Szał świątecznych zakupów.

Kochani, dopadł mnie czysty materializm. Jako osoba zamieszkała w kraju pod palmą gdzie krem Nivea do twarzy (czy, jak twierdzą Izraelczycy, do łokci) kosztuje 41 zł a serek wiejski 6,95, że o ich mrożonym chlebie za dychę nie wspomnę, uległam magii niskich cen w Biedronce, Rossmanie i innych Lidlach. Jestem oszołomiona wielością produktów kosmetycznych (w Izraelu sa trzy firmy na krzyż) i niskością ich cen. Pierwszego dnia w Ojczyźnie, po moim skąd inąd udanym locie [w ogóle się nie bałam, pomimo turbulencji i braku wypitku w duty free. Moja droga współtowarzyszka podróży, Agnieszka J. vel B., przemiła pani stewardessa, która tempem wypowiadanych komunikatów śmiało mogłaby konkurować z leniwymi niedzielnymi relacjami Krystyny Czubówny na temat młodych antylop Gnu, kapitan Andrzej Śnieg oraz Steward, który przed zakupieniem przeze mnie małego piwa Żywiec domagał się ode mnie okazania dowodu osobistego, bo, jak ujął, przeze mnie w więzieniu siedzieć nie będzie, rozbawili mnie do reszty i lot w polskim "Locie" upłynął mi przyjemnie i bezproblemowo. Odważylismy się nawet, ja i mój lek wysokości, wyjrzeć za okno podczas lądowania, co, jak każdy wie, kto mnie zna, bądź ze mną leciał (przepraszam) jest swoistym ewenementem. Niemniej jednak wylądowałam w Polsce i po raz pierwszy w życiu cieszyłam się, że nie ma ani śniegu ani deszczu (w Izraelu była ostatnio dwudniowa zima stulecia. Zasypało Jerozolimę 70-cioma centymetrami śniegu, drogi były nieprzejezdne, pół państwa nie miało prądu, a w Tel Avivie, spadł jednocześnie grad, deszcz, waliły pioruny a wiatr wywalał okna z hoteli, przy czym, pragnę przypomnieć, temperatura nie spadła poniżej zera. Skołowani Izraelczycy nie wiedzieli jak się ubrać i zachować więc na ulicy można było zaobserwować takie ewenementy jak pani w ruskiej czapie, płaszczu i japonkach. Domy w Izraelu są budowane raczej pod kątem wszechobecnych upałów a nie na wypadek nagłych dwudniowych klęsk żywiołowych, więc wymarzłam pod palmą po wsze czasy w swoim własnym mieszkaniu i ku mojemu najwyższemu zdziwieniu, w Polsce jest mi na okrągło ciepło i przyjemnie, czego nawet Polacy, zahartowani w zimowych bojach nie moga zrozumieć)]. Wracając do zdania, które zaczęłam milion lat temu przed przydługawą dygresją w nawiasach, pierwsze kroki po przylocie skierowałam do warszawskiej Biedronki spragniona podstawowych przyborów kosmetycznych tudzież lokalnych przysmaków, gdzie za szampon, żel pod prysznic "Japonia", pastę do zębów, szczoteczkę do zębów, osławiony krem do twarzy/łokci Nivea, koreczki giżyckie i serek wiejski zapłaciłam..30 zł. Wiem, że nie każdemu ta suma wydaje się szokująco niska i przyznaje, że zakupione przeze mnie produkty nie należały do najbardziej ekskluzywnych (jakkolwiek żel "Japonia" cieszył się w Warszawie dużym powodzeniem) to jednak jakbyście wydawali na średniej jakości szampon pod palmą 28 zł, to wierzę, że zrozumielibyście mój zachwyt. Teraz, po niemalże czterech dniach spędzonych w Warszawie na przyjacielskich spotkaniach i najwyższej jakości rozrywce siedzę w mojej ukochanej Gdyni, mieście z morza i marzeń, za którym tęskniłam niemożebnie i się cieszę. Atmosfery świątecznej nie czuję, może przez brak śniegu, a może przez tropikalną temperaturę (7 stopni!) a może przez to, że jestem już pod dwóch nieoficjalnych wigiliach, niemniej jednak jest absolutnie przecudownie, czego i Wam na Święta zyczę. Także tyle u mnie. Kto zrozumiał, to jego. P.S. Mam skrytą nadzieję, że będę miała siłę i ochotę na napisanie osobnego posta, pod tytułem "Zgiń PKP, niech cię przejmie obcy kapitał." Póki co jednak mam za dużo dobrej energii, która nie pasuje do pisania paszkwili pod adresem tej złodziejskiej, niezorganizowanej państwowej spółki. Dobrej Nocy:)