...chęć zapalenia papierosa. Serio. Choć Ci, co mnie znają, szczególnie tu pod palmą wiedzą, że rozstałam się z nałogiem niemalże definitywnie, to jednak kiedy tylko stopa moja postanie na dworcu Łódź Kaliska, albo nie daj Boże, Łódź Fabryczna, nogi same niosą mnie do kiosku celem zakupienia paczki rakotwórczych atrakcji. Czemu-nie wiem. Taki klimat, jak to mówią co niektórzy politycy.
W Łodzi, Kochani spędziłam ponad 5 lat mojego krótkiego życia, 5 intensywnych i z różnych powodów definiujących moje życiowe wybory lat. Dlaczego to piszę. Przyjaciele moi drodzy, Piotr Trojan i Patrycja Płanik robią projekt cudowny zatytułowany "z miłości do Łodzi" i do tegoż projektu potrzebują różnych fascynujących łódzkich historii, więc jeżeli ktoś mieszka/mieszkał w Łodzi, przejeżdżał przez Łodź albo nigdy w niej nie był a ma jednak coś do powiedzenia niech pisze prędko swoje łódzkie historie na adres: zmiloscidolodzi@tlen.pl
Do Łodzi przyjechałam jako 20-latka na egzaminy do łódzkiej filmówki po 18 latach spędzonych w wychuchanym Trójmieście i roku spędzonym na równie wychuchanym krakowskim Kazimierzu (względnie w Skawinie). Jako że moi Rodzice całe nastoletnie życie sadzali mnie prewencyjnie przed telewizorem celem oglądania programu kryminalnego "997" kręconego w Łodzi nabrałam przekonania, że wszystkie morderstwa, kradzieże i ewentualne gwałty odbywają się w Łodzi, Zgierzu, Koluszkach, względnie "w małej miejscowości w województwie łódzkim" nic więc dziwnego, że pierwszy raz do Łodzi przyjechałam bojąc się wyciągnąć komórkę z kieszeni (za drugim razem, tydzień później nie miałam już tego problemu, bo komórkę ukradli mi..w Krakowie). Na dzień dobry również zostałam poczęstowana mandatem jadąc w niedzielę na egzamin, kierowca nie miał biletów do sprzedania, a kanar na moja uprzejmą sugestię, że kierowca nie miał biletów a wszystkie kioski są zamkniętę odpowiedział chłodno "Ale sklepy spożywcze są otwarte" po czym odszedł zostawiając mnie z wezwaniem do zapłaty na 70 zł.
Kolejne wspomnienie pochodzi już z początków pierwszego roku, kiedy to wyrwawszy jeden dzień wolny na studiach (w szkole aktorskiej otrzymanie dnia wolnego zwłaszcza na pierwszym roku studiów graniczy z cudem) udaliśmy się z Krzysiem do lekarza, jako że ja przestałam mówić a Krzysiowi też coś było. W związku z rejonem, w którym mieszkaliśmy (zamieszkaliśmy z niejasnych przyczyn w najniebezpieczniejszej dzielnicy Łodzi-Bałutach przy najniebezpieczniejszej ulicy, Limanowskiego, zwanej pieszczotliwe "Limanką" bądź "Trójkątem Bermudzkim", z której uciekliśmy po dwóch miesiącach zaczepek "ej blondyna, chyba nie stąd" czy obserwowaniu naćpanych nastolatków rzucających śmietnikami w tramwaj. Przeprowadziliśmy się do spokojnej dzielnicy o wdzięcznej nazwie Retkinia, prosto pod stadion ŁKS-u), niemniej jednak w związku z naszym ówczesnym rejonem, skierowano nas do przychodni studenckiej "Palma", która nazwę swą zawdzięcza monstrualnych rozmiarów palmie wyrastającej w środku przychodni. (z biegem lat stwierdzam, że nie mogła być prawdziwa). Po odstaniu godziny w kolejce, na pytanie pani w recepcji, jakiego chcemy lekarza prowadzącego (i położną) odpowiedzielismy, że nie wiemy, na co pani zasugerowała "To może pani doktor. T. Ona ma mało pacjentów." To zdanie powinno nas zaalarmować, ale tak się jednak nie stało więc po wypełnieniu niezbędnych formularzy udalimy się na górę do wybranej pani doktor aby wraz z tłumem innych zakatarzonych pacjentów czekać na swoja kolej. Po dwóch godzinach dostałam się do gabinetu, gdzie zobaczyłam doktor T., szczupłą kobietę słusznego wieku, która usadowiła mnie gestem na krześle, po czym kontynuowałą rozpoczętą najwyraźniej przed moim przyjściem rozmowę: "..Taak, tak.. Panie Wiesiu, ja rozmawiałam z Pania Marylką z administracji..och, no dobrze" (trzask słuchawki, podnosi, kolejna rozmowa) "Pani Magdo ja rozmawiałam z Panem Wiesiem i Panią Marylką z administracji...tak..aaa,dobrze" (trzask słuchawki, kolejna rozmowa) "Panie Bogdanie, rozmawiałam już z Panią Magdą i z Panem Wiesem i z Pania Marylką z administracji, co jest z tą wodą? Ja jednemu badam brzuch, drugiemu głowę, trzeciemu ręcę, jak ja mam zbadać kolejną pacjentkę nie umywszy ani razu rąk od rana? No, prosiłabym, dziękuję", po czym odwiesiłą słuchawkę i skierowałą calą uwagę na mnie. "Co ci jest dziecko?" zapytała "Nie mogę mówić" wychrypiałąm przerażona zastanawiając się jak ona mnie zbada nie umywszy ani razu rąk "dużo pij" odpowiedziała. "to wszystko??" zapytałam. "Tak", odpowiedziała, a widząc mój zawód wzięła kartkę z notesiku i dopisała tam dużymi literami NEO ANGIN."
Pamiętam również delikatesy "Central", jeżeli można to tak nazwać, na pewno miało to coś wspólnego z PSS Społem, gdzie wieczorem i w godzinach nocnych działało tak zwane okienko alkoholowe (po jakimś czasie je zamknęli) gdzie sprzedawano tylko i wyłącznie alkohol i papierosy. Na pierwszym roku, z tego co pamiętam, nie było jeszcze Żabek na każdym kroku i był to jedyny sklep obsługujący bardziej "luksusową", mieszczącą się w samym centrum dzielnicę Łodzi, zwaną przekornie "Manhattan" (od swoich wysokich bloków), gdzie uciekaliśmy z Krzysiem schronić się przed latającymi śmietnikami u mądrzejszych w swoich mieszkaniowych wyborach przyjaciół. Pewnego razu do Krzysia przyjechał przyjaciel, który postanowił zaopatrzyć się w okienku alkoholowym Centrala w papierosy i podstawowe produkty spożywcze. Pani podała uprzejmie papierosy ale odmówiła sprzedaży zafoliowanego chleba, który leżał pół metra dalej. Na uprzejmą sugestię przyjaciela, że przecież leży pół metra za nia, wystarczy sięgnąć, i że i tak go jutro nie sprzeda, odmówiła kategorycznie mówiąc: "Ja panu na salę nie pójdę!",na co przyjaciel odpowiedział "ale nie musi pani nigdzie iść, to leży za panią", na co ta powtórzyłą identycznym tonem "Ja panu na salę nie pójdę." Przyjaciel w ostatnim histerycznym zrywie nie mając nic do stracenia krzyknął "Błagam! Nie jadłem od rana!". Zażywną panią w kasie najwidoczniej wzruszył ten argument bo popatrzyła chwilę, schyliła się i wyciągnęła spod lady zupkę chińską mówiąc konfidentalnym szeptem : "to panu mogę sprzedać". Namówiliśmy przyjaciela na zakup, jako że w tej sytuacji nie ma co wybrzydzać i poszliśmy do domu, ale na pewno nie swojego bo wtedy mieszkalismy na Bałutach, względnie pod ŁKS-em.
Kochani tyle wyrywkowych wspomnień na pierwszy rzut, jeżleli komuś się wydaje, że nie lubię Łodzi, albo uważam ja za komunistyczny relikt, to się grubo myli, Łódź jest piękna i ma tysiące twarzy i żywię do niej ogromny 5-letni sentyment, to jest dopiero part one, a ja staram się iść chronologicznie.
I przypominam jeszcze raz! zmiloscidolodzi@tlen.pl!! (można anonimowo)
P.S. A w Centralu, pamiętam, była niesamowita garmażeria. I plus dla Centrala (bądź też "hop" jak to mówi żona byłego prezydenta, Jolanta K.) za wprowadzenie papierowych toreb na zakupy na dłogo przed eko-szałem w Polsce.
Tyle mi się kołacze. Baj, tymczasem ale chyba nie na długo, bo 5 lat w Łodzi to sporo pisania.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz