruszył ten argument bo popatrzyła chwilę, schyliła się i wyciągnęła spod lady zupkę chińską mówiąc konfidentalnym szeptem : "to panu mogę sprzedać". Namówiliśmy przyjaciela na zakup, jako że w tej sytuacji nie ma co wybrzydzać i poszliśmy do domu, ale na pewno nie swojego bo wtedy mieszkalismy na Bałutach, względnie pod ŁKS-em.

    Kochani tyle wyrywkowych wspomnień na pierwszy rzut, jeżleli komuś się wydaje, że nie lubię Łodzi, albo uważam ja za komunistyczny relikt, to się grubo myli, Łódź jest piękna i ma tysiące twarzy i żywię do niej ogromny 5-letni sentyment, to jest dopiero part one, a ja staram się iść chronologicznie.

I przypominam jeszcze raz!  zmiloscidolodzi@tlen.pl!! (można anonimowo)

P.S. A w Centralu, pamiętam, była niesamowita garmażeria. I plus dla Centrala (bądź też "hop" jak to mówi żona byłego prezydenta, Jolanta K.) za wprowadzenie papierowych toreb na zakupy na dłogo przed eko-szałem w Polsce.

 Tyle mi się kołacze. Baj, tymczasem ale chyba nie na długo, bo 5 lat w Łodzi to sporo pisania.

Jak (sołtys) krowie na rowie, czyli przed-weselne absurdy vol.1

Szczerze mówiąc, Kochani, kto by się spodziewał, że z weselem jest tyle zachodu? Wydawać by się mogło, że jak się znajdzie miejsce i domknie datę (nie żeby mi się to do tej pory udało) to wszystko inne powinno potoczyć się z górki, a tu jeszcze noclegi, posiłki, mapki, dodatki, dekoracje, sądy, urzędy, tłumacze, podziękowania, błogosławieństwa, menu i..zaproszenia. Jako future bride szukam teraz inspiracji tudzież pomocy na przeróżnych portalach weselnych tudzież u moich udręczonych tematem przyjaciółek (szczególne podziękowania dla Katarzyny W. vel K. i Anny K. vel R.-dane osobowe opisywanych przeze mnie osób jak zwykle nienagannie chronione) i na jednym z takich portali w zakładce "zaproszenia" znalazłam takie oto perły (przytaczam co subtelniejsze):                    
                                                        "Szanowny gościu!
                                                         Oto zagadka do podarowania: 
                                                         Lekkie jak piórka, łatwe do schowania..
                                                         szeleszczące, kolorowe..to pieniążki papierowe!!" 
 (Dobrze, że nie PINIĄŻKI)  

                                                           "Goście nasi kochani
                                                            My już w domu wszystko mamy 
                                                            chcecie nam coś podarować? 
                                                           Dajcie śwince sie radować!"

 (Każdy przyzna, że można to dwuznacznie zinterpretować.)  A teraz hit:

"Nie pragniemy stosować wykrętów,
Ale lepiej nam będzie bez prezentów.
Przed nami przyszłość świetlana,
WASZĄ GOTÓWKĄ USŁANA."

(Na Boga!!!) I jeszcze jedno:

"A że często tak się zdarza,
prezent lubi się powtarzać,
by uniknąć tej udręki,
to pieniądze daj DO RĘKI."

Do RĘKI.  

Przy okazji tych poetyckich wywodów przpomniał mi się jeden z moich pierwszych wierszy napisanych przeze mnie (bądź Mamę, nie jestem pewna) we wczesnej podstawówce:                                            

"Pan Fred w sklepiku

 słodyczy ma bez liku

zawsze kolejka wielka tam stoi

więc pan Fred o kasę się nie boi"

      

Już wtedy mogłam się zorientować, że powinnam była robić karierę jako poetka na weselnych portalach.                                                                                                                              

Napisałabym Wam jakiś wiersz na dobranoc, ale brakuje mi cukru w organizmie a poza tym nie powinno się rozmieniać talentu na drobne (ha, ha, ha).

 Baj. (raj, daj, aj-waj!)

                                             

                                                            

Wesoło.

Kochani, nie pisałam wieki całe, ale życie pod palmą płynie mi tu tak intensywnie, że na blogowanie nie ma czasu. (choć, jakby mi ktoś za to płacił, to oczywiście czas by się znalazł). Kwiecień sam w sobie był bardziej niż szalony; goście, dwie dwudniowe wycieczki do Polski liniami Wizzair (w tym jednodniowa wycieczka autokarowa do Gdyni), Pesach (Święto lokalne, bardzo ważne i hucznie obchodzone), urodziny (hucznie obchodzone), Wielkanoc (hucznie obchodzona), znowu Pesach (Święto trwa około tygodnia i tradycyjnie zaczyna się i kończy wystawną kolacją), znowu goście i wreszcie, jako ta wiśnia na kwietniowym torcie towarzyskich atrakcji-zaręczyny. Zaręczyny to rzecz fajna, a planowanie wesele rzecz jeszcze fajniejsza, (choć, przyznam, że na odległość nie jest to rzecz najprostsza) niemniej jednak zauważyłam, że zamiast naturalnej radości (choć i taka się pewnie pojawiła), ów fakt zaręczyn wzbudza w mojej naznaczonej perfekcjonizmem rodzinie raczej strach i napady paniki. Nasuwają się dramatyczne pytania, takie jak "W jakim języku będziemy rozmawiać?", "Co oni będa jeść?", "Gdzie będą spać?", "Czy zabrać ich do Fromborka??". Nic więc dziwnego, że na niedawnym rodzinnym obiedzie Ciocia wyznała konfidentalnym szeptem mojej Mamie "Boże, ja się tak stresuję tym Kamilki weselem...(po czym dodała z ulgą w głosie) A, może umrę do tego czasu." Podobnie zresztą zareagowała moja Babcia na telefon z informacją o zaręczynach "Och, cieszę się, cieszę się bardzo, mam nadzieję, że dożyję". W związku z natłokiem owych fatalistycznych wizji tudzież stresujacych pytań bez odpowiedzi (zwłaszcza ten Frombork) postanowiłam skupić się na bardziej doczesnych przyjemnościach (nie to, żeby wesele nie było doczesną przyjemnością, ale na to mam jeszcze trochę czasu)i udać się na wycieczkę moim świeżo odzyskanym rowerem.(Rower, nowy, choć z drugiej ręki, miał ten problem że często spadał mu łańcuch w najmniej sprzyjających okolicznościach, jak dziesięć kilometrów od domu, krótko przed ulewą. Zabrałam więc rower do punktu naprawczego prowadzonego przez zażywnego Rosjanina z ułamaną górną jedynką, który spojrzał nań fachowym okiem i zawyrokował, że naprawa będzie kosztowała 150zł. Na moja sugestię, że ten rower nie jest chyba tyle wart pomyślał jeszcze chwilę i powiedział. "W takim razie, 25ł". Żelazna, rosyjska logika.) Nic to, wycieczkę trzygodzinną rowerową odbyłam śladem Tel Avivskich plaż, ale, jak to mówią, pod latarnią najciemniej, czy też szewc bez butów chodzi, spaliłam się na szwedzki mahoń, także Kochani, smarujcie się kremami i noście kapelusze, zwłąszcza jak macie zamiar zawitać pod palmę, bo tu temperatura robi psikusy i skacze czasami do 42 stopni. Zazwyczaj takie wyznania wiążą się z ostracyzmem społecznym ze strony zmarzniętych rodaków, ale już od rana Tvn24 grzmi dramatycznym nagłówkiem: "EKSPERT RADZI JAK PRZETRWAĆ AFRYKAŃSKIE UPAŁY W POLSCE" więc mniemam, że się rozumiemy. Baj, tymczasem, Kochani, moja rada: nie wychodźcie z domu, ja jednak muszę, więc idę poszukać koszulki z długim rękawem i kapelusza a`la beduin, coby przetrwać afrykański upał pod lokalna palmą. Hej, hej. (ju es ej.)