Zima na ramiona moje nie spadła kochani, ale deszcz i owszem, spadł i to z rozmachem, ale w zeszłym tygodniu tez spadł i też z rozmachem a potem przez tydzień był 26 stopni więc się nie przywiązuję. choć ze zdziwieniem zauważyłam, że pomimo mojej nieskończonej miłości do każdego z moich 11-stu płaszczy dostosowanych do każdej możliwej pogody, ubrałam się za lekko. Nic to jednak, Kochani, leję wodę niczym deszcz się leje za oknem kawiarni (w sumie nie leje, ale w każdej chwili może) i nie wiem, o czym pisać, bo tyle czasu minęło od mojego ostatniego posta, 4 czy 5 miesięcy bodajże, sporo rzeczy się wydarzyło przyjemnych i nieprzyjemnych, zależnych i niezależnych od nikogo, wzlotów i zamyśleń, że tak powiem, że sama nie wiem, czego się chwycić, i o czym pisać. Brat mój na przykład był w odwiedzinach , bardzo mu się podobało, zrobił sobie zdjęcie z każdym nadmorskim hotelem, pierwszego swojego lotu niemalże się nie bał, bo i stewardessy ładne i samolot przyjemny, wszyscy zachwyceni, że taki przystojny, wysoki i dobrze wychowany, że w ogóle do mnie niepodobny powiedzieli, a żeby mi ostatnią w serce wbić szpilę zapytali ile jest ode mnie młodszy (starszy o dwa lata). Niemniej jednak pozwiedzał, podobało mu się i już kolejne wycieczki planuje, co mnie cieszy niezmiernie, że Izrael ma takie magiczne właściwości i wszystkim bliskim się podoba, jak tak dalej pójdzie to się tu wszyscy przeprowadzą i będziemy razem wizzairem do Polski lecieć i nie będzie homesick bo home będzie tutaj razem ze wszystkimi bliskimi .
Nie będę pisać tu o wojnach przyszłych i zaprzeszłych, konfliktach i innych smutnych, przerażających rzeczach, okeślanych szumnie przez nieczułe media mianem niepokoju na Bliskim Wschodzie, wzniecać ani dementować pogłosek czy udzielać się quasi dziennikarsko, choć kto mnie zna, wie, że miewam zapędy.
Póki co skupiam się na przedświątecznych porządkach pod palmą, gdyż Ukochanego znów nie puścili na urlop w grudniu, więc robię co mogę aby tradycji stało się zadość trzy tygodnie przed terminem, a już za tydzień o tej porze wdychać będę mroźne warszawskie powietrze gdzieś w czeluściach dworca centralnego kupująć gazety w pierwszym lepszym kiosku i czekając na pociąg do ukochanej Gdyni.
Tymczasem Kochani, projekt "Z miłości do Łodzi" się sfinalizował, wybaczcie niedokończony cykl, ale wojna mnie wybiłą z łódzkich wspomnień, niemniej jednak, załączam link i gorąco zachęcam do oglądania. Uważny czytacz rozpozna w jednym z listów mój głos i wspomnienie włąsne, choć twarzy nie mogłam użyczyć w związku z pobytem moim w innej strefie życiowej, zostałąm jednakże godnie zareprezentowana przez moją imienniczkę Kamilę S.:))
http://zmiloscidolodzi.blogspot.co.il/2014/11/z-miosci-do-odzi-zobacz-o-czym-wspomina.html
Baj baj.
