Merry, Merry.

Kochani, Święta! Jeszcze dziś rano w stresie do gdyńskiego Klifu jechałam, co by Rodzicom i Bratu torbę na laptopa kupić bo, jak się okazało Tata go nosi w eko-torbie z "Biedronki", czy deszcz, czy śnieży, czy słońce (prędzej te dwa pierwsze). Ponieważ sklep nie aż tak bardzo pod domem (pod domem to ja mam teraz "Rivierę" Kochani, największe centrum handlowe na Pomorzu i osiem sal kinowych, trzy minuty piechotą, więc nigdzie już nie muszę chodzić), no ale ponieważ sklep nieblisko to pytam się Pani uprzejmie, czy jakby torba była za mała to muszę ją oddać tu, czy w dowolnym punkcie, na co Pani odpowiedziała: "nie oddać, ale wymienić i tak, w dowolnym punkcie". Na moją delikatną sugestię sugestię, że to chyba nielegalnie, Pani spojrzała na mnie wzrokiem, który już niejednego namolnego klienta, co to nie wiadomo co mu sie należy, spławił i powiedziała twardo "NIE. WYMIENIĘ". I koniec. Po tym stanowczym oświadczeniu pozostało mi tylko liczyć, że torba będzie dobra (jest dobra, sprawdziłam) i udać się do Rossmana celem nabycia ostatnich prezentów wraz z innymi niedobitkami, którym się to nie udało wcześniej, albo którym najlepsze pomysły przyszły do głowy na ostatnią chwilę, jak mnie.(Tak- i w "Rossmanie" można kupić najlepsze prezenty!) A poza tym Kochani, nic ciekawego, czas mija mi leniwie na udawaniu, że pracuję, czytaniu gazet i oglądaniu telewizji, która jak wiecie, bądź nie, jest materiałem deficytowo-luksusowym na Obczyźnie, wczoraj na przykład na TV 6 o 21.20 leciał film "Sekret siostry" a o 23.30 "Sekret mojej matki", thriller amerykański, thrillerów nie lubię, ale ten był klasy C, więc muzyka od razu dawała znać, który bohater jest zły, a który dobry więc wiedziałam kiedy sie bać, a kiedy już można przysnąć. No ale żeby nie było, że ja taka płytka i tylko o sklepach, składam Wam, Drodzy Najlepsze Świąteczne Życzenia, czy obchodzicie, czy nie, żebyście odpoczęli z Bliskimi, najedli się, nie przytyli i żebyście byli szczęśliwi po prostu, cokolwiek to szczęście dla kogo oznacza. Z okazji Świąt postanowiłam dokonać postępu technicznego i załączyć świąteczny hit z RMF Święta: http://www.youtube.com/watch?v=nmc9gfowJmk ...chyba nie wyszło, na podglądzie nie widać, ale nie od razu Kraków zbudowano. Czy Rzym. Merry, merry tymczasem. Idę jeść:) P.S. W czasie kiedy piszę tego posta jednym uchem przysłuchuję sie konwersacji moich Rodziców, którzy z równym skupieniem wpatrują się w telewizyjny ekran. Tata:(pytająco)" To "Lalka?"" Mama: "Tak" Tata: "Już ją zostatwił?" Mama: "Tak, wszystkiego się już dowiedział" Tata: "A jak"? Mama: "No nauczył się tego angielskiego w końcu, to podsłuchał i wszystko zrozumiał". (po dłuższej pauzie)" Albo zobaczył w oknie, nie wiem." Także no. Baj.

Szał świątecznych zakupów.

Kochani, dopadł mnie czysty materializm. Jako osoba zamieszkała w kraju pod palmą gdzie krem Nivea do twarzy (czy, jak twierdzą Izraelczycy, do łokci) kosztuje 41 zł a serek wiejski 6,95, że o ich mrożonym chlebie za dychę nie wspomnę, uległam magii niskich cen w Biedronce, Rossmanie i innych Lidlach. Jestem oszołomiona wielością produktów kosmetycznych (w Izraelu sa trzy firmy na krzyż) i niskością ich cen. Pierwszego dnia w Ojczyźnie, po moim skąd inąd udanym locie [w ogóle się nie bałam, pomimo turbulencji i braku wypitku w duty free. Moja droga współtowarzyszka podróży, Agnieszka J. vel B., przemiła pani stewardessa, która tempem wypowiadanych komunikatów śmiało mogłaby konkurować z leniwymi niedzielnymi relacjami Krystyny Czubówny na temat młodych antylop Gnu, kapitan Andrzej Śnieg oraz Steward, który przed zakupieniem przeze mnie małego piwa Żywiec domagał się ode mnie okazania dowodu osobistego, bo, jak ujął, przeze mnie w więzieniu siedzieć nie będzie, rozbawili mnie do reszty i lot w polskim "Locie" upłynął mi przyjemnie i bezproblemowo. Odważylismy się nawet, ja i mój lek wysokości, wyjrzeć za okno podczas lądowania, co, jak każdy wie, kto mnie zna, bądź ze mną leciał (przepraszam) jest swoistym ewenementem. Niemniej jednak wylądowałam w Polsce i po raz pierwszy w życiu cieszyłam się, że nie ma ani śniegu ani deszczu (w Izraelu była ostatnio dwudniowa zima stulecia. Zasypało Jerozolimę 70-cioma centymetrami śniegu, drogi były nieprzejezdne, pół państwa nie miało prądu, a w Tel Avivie, spadł jednocześnie grad, deszcz, waliły pioruny a wiatr wywalał okna z hoteli, przy czym, pragnę przypomnieć, temperatura nie spadła poniżej zera. Skołowani Izraelczycy nie wiedzieli jak się ubrać i zachować więc na ulicy można było zaobserwować takie ewenementy jak pani w ruskiej czapie, płaszczu i japonkach. Domy w Izraelu są budowane raczej pod kątem wszechobecnych upałów a nie na wypadek nagłych dwudniowych klęsk żywiołowych, więc wymarzłam pod palmą po wsze czasy w swoim własnym mieszkaniu i ku mojemu najwyższemu zdziwieniu, w Polsce jest mi na okrągło ciepło i przyjemnie, czego nawet Polacy, zahartowani w zimowych bojach nie moga zrozumieć)]. Wracając do zdania, które zaczęłam milion lat temu przed przydługawą dygresją w nawiasach, pierwsze kroki po przylocie skierowałam do warszawskiej Biedronki spragniona podstawowych przyborów kosmetycznych tudzież lokalnych przysmaków, gdzie za szampon, żel pod prysznic "Japonia", pastę do zębów, szczoteczkę do zębów, osławiony krem do twarzy/łokci Nivea, koreczki giżyckie i serek wiejski zapłaciłam..30 zł. Wiem, że nie każdemu ta suma wydaje się szokująco niska i przyznaje, że zakupione przeze mnie produkty nie należały do najbardziej ekskluzywnych (jakkolwiek żel "Japonia" cieszył się w Warszawie dużym powodzeniem) to jednak jakbyście wydawali na średniej jakości szampon pod palmą 28 zł, to wierzę, że zrozumielibyście mój zachwyt. Teraz, po niemalże czterech dniach spędzonych w Warszawie na przyjacielskich spotkaniach i najwyższej jakości rozrywce siedzę w mojej ukochanej Gdyni, mieście z morza i marzeń, za którym tęskniłam niemożebnie i się cieszę. Atmosfery świątecznej nie czuję, może przez brak śniegu, a może przez tropikalną temperaturę (7 stopni!) a może przez to, że jestem już pod dwóch nieoficjalnych wigiliach, niemniej jednak jest absolutnie przecudownie, czego i Wam na Święta zyczę. Także tyle u mnie. Kto zrozumiał, to jego. P.S. Mam skrytą nadzieję, że będę miała siłę i ochotę na napisanie osobnego posta, pod tytułem "Zgiń PKP, niech cię przejmie obcy kapitał." Póki co jednak mam za dużo dobrej energii, która nie pasuje do pisania paszkwili pod adresem tej złodziejskiej, niezorganizowanej państwowej spółki. Dobrej Nocy:)

Kochani, wiem, że nic nie piszę ostatnio, ale Święta mnie dopadły. Odwlekałam do ostatniej chwili zmianę RMF Nostalgia na Rmf Święta ale odkąd się zdecydowałam, moje myśli są zaprzątnięte przez pierniki, pierogi i kapustę z grochem (która jest kapustą z fasolą, z niewyjaśnionych do dziś przyczyn nazywana kapustą z grochem.) W porywie RMF-owego szału świątecznego (który ma w swojej ofercie również stację RMF- kolędy) postanowiłam przynieść trochę świątecznej atmosfery do mojego izraelskiego mieszkania pod palmą, co nie było aż tak trudne, jako że wreszcie rozpoczął sie sezon burzowy (szczerze mówiąc straciłam już nadzieję, że to kiedykolwiek nastapi). Biorąc pod uwagę, że moje mieszkanie jest zimne i ciemne (co stanowi niewątpliwy plus w ciągu 8-miesiecznego lata) nie jest tak trudno sobie wyobrazić, że za oknem szaleje wiatr i śnieżyca (wiem, że to lekkie faux pas w związku z orkanem Ksawery, do którego lokalna mżawka nie uwywa się w najmniejszym stopniu), niemniej jednak udało nam się stworzyć z Ukochanym świątęczna atmosferę w stylu wejherowskiego domu kultury z lokalnych dostępnych bożonarodzeniowych środków (których, pragnę przypomnieć, nie ma w Izraelu za wiele) i teraz tylko siedzę i myślę o tym, że już za 9 dni będę w Polsce. Jako że jednak Ukochany nie może przylecieć do Polski wraz ze mną, postanowiłam stworzyć mu świąteczną atmosferę, począwszy od pierwszy raz robionych pierników (nie wyszły) poprzez pierwszy raz robione pierogi (miejmy nadzieję, że jutro wyjdą), na śledziach z cebulką skończywszy (to już chyba nie może nie wyjść). Także tyle u mnie, wiele rzeczy sie zdarzyło po drodze, które warto by opisać, ale jako że ich nie opisałam (warto trzymać się maksymy "pisz posta, póki gorący"), to zostaje li i jedynie ten leniwy post o nadchodzących Świętach, ale jak sami widzicie, do niczego innego nie mam głowy. Święta, Święta, Święta. Następny post już z Polski. Baj.