Wesoło.

Kochani, nie pisałam wieki całe, ale życie pod palmą płynie mi tu tak intensywnie, że na blogowanie nie ma czasu. (choć, jakby mi ktoś za to płacił, to oczywiście czas by się znalazł). Kwiecień sam w sobie był bardziej niż szalony; goście, dwie dwudniowe wycieczki do Polski liniami Wizzair (w tym jednodniowa wycieczka autokarowa do Gdyni), Pesach (Święto lokalne, bardzo ważne i hucznie obchodzone), urodziny (hucznie obchodzone), Wielkanoc (hucznie obchodzona), znowu Pesach (Święto trwa około tygodnia i tradycyjnie zaczyna się i kończy wystawną kolacją), znowu goście i wreszcie, jako ta wiśnia na kwietniowym torcie towarzyskich atrakcji-zaręczyny. Zaręczyny to rzecz fajna, a planowanie wesele rzecz jeszcze fajniejsza, (choć, przyznam, że na odległość nie jest to rzecz najprostsza) niemniej jednak zauważyłam, że zamiast naturalnej radości (choć i taka się pewnie pojawiła), ów fakt zaręczyn wzbudza w mojej naznaczonej perfekcjonizmem rodzinie raczej strach i napady paniki. Nasuwają się dramatyczne pytania, takie jak "W jakim języku będziemy rozmawiać?", "Co oni będa jeść?", "Gdzie będą spać?", "Czy zabrać ich do Fromborka??". Nic więc dziwnego, że na niedawnym rodzinnym obiedzie Ciocia wyznała konfidentalnym szeptem mojej Mamie "Boże, ja się tak stresuję tym Kamilki weselem...(po czym dodała z ulgą w głosie) A, może umrę do tego czasu." Podobnie zresztą zareagowała moja Babcia na telefon z informacją o zaręczynach "Och, cieszę się, cieszę się bardzo, mam nadzieję, że dożyję". W związku z natłokiem owych fatalistycznych wizji tudzież stresujacych pytań bez odpowiedzi (zwłaszcza ten Frombork) postanowiłam skupić się na bardziej doczesnych przyjemnościach (nie to, żeby wesele nie było doczesną przyjemnością, ale na to mam jeszcze trochę czasu)i udać się na wycieczkę moim świeżo odzyskanym rowerem.(Rower, nowy, choć z drugiej ręki, miał ten problem że często spadał mu łańcuch w najmniej sprzyjających okolicznościach, jak dziesięć kilometrów od domu, krótko przed ulewą. Zabrałam więc rower do punktu naprawczego prowadzonego przez zażywnego Rosjanina z ułamaną górną jedynką, który spojrzał nań fachowym okiem i zawyrokował, że naprawa będzie kosztowała 150zł. Na moja sugestię, że ten rower nie jest chyba tyle wart pomyślał jeszcze chwilę i powiedział. "W takim razie, 25ł". Żelazna, rosyjska logika.) Nic to, wycieczkę trzygodzinną rowerową odbyłam śladem Tel Avivskich plaż, ale, jak to mówią, pod latarnią najciemniej, czy też szewc bez butów chodzi, spaliłam się na szwedzki mahoń, także Kochani, smarujcie się kremami i noście kapelusze, zwłąszcza jak macie zamiar zawitać pod palmę, bo tu temperatura robi psikusy i skacze czasami do 42 stopni. Zazwyczaj takie wyznania wiążą się z ostracyzmem społecznym ze strony zmarzniętych rodaków, ale już od rana Tvn24 grzmi dramatycznym nagłówkiem: "EKSPERT RADZI JAK PRZETRWAĆ AFRYKAŃSKIE UPAŁY W POLSCE" więc mniemam, że się rozumiemy. Baj, tymczasem, Kochani, moja rada: nie wychodźcie z domu, ja jednak muszę, więc idę poszukać koszulki z długim rękawem i kapelusza a`la beduin, coby przetrwać afrykański upał pod lokalna palmą. Hej, hej. (ju es ej.)