"O-peeeeel" czyli reality, beybe, vol.2.

Kochani. Ów wyczekany moment wreszcie nadszedł i oto stało się-znów skończyłam szkołę aktorską. Nadszedł więc czas, aby zabrać się za porządkowanie swojej kariery tudzież mieszkania, a jako że nie wiem co ważniejsze, względnie potrzebuję urlopu, to chyba jednak zabiorę się za szafki. W związku z tym, że znów jestem absolwentką, postanowiłam nie wybrzydzać w kwestii castingowej i poszłam na przesłuchanie do reklamy flagowego produktu naszych zachodnich sąsiadów czyli samochodu firmy "O...-peeeeel!!!" .
Na początku wyjaśnię, że każdy kto był, ten wie, że otwarty casting do reklamy to nie jest nic przyjemnego. Zazwyczaj zaprasza się na nie wszystkich, którzy żyją i nie muszą być wykształceni w żadnym kierunku. Pół biedy jak producent ma jakieś określone wymagania typu "brunetka, 35 lat zgrabna" albo "20-latka z nadwagą i tępym wyrazem twarzy" ale nie daj Boże jak zaproszą Cię na casting pod hasłem "Potrzebna dziewczyna" tak jak mnie wczoraj. Nic to, jednak, pomyślałam, i tak mam dzień wolny, a nuż spotkam kogoś znajomego, a może wyjadę do Niemiec, tekstu nie ma dużo ("Opel" to była jedyna kwestia, której się trzeba było nauczyć a i tak nie wszyscy zapamiętali) ubrałam się ładnie i schludnie (Mama twierdzi, że schludność jest kluczem do sukcesu) i ruszyłam na casting. Jak już wspomniałam, castingi owe nie są niczym przyjemnym jako że umiejętności aktorskie stanowią tu kwestię drugo-, czy nawet powiedziałabym siedmiorzędną, najważniejsze są  tak zwane "waruny", więc zazwyczaj przychodzi się tam, bierze numerek 278 podczas gdy przesłuchiwana jest osoba z numerem 130, po czym siada się na kanapie i czeka w nieskończoność po to, aby wejść do pokoju uśmiechnąć się szeroko i usłyszeć "Ok, stir this coffee now. yeah, good. now look left. ok, thanks" i pójść do domu. Byłam jednak przygotowana i na to, wzięłam książkę polskojęzyczną, gazetę i telefon z naładowaną baterią i ruszyłam czarować zachodnie koncerny. Atmosferę castingu czuć jakiś dobry kilometr od miejsca w którym się faktycznie odbywa, na całej ulicy słychać było dziewczyny i chłopaków (chłopaków?? Nie było napisane "potrzebna dziewczyna"??), którzy relacjonowali z przejęciem swoje przesłuchanie wszystkim telefonicznie zainteresowanym. Kiedy dotarłam na miejsce i skierowałam się na pierwsze pietro dyskretnie zmieniając obuwie  na gustowne czółenka z CCC natknęłam się na jedyne drzwi na 1. piętrze z napisem "tu NIE MA castingu". "Dowcipni" pomyślałam i jęłam szukać właściwego pokoju . Gdy po 20-minutach bezpłodnych poszukiwań opadłam z sił i skierowałam się do wyjścia, usłyszałam dochodzący jakby z piwnicy głos kobiety z wyraźnie rosyjskim akcentem, która mówi do swojego dziecka "Dokłończ Misza, dokłończ "O---" (cisza), "Nu dokłończ " O---na co przyciśnięty do muru na oko 5-letni Misza odparł z rezygnacją --pel" ."Opel, haraszo" uradowała się matka Miszy kierując mnie jednocześnie na piętro -1, w którym znajdowała się Jaskinia Castingu. Kiedy weszłam do pomieszczenia przepełnionego ironicznie spoglądającymi nastolatkami i ich wspierającymi matkami skierowałam sie do pani organizatorki po formularz do wypełnienia na co ta spojrzała na mnie leniwie, pomyślała chwilę po czym powiedziała "Opel"?" "tak" -"Na prawo".Skręciłam więc w prawo myśląć jak jeszcze długa droga mnie czeka zanim odbiorę swój numerek, po czym oczom mym ukazała się scena, któa przerosła moje najśmielsze castingowe wyobrażenia. W pomieszczeniu na oko 15-metrowym tłoczyła się horda matek i ojców z dziećmi poniżej 5-tego roku życia, które jak bezmyślne roboty powtarzały za rodzicami "O-peeeel", do tego kobiety, dziewczyny, chłopcy i mężczyźni w każdym możliwym wieku tłoczący się pod drzwiami wejściowymi do pokoju przesłuchań, względnie palący papierosy na stojąco w upale (ławka była tylko jedna, w właściwie było jej pół gdyż na drugie pół kapała klimatyzacja). Nie było żadnego organizatora, każdy wypisywał sobie numerek na własną rękę, (względnie na własnej ręce, bo kartek też w pewnym momencie zabrakło) i gdyby nie napotkana dobra koleżanka ze szkoły zawróciłabym na pięcie, czy też obcasie z CCC i uciekła w siną dal. Koleżanka jednak namówiła mnie żebyśmy chwilę zostały, ja numerek 189 ona 191, kto w środku - nie wiadomo, no ale co sie odwlecze to nie uciecze, ktoś dostawił plastikowe krzesełko w cieniu, siedziałysmy na zmianę, pełen luksus. W pewnym momencie zorientowałyśmy się, że przy drzwiach tłoczą się już państwo z numerkami 211 których na dodatek wpuszczają do środka! Oburzone tą jawną niesprawiedliwością jęłyśmy wszczynać dyskusję aż ktoś wyjawił nam konfidentalnym szeptem, że te numerki nie maja nic do rzeczy i trzeba stać pod tymi drzwiami na wąskim korytarzu razem z kobietami mężczyznami i dziećmi i czekać aż Cię wpuszczą, a kto pierwszy ten lepszy. Moja cierpliwość tudzież wytrzymałość stóp na obecność czółenek sięgała zenitu ale wrodzony instykt walki nie pozwolił mi opuścić pola bitwy w momencie kiedy zaszłam już tak daleko (pod same drzwi niemalże) więc stałam tam niczym buddyjski mnich z martwym wyrazem twarzy aż rozległ sie ni stąd ni zowąd hit wszech czasów niejakiej Sam Brown "Ooooo, you better stop (stop..) befoooreeee you` re going break my heaaaart.." ("or leg", dokończyłam w duchu) ale stałam tam dalej delektując się absurdalnym doborem repertuaru do zaistniałej sytuacji. Kiedy wreszcie znalazłam się pod samymi drzwiami i po niezliczonych godzinach czekania Pani Castingowa otworzyła drzwi celem zaproszenia kolejnej grupy (czyli NAS) i kiedy już stawiałam przez próg uciemiężona stopę w CCC rozległ sie krzyk "dzieci, dzieci, kto ma jeszcze dzieci??? Panie poczekają (do nas) sprawdzimy jeszcze dzieci" Byłam juz gotowa porwać pierwsze lepsze z depczących nam po nogach dzieci aby wejść na casting ale zamiast tego odnalazlam pania Rosjankę z numerem 170, która grzecznie siedziała na połowie ławki aby jej powiedziec żeby wziela Miszę i poszła na przesłuchanie (jej wschodnioeuropejskie maniery nie pojmowały tego, że można tak wejść bez kolejki). Przez kolejne pół godziny wysłuchiwaliśmy więc "No dokończ ładnie, dokończ, w domu umiałeś..no nie wiem, co mu się stało, no O-- Misza O--- nie chce powiedzieć, no.", .po czym łaskawie wpuszczono nas czyli na wpół omdlałą ostatnią grupę na reklamową chwałę Opla.  Przedstawiłam się,  przybrałam swój najpiękniejszy uśmiech, spojrzałam w kamerę i powiedziałam najbardziej przekonująco jak umiem "Opel" podczas gdy lektor w tle dokończył "niemiecka jakość w zasięgu ręki". Usłyszałam "cudownie, fantastycznie, dziękujemy" po czym wytoczyłam się z sali castingowej z wyraźnym przyrzeczenim, że moim pierwszym samochodem nie będzie Opel choćby mi go dali za darmo. Wniosków na dziś brak, Moi Drodzy, idę segregować papiery to ponoć dobrze robi na głowę. Baj:)
P.S. Na czwartek jestem zaproszona na casting pod hasłem "Komediowi aktorzy do kampanii potrzebni" Na moje skromne pytanie, czy mam przyjść z jakim komediowym tekstem usłyszałam "Nie. Wystarczy przyjść. " To idę.

O gusłach.

Śnił mi się deszcz Kochani. Ale nie jakaś tam mżawka tylko porządna ulewa z czarną chmurą w tle, a rzecz działą się na, uwaga, kolejce górskiej (!) , na którą zabrałam moich kolegów z lokalnej pracy celem zwiedzenia Łodzi (?!) a im się bardzo nie podobało, że pada, bo lato i w ogóle i kto to widział deszcze latem, co za Grenlandia i nieudana wycieczka i ani kolejka góska ciągnąca się przez całe miasto ani zalana deszczem Łodź nie zrobiła na nich wrażenia. Oczywiście zafascynowana wielością symboli (deszcz, kolejka górska, czarna chmura!) jęłam sprawdzać znaczenia w internetowym senniku (niestety nie jest to sennik staropolsko-staropersko-staroegipski, w którego posiadaniu była niegdyś moja droga przyjaciółka Ania P. vel S., gdzie można było odnaleźć znaczenia takich snów jak np. "widzieć samolot lecący". Jak sami widzicie, wiedza starożytnych Persów na temat nowinek technicznych była nie do przecenienia). Sennik zaginął ale internet przychodzi z pomocą tłumacząc mi, że deszcz śniony w czasie suszy przynosi oczyszczenie (fascynujące), kolejka górska szybki awans (oby nie w knajpie!) a czarne chmury- walkę z wrogami. (to przez ten szybki awans na pewno). Ja mam jednak na ten temat swoje zdanie. Jako człowiek przyzwyczajony do umiarkowanych temperatur, śnię o deszczu jak nałogowiec na odwyku o papierosie, natomiast kolejka górska, ciągnąca się przez całą Łódź jest niczym innym jak życzeniem tejże (Łodzi) postępów w modernizacji. Chmury jeszcze nie rozgryzłam ani kolegów z pracy ale wydaje mi się, że jak się kogoś codziennie widzi to musi Ci się w końcu kiedyś przyśnić. I tak mam szczęście, że sen ten pozostawia mi jakiekolwiek pole do interpretacji. Znajomy kelner na przykład, który w akcie finansowej desperacji pracował niemalże codziennie na podwójną zmianę, opowiadał mi, że jego sny ograniczają się do tego, że podchodzi do nowego stolika (nowego w sensie, z nowymi klientami) i słyszy "Dzień dobry, poproszę mrożoną kawę" na co ten odpowiada "proszę bardzo" po czym się budzi. Także można i tak. Nic to Kochani, czas zostawić gusła na boku i zająć się szybkim awansem, szkołę kończę juz w tym tygodniu, także odpowiedzialność duża. Have a nice day jak to mówią, ja mam w planach zagłuszyć remont kuchni sąsiadów Rmf Fitness czy czymś takim, baj!!

P.S. Jakby ktoś się zastanawiał skąd wzięła się moja pseudofascynacja snami, którym poświęciłam cały post  choć wcale nie planowałam, to muszę przyznać, że sporą rolę odegrała w tym moja, jakby nie patrzeć wykształcona i na poziomie-Rodzina. Kiedy wpadłam niegdyś na obiad do Cioci i mówię jej "wiesz Ciociu śnił mi się taki ładny ogród.. " na co Ciocia odłożyła sztućce, przyjrzała mi się uważnie, po czym zapytałą "Z owocami?". Odpowiedziałam "Tak, wydaje mi się, że tak..to źle?" spytałam widząc malujące się na Cioci twarzy skupienie. Ciocia pomyślała jeszcze chwilę w milczeniu przyprawiając mnie o palpitacje serca po czym powiedziała "E, kto by tam wierzył w takie gusła", choć jej mina sugerowała odwrotność tego stwierdzenia. Także do dziś nie dowiedziałam sie, o co chodzi  z tymi owocami (stawiam na awitaminozę) ale, parafrazując znany dowcip "ciężar gatunkowy pozostał".
Idę bo miałam pisać o Izraelu a tu gusła. Temperatura jednakowoż skoczyła o parę stopni choć myślałam że to niemożliwe, a Ukochany z miną starego wygi, który niezależnie od pogody chodzi w  koszulach z długim rękawem i zabudowanych butach powiedział mi wczoraj, że najlepsze jeszcze przede mną. Aaaa!!!!

Na pięciu napadło..o napięciu.

Kochani, nie od dziś wiadomo, że nie ma co sie napinać, bo jak się człowiek napina to i mięsień się napnie, a jak mięsień się napnie, to choćby człowiek się dowolnie spiął, to nie uradzi więc siedzę sobie ja i mój napięty bark tudzież szyja w pozycji przekrzywionej w nieklimatyzowanym pomieszczeniu (mięsień musi mieć ciepło), nie pracuję i nie uczestniczę aktywnie w moich ostatnich aktorskich zajęciach, na które się tak bardzo napinam, tudzież publicznych prezentacjach (Jutro, na przykład, spektakl improwizacji, rzecz bardzo ruchowa) i zastanawiam się jak to możliwe, żeby się tak nagle ni stąd ni zowąd unieruchomić, w środku sezonu na wszystko, dlaczego akurat teraz, a nie np. za 2 tygodnie, kiedy kończę szkołę, albo za miesiąc kiedy zmieniam pracę? Kolejny raz nauczyłam się, że w życiu nie ma co planować, (względnie nosić za wiele na lewej ręce) a wolny dzień, nawet unieruchomiony, piechotą nie chodzi. Mogłabym pójść na plażę (mięsień by się ucieszył) ale wydaje mi się, że cały ten pomysł z usadzeniem mnie w jednym miejscu z komputerem służy temu, żebym napisała wreszcie swoje trójjęzyczne Cv, coby się uwolnić od przyszłych napięć w przyszłości, więc chyba tak zrobię.

P.S. Przeglądam sobie statystyki odwiedzin mojego raczkującego bloga i poza odwiedzinami z Polski i Izraela, które są jak najbardziej uzasadnione, zauważyłam parę odwiedzin z, uwaga, Francji, Rosji, Ukrainy i Serbii! Zastanawiałąm się przez dobre 5 minut czy mam tam jakiś przyjaciół ale wnet zorientowałam się, że to pewnie zbłąkani fani Piotra Szczepanika zwiedzeni tytułem mojego bloga szukali informacji o swoim idolu po czym rozczarowali się postami o palamach (żeby chociaż;)

P.Ps: Dzisiejszego koślawego posta dedykuję Kasi Ł., która na pewno z niecierpliwością wypatrywała pierwszego wpisu o dolegliwościach zdrowotnych. W przyszłych postach postaram się bardziej nawiązać do krajobrazu za oknem a tymczasem ogarnia mnie tropikalna senność więc layla tov jak to mówią miejscowi chcąc życzyć dobrej nocy, bądź erev tov jak to mówia miejscowi chcąc życzyć miłego wieczoru bądź idę spać jak mówię ja chcąć powiedzieć co napisane. Pa, Kochani.

Żółty motyl, czyli..Wesołe Lato!!!

Komu wesołe, temu wesołe, w Izraelu lato w pełni (nie to żeby kiedykolwiek nie było), sezon plażowy rozpoczęty, temperatura przekracza wszelkie możliwe normy i bez klimy ani rusz. Kina, galerie handlowe i wszelkie środki komunikacji miejskiej zapełnione są hordą rozwrzeszczanych ajfonowych nastolatek i ich nieodłącznych ładowarek (instagram zżera sporo baterii) i nie ma gdzie ukoić steranych pracą w restauracji nerwów. 15 minutowy spacer wykańcza jak jogging na pustyni. Powietrze stoi. Nastolatki krzyczą. Karaluchy wielkości minitarantuli wpełzają nam do mieszkania i nie ma ich kto zabić (zazwyczaj czekamy na kolegę) Wyrzucenie śmieci pod blok urasta rangą do pieszej wyprawy na Sybir. Zimo izraelska, (tudzież nasza wiosno), wróć.
Za to dzisiaj Kochani widziałam żółtego motyla, a jak wszyscy wiemy, kolor pierwszego widzianego w sezonie motyla warunkuje nastrój całego lata! (Dla niezorientowanych, bądź nieposiadających wierzącej w gusła Rodziny-: Biały-szczęśliwe lato, Żółty-wesołe lato, Brązowy- ...powiedzmy nienajweselsze). Także jest nadzieja, wesołe lato! Może do naszej restauracji pod wezwaniem Grotowskiego zawitaja jacyś dowcipni klienci jak Ci z wczoraj co to najedli się za 1000 szekli i nie zostawili napiwku. (w Izraelu kelnerzy nie dostaja pensji, jako że ogólnie przyjetym zwyczajem w restauracjach z obsługą jest zostawienie minimum 10 procent napiwku).

Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło (na co, to się jeszcze okaże) Ja tymczasem idę spędzać wieczór w klimatyzowanym pomieszczeniu, czego i Wam życzę:) Buziak z Sahary.

Minęło już całkiem sporo czasu od moich ostatnich wypocin, dieta kopenhaska przyniosła wymierne rezultaty choć jej nie polecam, konfitur do dziś nie usmażyłam, pracę w branży usługowej znalazłam (po znajomości- a jakże, Kochani, rynek jest ciężki i w gastronomii!) w restauracji typu "chief". Owym szefem jest niejaki Grotowski więc, jak sami widzicie mój pobyt tam jest nieprzypadkowy. W knajpie owej mam same koleżanki, zarówno męskie i żeńskie a na pytanie ciekawskiej pani menadżer jakie mam wykształcenie jedna z koleżanek (męskich), też aktorka, zaniosła się gromkim smiechem i wykrzyczała "ahahahaha, zgadnij!!" , także jest wesoło, tancerki, aktorki śpiewaczki i pływak. Oczywiście praca, której poświęciłam lwią część i tak juz przydługiego posta nie jest w tym momencie moim największym zmartwieniem, powiedziałabym wręcz, najmniejszym, gdyż już za miesiąc (tak, tak!) kończę (znów) szkołę aktorską co znaczy, że będę juz podwójnie dyplomowaną aktorką, acz z jednym tylko magistrem więc trzymajmy kciuki aby otworzyły się przede mną wrota do PODWÓJNEJ kariery adekwatnej do poziomu wysiłku włożonego w kształcenie się w języku obcym. Poza tym, bez zmian-słońce, palmy, 35 stopni, dzis mam dzień wolny więc czas na RMF HITS (jeszcze nie wiem, jakie) i sprzątanie głowy, tudzież mieszkania. Miłego dnia!!

P.S. Załączam tu piosenkę, którą słyszę wszędzie, gdzie sie obrócę, jest optymistyczna, pasuje do palem, sprzątania i kolorowych drinków, poza tym utożsamiam się trochę z Estelle, bo też chciałabym zobaczyć L.A. http://www.youtube.com/watch?v=Ic5vxw3eijY

P.P.S Jak widzicie do dziś nie nauczyłam się ładować filmików na bloga, ale ponoć jak ktoś się natrudzi to sukces bardziej cieszy (?!?) A co nagle, to po diable. hej hej.