Merry, Merry.

Kochani, Święta! Jeszcze dziś rano w stresie do gdyńskiego Klifu jechałam, co by Rodzicom i Bratu torbę na laptopa kupić bo, jak się okazało Tata go nosi w eko-torbie z "Biedronki", czy deszcz, czy śnieży, czy słońce (prędzej te dwa pierwsze). Ponieważ sklep nie aż tak bardzo pod domem (pod domem to ja mam teraz "Rivierę" Kochani, największe centrum handlowe na Pomorzu i osiem sal kinowych, trzy minuty piechotą, więc nigdzie już nie muszę chodzić), no ale ponieważ sklep nieblisko to pytam się Pani uprzejmie, czy jakby torba była za mała to muszę ją oddać tu, czy w dowolnym punkcie, na co Pani odpowiedziała: "nie oddać, ale wymienić i tak, w dowolnym punkcie". Na moją delikatną sugestię sugestię, że to chyba nielegalnie, Pani spojrzała na mnie wzrokiem, który już niejednego namolnego klienta, co to nie wiadomo co mu sie należy, spławił i powiedziała twardo "NIE. WYMIENIĘ". I koniec. Po tym stanowczym oświadczeniu pozostało mi tylko liczyć, że torba będzie dobra (jest dobra, sprawdziłam) i udać się do Rossmana celem nabycia ostatnich prezentów wraz z innymi niedobitkami, którym się to nie udało wcześniej, albo którym najlepsze pomysły przyszły do głowy na ostatnią chwilę, jak mnie.(Tak- i w "Rossmanie" można kupić najlepsze prezenty!) A poza tym Kochani, nic ciekawego, czas mija mi leniwie na udawaniu, że pracuję, czytaniu gazet i oglądaniu telewizji, która jak wiecie, bądź nie, jest materiałem deficytowo-luksusowym na Obczyźnie, wczoraj na przykład na TV 6 o 21.20 leciał film "Sekret siostry" a o 23.30 "Sekret mojej matki", thriller amerykański, thrillerów nie lubię, ale ten był klasy C, więc muzyka od razu dawała znać, który bohater jest zły, a który dobry więc wiedziałam kiedy sie bać, a kiedy już można przysnąć. No ale żeby nie było, że ja taka płytka i tylko o sklepach, składam Wam, Drodzy Najlepsze Świąteczne Życzenia, czy obchodzicie, czy nie, żebyście odpoczęli z Bliskimi, najedli się, nie przytyli i żebyście byli szczęśliwi po prostu, cokolwiek to szczęście dla kogo oznacza. Z okazji Świąt postanowiłam dokonać postępu technicznego i załączyć świąteczny hit z RMF Święta: http://www.youtube.com/watch?v=nmc9gfowJmk ...chyba nie wyszło, na podglądzie nie widać, ale nie od razu Kraków zbudowano. Czy Rzym. Merry, merry tymczasem. Idę jeść:) P.S. W czasie kiedy piszę tego posta jednym uchem przysłuchuję sie konwersacji moich Rodziców, którzy z równym skupieniem wpatrują się w telewizyjny ekran. Tata:(pytająco)" To "Lalka?"" Mama: "Tak" Tata: "Już ją zostatwił?" Mama: "Tak, wszystkiego się już dowiedział" Tata: "A jak"? Mama: "No nauczył się tego angielskiego w końcu, to podsłuchał i wszystko zrozumiał". (po dłuższej pauzie)" Albo zobaczył w oknie, nie wiem." Także no. Baj.

Szał świątecznych zakupów.

Kochani, dopadł mnie czysty materializm. Jako osoba zamieszkała w kraju pod palmą gdzie krem Nivea do twarzy (czy, jak twierdzą Izraelczycy, do łokci) kosztuje 41 zł a serek wiejski 6,95, że o ich mrożonym chlebie za dychę nie wspomnę, uległam magii niskich cen w Biedronce, Rossmanie i innych Lidlach. Jestem oszołomiona wielością produktów kosmetycznych (w Izraelu sa trzy firmy na krzyż) i niskością ich cen. Pierwszego dnia w Ojczyźnie, po moim skąd inąd udanym locie [w ogóle się nie bałam, pomimo turbulencji i braku wypitku w duty free. Moja droga współtowarzyszka podróży, Agnieszka J. vel B., przemiła pani stewardessa, która tempem wypowiadanych komunikatów śmiało mogłaby konkurować z leniwymi niedzielnymi relacjami Krystyny Czubówny na temat młodych antylop Gnu, kapitan Andrzej Śnieg oraz Steward, który przed zakupieniem przeze mnie małego piwa Żywiec domagał się ode mnie okazania dowodu osobistego, bo, jak ujął, przeze mnie w więzieniu siedzieć nie będzie, rozbawili mnie do reszty i lot w polskim "Locie" upłynął mi przyjemnie i bezproblemowo. Odważylismy się nawet, ja i mój lek wysokości, wyjrzeć za okno podczas lądowania, co, jak każdy wie, kto mnie zna, bądź ze mną leciał (przepraszam) jest swoistym ewenementem. Niemniej jednak wylądowałam w Polsce i po raz pierwszy w życiu cieszyłam się, że nie ma ani śniegu ani deszczu (w Izraelu była ostatnio dwudniowa zima stulecia. Zasypało Jerozolimę 70-cioma centymetrami śniegu, drogi były nieprzejezdne, pół państwa nie miało prądu, a w Tel Avivie, spadł jednocześnie grad, deszcz, waliły pioruny a wiatr wywalał okna z hoteli, przy czym, pragnę przypomnieć, temperatura nie spadła poniżej zera. Skołowani Izraelczycy nie wiedzieli jak się ubrać i zachować więc na ulicy można było zaobserwować takie ewenementy jak pani w ruskiej czapie, płaszczu i japonkach. Domy w Izraelu są budowane raczej pod kątem wszechobecnych upałów a nie na wypadek nagłych dwudniowych klęsk żywiołowych, więc wymarzłam pod palmą po wsze czasy w swoim własnym mieszkaniu i ku mojemu najwyższemu zdziwieniu, w Polsce jest mi na okrągło ciepło i przyjemnie, czego nawet Polacy, zahartowani w zimowych bojach nie moga zrozumieć)]. Wracając do zdania, które zaczęłam milion lat temu przed przydługawą dygresją w nawiasach, pierwsze kroki po przylocie skierowałam do warszawskiej Biedronki spragniona podstawowych przyborów kosmetycznych tudzież lokalnych przysmaków, gdzie za szampon, żel pod prysznic "Japonia", pastę do zębów, szczoteczkę do zębów, osławiony krem do twarzy/łokci Nivea, koreczki giżyckie i serek wiejski zapłaciłam..30 zł. Wiem, że nie każdemu ta suma wydaje się szokująco niska i przyznaje, że zakupione przeze mnie produkty nie należały do najbardziej ekskluzywnych (jakkolwiek żel "Japonia" cieszył się w Warszawie dużym powodzeniem) to jednak jakbyście wydawali na średniej jakości szampon pod palmą 28 zł, to wierzę, że zrozumielibyście mój zachwyt. Teraz, po niemalże czterech dniach spędzonych w Warszawie na przyjacielskich spotkaniach i najwyższej jakości rozrywce siedzę w mojej ukochanej Gdyni, mieście z morza i marzeń, za którym tęskniłam niemożebnie i się cieszę. Atmosfery świątecznej nie czuję, może przez brak śniegu, a może przez tropikalną temperaturę (7 stopni!) a może przez to, że jestem już pod dwóch nieoficjalnych wigiliach, niemniej jednak jest absolutnie przecudownie, czego i Wam na Święta zyczę. Także tyle u mnie. Kto zrozumiał, to jego. P.S. Mam skrytą nadzieję, że będę miała siłę i ochotę na napisanie osobnego posta, pod tytułem "Zgiń PKP, niech cię przejmie obcy kapitał." Póki co jednak mam za dużo dobrej energii, która nie pasuje do pisania paszkwili pod adresem tej złodziejskiej, niezorganizowanej państwowej spółki. Dobrej Nocy:)

Kochani, wiem, że nic nie piszę ostatnio, ale Święta mnie dopadły. Odwlekałam do ostatniej chwili zmianę RMF Nostalgia na Rmf Święta ale odkąd się zdecydowałam, moje myśli są zaprzątnięte przez pierniki, pierogi i kapustę z grochem (która jest kapustą z fasolą, z niewyjaśnionych do dziś przyczyn nazywana kapustą z grochem.) W porywie RMF-owego szału świątecznego (który ma w swojej ofercie również stację RMF- kolędy) postanowiłam przynieść trochę świątecznej atmosfery do mojego izraelskiego mieszkania pod palmą, co nie było aż tak trudne, jako że wreszcie rozpoczął sie sezon burzowy (szczerze mówiąc straciłam już nadzieję, że to kiedykolwiek nastapi). Biorąc pod uwagę, że moje mieszkanie jest zimne i ciemne (co stanowi niewątpliwy plus w ciągu 8-miesiecznego lata) nie jest tak trudno sobie wyobrazić, że za oknem szaleje wiatr i śnieżyca (wiem, że to lekkie faux pas w związku z orkanem Ksawery, do którego lokalna mżawka nie uwywa się w najmniejszym stopniu), niemniej jednak udało nam się stworzyć z Ukochanym świątęczna atmosferę w stylu wejherowskiego domu kultury z lokalnych dostępnych bożonarodzeniowych środków (których, pragnę przypomnieć, nie ma w Izraelu za wiele) i teraz tylko siedzę i myślę o tym, że już za 9 dni będę w Polsce. Jako że jednak Ukochany nie może przylecieć do Polski wraz ze mną, postanowiłam stworzyć mu świąteczną atmosferę, począwszy od pierwszy raz robionych pierników (nie wyszły) poprzez pierwszy raz robione pierogi (miejmy nadzieję, że jutro wyjdą), na śledziach z cebulką skończywszy (to już chyba nie może nie wyjść). Także tyle u mnie, wiele rzeczy sie zdarzyło po drodze, które warto by opisać, ale jako że ich nie opisałam (warto trzymać się maksymy "pisz posta, póki gorący"), to zostaje li i jedynie ten leniwy post o nadchodzących Świętach, ale jak sami widzicie, do niczego innego nie mam głowy. Święta, Święta, Święta. Następny post już z Polski. Baj.

Sznur emigrantów, czyli bitwa na blogi.

Gości mam, Kochani, a jest ich tyle, że nie wiem, o czym pisać. (Tzn historii jest tyle do opisania, nie gości, gości mam dwóch Karolinę W. i Tomasza B., nikt ich nie rozpozna po tym opisie) Są tu dopiero dni parę a ja już zapomniałam, jak to było przed ich przyjazdem, nawieźli wódki, tradycyjnego majonezu i gazet typu "Party" (WSZYSCY, którzy to czytacie i macie zamiar mnie odwiedzić: "Magazyn Świąteczny" i "Wysokie Obcasy Extra"-to tytuły, których mi brakuje!!) tudzież saszetkę melisy gruszkowej Vitax, którą to jednak Karolina mi odradziła publicznie, bo ponoć zawiera aspartam.(świnie) Dni nam się z nocą mieszają, bo ja pracuję wieczorem a oni w dzień śpią, więc zostają nam godziny późnonocne//wczesnoranne poranne na to, aby dyskutować o życiu, planach na przyszłość oraz nowych teoriach dietetycznych opracowanych przez anonimowy zespół amerykańskich naukowców. (Tomek na przykład twierdzi , że oliwa nie tuczy, ale tylko na zimno, dlatego też wlewa sobie szklankę do kaszy, ale już po jej ugotowaniu. Poza tym twierdzi, że nie ma jak ziemniak i można go jeść o każdej godzinie, bo zawiera duzo błonnika, a do tego kłamie, że 10 lat już jak nie widział majonezu, po czym robi nam w nocy "sałatki" z ryżu, majonezu (tegożże), pasty sezamowej i połowy pomidora).Goście  wykończeni trzydniową degustacją rodzimych specjałów tudzież przerażeni nagłym przyrostem wagi postanowili już nigdy nie tknąć żadnego alkoholu i mocni w swoim postanowieniu wybrali się pieszo (1,5h drogi) na wybrzeże aby tam racząc się kawą tudzież herbata zieloną dyskutować o przyszłych spektaklach ze mną, która z równie silnym postanowieniem dojechała tam samochodem, ale  dziwnym zrządzeniem losu tudzież karmy panie ze stolika obok poprosiły nas uprzejmie, czy moglibyśmy dokończyć ich butelkę szampana za 120 złotych  bo one już muszą iść (tzn ich poprosili zanim przyszłam, ale czuję się jakbym tam była, poza tym również dostałam kieliszek szampana).Nie złamaliśmy się jednak i silni w swoim postanowieniu udaliśmy sie w drogę powrotną coby spalić szampana kieliszek tudzież małże w maśle, które sobie do tego zamówiliśmy wyobrażając sobie jednocześnie sałatkę, którą przygotujemy aby uzupełnić stracone mikroelementy. Tomek znał tyle skrótów, że do domu dotarliśmy po trzech godzinach , sałatkę która z każdym kilometrem traciła w wyobraźni jeden składnik (w końcu zostały tylko bataty) zamieniliśmy na niemyte winogrona (wszystkich nas w konsekwencji  boli brzuch) a teraz siedzimy i każde udaje, że nad czymś pracuje. O sztuce nigdy nie porozmawialiśmy ale od czego jest skype.  Także tyle u mnie. Hej.

Nie mam tytułu.

Kochani. Minął już prawie miesiąc od mojego imieninowego wpisu a od tego czasu wiele się wydarzyło. Między innymi minęły wszystkie trzy Święta, które miałam w planach opisać ale utknęłam na noworocznym buraku (już wiem, o co chodzi), do tego, szybko i niepostrzeżenie nastał Październik, temepratura spadła do przyzwoitych 20 stopni, zawiał wiatr i spadły nawet pierwsze nieśmiałe krople deszczu. Z radością wyciągnęłam z szafy wszystkie swoje płaszcze, jesienne buty oraz szale, po to tylko aby przekonać się, że moja radość była przedwczesna, o czym boleśnie przekonałam sie spływając potem podczas pokonywania 10 minutowego odcinka piechotą w 30-sto stopniowym upale w płaszczu, jeansach i zabudowanych butach ku uciesze półnagiego Rosjanina w slipach i adidasach przejeżdżajacego obok mnie na rowerze. Ja jednak wierzę w nadchodzącą zimę, czuję w kolanie, że sezon burzowy tuż, tuż, wieczorem można oddychać a i mrówek na ścianie jakby mniej. (Mamy w domu siedlisko ciepłolubnych mrówek, których żadną siłą nie da się ruszyć. Nie reagują na podtopienia, odcinania dopływu powietrza tudzież odkurzacz. Żyją sobie jak żyły, a kiedy się już życiem zmęczą skaczą ochoczo do naszego elektrycznego czajnika przez co juz od miesiąca gotuję wode w garnku jak na studiach. ) Poza tym wzięłam udział w projekcie filmowym "48 godzin" (dla niezorientowanych-projekt 48 to konkurs, do którego zgłaszają się różne grupy złożone z aktorów, reżyserów, scenarzystów, operatorów, dźwiękowców, producentów, montażystów itp, którzy mają za zadanie, napisać, zagrać i zmontować film w 48h ale żeby nie było za prosto, w dzień rozpoczęcia konkursu losuje się gatunek filmu, postać, która musi wystąpić, rekwizyt i zdanie, które musi paść) Zagrałam tam cudowny epizod niewidomej alkoholiczki, która zawiedziona brakiem wina w butelce ciska ją przed siebie zabijając tym samym głównego bohatera-mordercę (wylosowaliśmy gatunek "kryminał", więc trzeba było szybko przepisać scenariusz dramatu psychologicznego na potrzeby konkursu). Za tydzień zobaczę się na bardzo wielkim ekranie, więc trzymajcie kciuki. Poza tym odbyłam fascynująca rozmowę okresową w mojej jedynej dochodowej pracy, podczas której musiałam odpowiadać na podchwytliwe pytania typu: "Czy czujesz, że się u nas rozwijasz?" Naprawdę, nie wiem, co powiedzieć. Tym optymistycznym akcentem kończę mojego posta, którego zamieszczam tylko po to, żeby nie wypaść z piśmiennej rutyny, zamieściłabym jakąś ciekawą piosenkę, ale ostatnio oglądam tylko "Imperium dico-polo" na youtubie, a jest tam tyle utworów, że sama nie wiem, co wybrać. Gudnajt.

Edyty, Kornela, Cypriana.

Kochani. Pomimo notorycznej imieninowej dyskryminacji ze strony wiodących stacji radiowych tudzież kalendarzy ściennych z przepisami kulinarnymi (przeplatanych mądrościami ludowymi, filozofią chińską i sprytnymi sposobami na odśnieżenie podwórka) oraz faktu, że już trzeci rok obchodzę imieniny w nieimieninowym kraju ("Czekaj Kamila, to wyjaśnij jeszcze raz-Twoje imię ma urodziny? To ja mam teraz przynieść prezent Twojemu imieniu?..czekaj, czekaj..w wikipedii piszą, że trzeba przynieść kwiaty. Mam Ci przynieść kwiaty i napisać "Kamila"? Twoje imię będzie wiedziało, że dostało kwiaty?") i pomimo faktu, że chyba nawet w Polsce jak ktoś się nie nazywa Andrzej, Anna  lub Krystyna to nie obchodzi imienin, ja postanawiam świętować tak czy siak i sama sobie życzę "Happy Name Day" i zaraz wyjdę na imieninową siłownię i imieninowe zakupy (spożywcze wprawdzie, ale wciąż).
Z pomocą w przywracaniu wiary w sens imienin przyszła Mama z porannym telefonem (nawet mocno porannym) z życzeniami od całej Rodziny  (tu zaczęła wymieniać poszczególnych jej członków, co mnie mocno zaintrygowało, bo nawet ja z moją fenomenalna pamięcią do dat nie kojarzę wszystkich imienin całej mojej rodziny a wiem, że RMF nikomu nie pomógł jako, że od lat już z uporem maniaka lansuje imieniny Edyty, Cypriana i Kornela) Także dzień zaczął się nieźle, temperatura jakby spadła, remont ulicy zbliża sie ku końcowi więc idę świętować na zewnątrz coby zdążyc wrócić przed największymi upałami (tutaj między 15.00 a 17.00) Wiem, że miał być post o lokalnym sylwestrze i Yom Kippur ale wciąż nie mogę zrozumieć dlaczego je się buraka podczas noworocznej kolacji a dopóki tego nie zrozumiem nie mogę napisać o Nowym Roku, a dopóki nie napiszę o Nowym Roku to nie mogę napisać o Yom Kippur i w ogóle już idę stąd bo nie mam nic więcej ciekawego do napisania, a lato czeka, baaaajjjj!!
P.S. Z ręką na sercu-ilu znacie Cyprianów???

Święta, święta-teaser tailer.

Kochani, w Izraelu gorąco i to nie tylko z powodu upału, który postanowił się w tym roku nigdzie nie wybierać (znawcy mówią, że w tym roku lato późno się zaczęło więc i późno się skończy bo swoje musi wygrzać, cokolwiek to znaczy) ale również z powodu nadchodzących Świąt! Tak, tak, nie przesłyszeliście się, we wrześniu Izrael będzie świętował Nowy Rok (5775) (i myliłby się ten, który uważa, że Święto to ma cokolwiek współnego z naszym Sylwestrem), zaraz potem Jom Kippur (Dzień Pokutny, który jest w pewnym sensie powiązany z Nowym Rokiem) a już niedługo potem ..Sukkot! Nie będę się teraz zagłębiać w wyjaśnianie poszczególnych nazw i znaczeń gdyż ten post stanowi jedynie pewien teaser-trailer do mojego nowego blogowego cyklu (tak, tak..) o wdzięcznej nazwie "Święta w Izraelu" podczas którego chętnie opiszę jak wyglądają poszczególne Święta, jakie mają znaczenie i kto je jak obchodzi (bądź nie)
Tymczasem idę wybrać sobie jakąś gustowną maske gazową, w Izraelu panuje na nie ostatnio  istny szał  a kto nie ma ten trąbą, więc sami rozumiecie. Baj Baj.

Do tych łąk zielonych.

Śni mi się Polska po nocach. Tzn. nie śni mi się w sensie dosłownym ale tak się mówi jak ktoś bardzo czegoś chce a tak się składa, że ja bardzo chcę do Polski. A winny temu jest Fejsbuk i Wasze zdjęcia z wakacji (nie, nie te z Lecce). Wasze zdjęcia z kajaków, Kaszub i Mazur, ogródków piwnych w Łodzi i okolicach, gór, jezior, morza i miast polskich. Jakbyście nie wrzucali tyle zdjęć z polskich wakacji to siedziałabym sobie spokojnie uciekając od lata w klimatyzacji i czekała grzecznie na Święta ściubiąć szekle żeby mieć za co pojechać, a tak, przez Was, siedzę i tęsknię do polskiego września. Sprawdziłam nawet tanie loty słynnego węgierskiego przewoźnika i wyszło że za grosze mogę przylecieć do Budapesztu pozwiedzać sobie Budapeszt by night, stamtąd autobusem 200E do metra potem linią 3 do węgierskiej zajezdni autobusowej gdzie o 7dmej rano autobus orange zawiózłby mnie do Krakowa gdzie spędziłabym dni parę potem polskim busem z przystankiem we Warszawie na dzień i noc całą bym została, potem do Trójmiasta i z rodzicami na Kaszuby grzyby zbierać (w Izraelu grzyby suszone polskie to rarytas na miarę trufli. W rosyjskim markecie garstka w folię zapakowana kosztuje 25 złotych. sami widzicie-trufle.) potem na weekend bym pojechała z Jarkiem w góry 130 km od Krakowa, potem z powrotem Kraków, orange autobus, linia metra nr 3, autobus 200 E, lotnisko i palmy. Prawda, że ładny plan? Jest taka teoria, że jak się coś intensywnie wyobraża przez minimum 17 sekund ale tak żeby Was nic nie rozpraszało żaden autobus, krzyczące dziecko czy inna natrętna myśl to marzenie staje się faktem. Więc ja sobie teraz wyobrażam intensywnie 2.000 szekli bo tyle mi potrzeba żeby przez Węgry do Polski przyjechać a jednocześnie zapłacić rachunki pod moja nieobecnośc. O.

"Czwarta nad raneeeeemmmmm...(dla upierdliwych 3.39) może seeen przyjdzie..." chyba jednak nie przyjdzie, po co spać jak można nie spać, praca u Grotowskiego nie sprzyja higienie snu, choć jakbym tam nie pracowała to znalazłby się pewnie inny powód do niespania. Internetowi specjaliści polecaja nie spanie na siłę jeno wstanie i zajęcie się czymś innym (czym, nie precyzują) a ponieważ przeczytałam już chyba cały internet to nie zostało mi nic innego jak umieszczenie moich luźnych przemyśleń na blogu.
Od czasu mojej fascynującej przygody z reklamą zachodniego koncernu czas płynie mi leniwie na przemyśleniach i postanowieniach, tudzież serwowaniu egzotycznych dań. (Choć z nazwą "egzotyczny" trzeba w Izraelu uważać. W kraju, w którym cytryny i pomarańcze rosną na drzewach, względnie krzewach owoce te nie uchodzą za "egzotyczne" bądź "tropikalne" jak niejednokrotnie usiłuję je nazywać próbując sprzedać np. cytrusowy koktajl i wprawiając skołowanych klientów w konsternację bo to tak jakby sprzedawać w Polsce pod nazwą "hot exotic" koktajl ze śliwki węgierki)

Brak wakacji rekompensuję sobie nieśmiało spotkaniami towarzyskimi, dzisiaj na przykład byłam z dziewczynami na plaży, jakby nie patrzeć mieszkam nad Morzem Śródziemnym, przebrałam sie nawet w kostium, do wody nie weszłam ale zawsze to jakis postep.

Dopisałabym jeszcze coś ciekawego ale wena mi sie kończy, miało być o klapkach z dedykacją dla Kasi W.vel K. ale na to trzeba werwy, której mi brakuje o tej godzinie, więc polecę Wam tylko serial "Girls" bo jest super i załącze polski hicior o bezsenności, wprawdzie fragment o odległości ręki i włosach do ugłaskania, jak to mówią lokalni,  nie "relewanti" (nieadekwatny) to jednak każdy łapie klimat.
Swoja drogą jestem ciekawa jak dzisiejsza młodzież mówi na "łapać klimat" albo "czaić bazę". Wydaje mi się, że w moim wieku jestem już tak retro, że moje teksty dla np. dzisiejszego nastolatka musza brzmieć jak dla nas niegdyś "rzuć wapno na drut". Niech mnie ktoś oświeci w tym temacie a tymczasem dobrej nocy życzę tym, co już głęboko śpią a tym co nie śpią to ja już naprawde nie wiem, co powiedzieć. Baj

http://www.youtube.com/watch?v=vtopljs5FQw

"O-peeeeel" czyli reality, beybe, vol.2.

Kochani. Ów wyczekany moment wreszcie nadszedł i oto stało się-znów skończyłam szkołę aktorską. Nadszedł więc czas, aby zabrać się za porządkowanie swojej kariery tudzież mieszkania, a jako że nie wiem co ważniejsze, względnie potrzebuję urlopu, to chyba jednak zabiorę się za szafki. W związku z tym, że znów jestem absolwentką, postanowiłam nie wybrzydzać w kwestii castingowej i poszłam na przesłuchanie do reklamy flagowego produktu naszych zachodnich sąsiadów czyli samochodu firmy "O...-peeeeel!!!" .
Na początku wyjaśnię, że każdy kto był, ten wie, że otwarty casting do reklamy to nie jest nic przyjemnego. Zazwyczaj zaprasza się na nie wszystkich, którzy żyją i nie muszą być wykształceni w żadnym kierunku. Pół biedy jak producent ma jakieś określone wymagania typu "brunetka, 35 lat zgrabna" albo "20-latka z nadwagą i tępym wyrazem twarzy" ale nie daj Boże jak zaproszą Cię na casting pod hasłem "Potrzebna dziewczyna" tak jak mnie wczoraj. Nic to, jednak, pomyślałam, i tak mam dzień wolny, a nuż spotkam kogoś znajomego, a może wyjadę do Niemiec, tekstu nie ma dużo ("Opel" to była jedyna kwestia, której się trzeba było nauczyć a i tak nie wszyscy zapamiętali) ubrałam się ładnie i schludnie (Mama twierdzi, że schludność jest kluczem do sukcesu) i ruszyłam na casting. Jak już wspomniałam, castingi owe nie są niczym przyjemnym jako że umiejętności aktorskie stanowią tu kwestię drugo-, czy nawet powiedziałabym siedmiorzędną, najważniejsze są  tak zwane "waruny", więc zazwyczaj przychodzi się tam, bierze numerek 278 podczas gdy przesłuchiwana jest osoba z numerem 130, po czym siada się na kanapie i czeka w nieskończoność po to, aby wejść do pokoju uśmiechnąć się szeroko i usłyszeć "Ok, stir this coffee now. yeah, good. now look left. ok, thanks" i pójść do domu. Byłam jednak przygotowana i na to, wzięłam książkę polskojęzyczną, gazetę i telefon z naładowaną baterią i ruszyłam czarować zachodnie koncerny. Atmosferę castingu czuć jakiś dobry kilometr od miejsca w którym się faktycznie odbywa, na całej ulicy słychać było dziewczyny i chłopaków (chłopaków?? Nie było napisane "potrzebna dziewczyna"??), którzy relacjonowali z przejęciem swoje przesłuchanie wszystkim telefonicznie zainteresowanym. Kiedy dotarłam na miejsce i skierowałam się na pierwsze pietro dyskretnie zmieniając obuwie  na gustowne czółenka z CCC natknęłam się na jedyne drzwi na 1. piętrze z napisem "tu NIE MA castingu". "Dowcipni" pomyślałam i jęłam szukać właściwego pokoju . Gdy po 20-minutach bezpłodnych poszukiwań opadłam z sił i skierowałam się do wyjścia, usłyszałam dochodzący jakby z piwnicy głos kobiety z wyraźnie rosyjskim akcentem, która mówi do swojego dziecka "Dokłończ Misza, dokłończ "O---" (cisza), "Nu dokłończ " O---na co przyciśnięty do muru na oko 5-letni Misza odparł z rezygnacją --pel" ."Opel, haraszo" uradowała się matka Miszy kierując mnie jednocześnie na piętro -1, w którym znajdowała się Jaskinia Castingu. Kiedy weszłam do pomieszczenia przepełnionego ironicznie spoglądającymi nastolatkami i ich wspierającymi matkami skierowałam sie do pani organizatorki po formularz do wypełnienia na co ta spojrzała na mnie leniwie, pomyślała chwilę po czym powiedziała "Opel"?" "tak" -"Na prawo".Skręciłam więc w prawo myśląć jak jeszcze długa droga mnie czeka zanim odbiorę swój numerek, po czym oczom mym ukazała się scena, któa przerosła moje najśmielsze castingowe wyobrażenia. W pomieszczeniu na oko 15-metrowym tłoczyła się horda matek i ojców z dziećmi poniżej 5-tego roku życia, które jak bezmyślne roboty powtarzały za rodzicami "O-peeeel", do tego kobiety, dziewczyny, chłopcy i mężczyźni w każdym możliwym wieku tłoczący się pod drzwiami wejściowymi do pokoju przesłuchań, względnie palący papierosy na stojąco w upale (ławka była tylko jedna, w właściwie było jej pół gdyż na drugie pół kapała klimatyzacja). Nie było żadnego organizatora, każdy wypisywał sobie numerek na własną rękę, (względnie na własnej ręce, bo kartek też w pewnym momencie zabrakło) i gdyby nie napotkana dobra koleżanka ze szkoły zawróciłabym na pięcie, czy też obcasie z CCC i uciekła w siną dal. Koleżanka jednak namówiła mnie żebyśmy chwilę zostały, ja numerek 189 ona 191, kto w środku - nie wiadomo, no ale co sie odwlecze to nie uciecze, ktoś dostawił plastikowe krzesełko w cieniu, siedziałysmy na zmianę, pełen luksus. W pewnym momencie zorientowałyśmy się, że przy drzwiach tłoczą się już państwo z numerkami 211 których na dodatek wpuszczają do środka! Oburzone tą jawną niesprawiedliwością jęłyśmy wszczynać dyskusję aż ktoś wyjawił nam konfidentalnym szeptem, że te numerki nie maja nic do rzeczy i trzeba stać pod tymi drzwiami na wąskim korytarzu razem z kobietami mężczyznami i dziećmi i czekać aż Cię wpuszczą, a kto pierwszy ten lepszy. Moja cierpliwość tudzież wytrzymałość stóp na obecność czółenek sięgała zenitu ale wrodzony instykt walki nie pozwolił mi opuścić pola bitwy w momencie kiedy zaszłam już tak daleko (pod same drzwi niemalże) więc stałam tam niczym buddyjski mnich z martwym wyrazem twarzy aż rozległ sie ni stąd ni zowąd hit wszech czasów niejakiej Sam Brown "Ooooo, you better stop (stop..) befoooreeee you` re going break my heaaaart.." ("or leg", dokończyłam w duchu) ale stałam tam dalej delektując się absurdalnym doborem repertuaru do zaistniałej sytuacji. Kiedy wreszcie znalazłam się pod samymi drzwiami i po niezliczonych godzinach czekania Pani Castingowa otworzyła drzwi celem zaproszenia kolejnej grupy (czyli NAS) i kiedy już stawiałam przez próg uciemiężona stopę w CCC rozległ sie krzyk "dzieci, dzieci, kto ma jeszcze dzieci??? Panie poczekają (do nas) sprawdzimy jeszcze dzieci" Byłam juz gotowa porwać pierwsze lepsze z depczących nam po nogach dzieci aby wejść na casting ale zamiast tego odnalazlam pania Rosjankę z numerem 170, która grzecznie siedziała na połowie ławki aby jej powiedziec żeby wziela Miszę i poszła na przesłuchanie (jej wschodnioeuropejskie maniery nie pojmowały tego, że można tak wejść bez kolejki). Przez kolejne pół godziny wysłuchiwaliśmy więc "No dokończ ładnie, dokończ, w domu umiałeś..no nie wiem, co mu się stało, no O-- Misza O--- nie chce powiedzieć, no.", .po czym łaskawie wpuszczono nas czyli na wpół omdlałą ostatnią grupę na reklamową chwałę Opla.  Przedstawiłam się,  przybrałam swój najpiękniejszy uśmiech, spojrzałam w kamerę i powiedziałam najbardziej przekonująco jak umiem "Opel" podczas gdy lektor w tle dokończył "niemiecka jakość w zasięgu ręki". Usłyszałam "cudownie, fantastycznie, dziękujemy" po czym wytoczyłam się z sali castingowej z wyraźnym przyrzeczenim, że moim pierwszym samochodem nie będzie Opel choćby mi go dali za darmo. Wniosków na dziś brak, Moi Drodzy, idę segregować papiery to ponoć dobrze robi na głowę. Baj:)
P.S. Na czwartek jestem zaproszona na casting pod hasłem "Komediowi aktorzy do kampanii potrzebni" Na moje skromne pytanie, czy mam przyjść z jakim komediowym tekstem usłyszałam "Nie. Wystarczy przyjść. " To idę.

O gusłach.

Śnił mi się deszcz Kochani. Ale nie jakaś tam mżawka tylko porządna ulewa z czarną chmurą w tle, a rzecz działą się na, uwaga, kolejce górskiej (!) , na którą zabrałam moich kolegów z lokalnej pracy celem zwiedzenia Łodzi (?!) a im się bardzo nie podobało, że pada, bo lato i w ogóle i kto to widział deszcze latem, co za Grenlandia i nieudana wycieczka i ani kolejka góska ciągnąca się przez całe miasto ani zalana deszczem Łodź nie zrobiła na nich wrażenia. Oczywiście zafascynowana wielością symboli (deszcz, kolejka górska, czarna chmura!) jęłam sprawdzać znaczenia w internetowym senniku (niestety nie jest to sennik staropolsko-staropersko-staroegipski, w którego posiadaniu była niegdyś moja droga przyjaciółka Ania P. vel S., gdzie można było odnaleźć znaczenia takich snów jak np. "widzieć samolot lecący". Jak sami widzicie, wiedza starożytnych Persów na temat nowinek technicznych była nie do przecenienia). Sennik zaginął ale internet przychodzi z pomocą tłumacząc mi, że deszcz śniony w czasie suszy przynosi oczyszczenie (fascynujące), kolejka górska szybki awans (oby nie w knajpie!) a czarne chmury- walkę z wrogami. (to przez ten szybki awans na pewno). Ja mam jednak na ten temat swoje zdanie. Jako człowiek przyzwyczajony do umiarkowanych temperatur, śnię o deszczu jak nałogowiec na odwyku o papierosie, natomiast kolejka górska, ciągnąca się przez całą Łódź jest niczym innym jak życzeniem tejże (Łodzi) postępów w modernizacji. Chmury jeszcze nie rozgryzłam ani kolegów z pracy ale wydaje mi się, że jak się kogoś codziennie widzi to musi Ci się w końcu kiedyś przyśnić. I tak mam szczęście, że sen ten pozostawia mi jakiekolwiek pole do interpretacji. Znajomy kelner na przykład, który w akcie finansowej desperacji pracował niemalże codziennie na podwójną zmianę, opowiadał mi, że jego sny ograniczają się do tego, że podchodzi do nowego stolika (nowego w sensie, z nowymi klientami) i słyszy "Dzień dobry, poproszę mrożoną kawę" na co ten odpowiada "proszę bardzo" po czym się budzi. Także można i tak. Nic to Kochani, czas zostawić gusła na boku i zająć się szybkim awansem, szkołę kończę juz w tym tygodniu, także odpowiedzialność duża. Have a nice day jak to mówią, ja mam w planach zagłuszyć remont kuchni sąsiadów Rmf Fitness czy czymś takim, baj!!

P.S. Jakby ktoś się zastanawiał skąd wzięła się moja pseudofascynacja snami, którym poświęciłam cały post  choć wcale nie planowałam, to muszę przyznać, że sporą rolę odegrała w tym moja, jakby nie patrzeć wykształcona i na poziomie-Rodzina. Kiedy wpadłam niegdyś na obiad do Cioci i mówię jej "wiesz Ciociu śnił mi się taki ładny ogród.. " na co Ciocia odłożyła sztućce, przyjrzała mi się uważnie, po czym zapytałą "Z owocami?". Odpowiedziałam "Tak, wydaje mi się, że tak..to źle?" spytałam widząc malujące się na Cioci twarzy skupienie. Ciocia pomyślała jeszcze chwilę w milczeniu przyprawiając mnie o palpitacje serca po czym powiedziała "E, kto by tam wierzył w takie gusła", choć jej mina sugerowała odwrotność tego stwierdzenia. Także do dziś nie dowiedziałam sie, o co chodzi  z tymi owocami (stawiam na awitaminozę) ale, parafrazując znany dowcip "ciężar gatunkowy pozostał".
Idę bo miałam pisać o Izraelu a tu gusła. Temperatura jednakowoż skoczyła o parę stopni choć myślałam że to niemożliwe, a Ukochany z miną starego wygi, który niezależnie od pogody chodzi w  koszulach z długim rękawem i zabudowanych butach powiedział mi wczoraj, że najlepsze jeszcze przede mną. Aaaa!!!!

Na pięciu napadło..o napięciu.

Kochani, nie od dziś wiadomo, że nie ma co sie napinać, bo jak się człowiek napina to i mięsień się napnie, a jak mięsień się napnie, to choćby człowiek się dowolnie spiął, to nie uradzi więc siedzę sobie ja i mój napięty bark tudzież szyja w pozycji przekrzywionej w nieklimatyzowanym pomieszczeniu (mięsień musi mieć ciepło), nie pracuję i nie uczestniczę aktywnie w moich ostatnich aktorskich zajęciach, na które się tak bardzo napinam, tudzież publicznych prezentacjach (Jutro, na przykład, spektakl improwizacji, rzecz bardzo ruchowa) i zastanawiam się jak to możliwe, żeby się tak nagle ni stąd ni zowąd unieruchomić, w środku sezonu na wszystko, dlaczego akurat teraz, a nie np. za 2 tygodnie, kiedy kończę szkołę, albo za miesiąc kiedy zmieniam pracę? Kolejny raz nauczyłam się, że w życiu nie ma co planować, (względnie nosić za wiele na lewej ręce) a wolny dzień, nawet unieruchomiony, piechotą nie chodzi. Mogłabym pójść na plażę (mięsień by się ucieszył) ale wydaje mi się, że cały ten pomysł z usadzeniem mnie w jednym miejscu z komputerem służy temu, żebym napisała wreszcie swoje trójjęzyczne Cv, coby się uwolnić od przyszłych napięć w przyszłości, więc chyba tak zrobię.

P.S. Przeglądam sobie statystyki odwiedzin mojego raczkującego bloga i poza odwiedzinami z Polski i Izraela, które są jak najbardziej uzasadnione, zauważyłam parę odwiedzin z, uwaga, Francji, Rosji, Ukrainy i Serbii! Zastanawiałąm się przez dobre 5 minut czy mam tam jakiś przyjaciół ale wnet zorientowałam się, że to pewnie zbłąkani fani Piotra Szczepanika zwiedzeni tytułem mojego bloga szukali informacji o swoim idolu po czym rozczarowali się postami o palamach (żeby chociaż;)

P.Ps: Dzisiejszego koślawego posta dedykuję Kasi Ł., która na pewno z niecierpliwością wypatrywała pierwszego wpisu o dolegliwościach zdrowotnych. W przyszłych postach postaram się bardziej nawiązać do krajobrazu za oknem a tymczasem ogarnia mnie tropikalna senność więc layla tov jak to mówią miejscowi chcąc życzyć dobrej nocy, bądź erev tov jak to mówia miejscowi chcąc życzyć miłego wieczoru bądź idę spać jak mówię ja chcąć powiedzieć co napisane. Pa, Kochani.

Żółty motyl, czyli..Wesołe Lato!!!

Komu wesołe, temu wesołe, w Izraelu lato w pełni (nie to żeby kiedykolwiek nie było), sezon plażowy rozpoczęty, temperatura przekracza wszelkie możliwe normy i bez klimy ani rusz. Kina, galerie handlowe i wszelkie środki komunikacji miejskiej zapełnione są hordą rozwrzeszczanych ajfonowych nastolatek i ich nieodłącznych ładowarek (instagram zżera sporo baterii) i nie ma gdzie ukoić steranych pracą w restauracji nerwów. 15 minutowy spacer wykańcza jak jogging na pustyni. Powietrze stoi. Nastolatki krzyczą. Karaluchy wielkości minitarantuli wpełzają nam do mieszkania i nie ma ich kto zabić (zazwyczaj czekamy na kolegę) Wyrzucenie śmieci pod blok urasta rangą do pieszej wyprawy na Sybir. Zimo izraelska, (tudzież nasza wiosno), wróć.
Za to dzisiaj Kochani widziałam żółtego motyla, a jak wszyscy wiemy, kolor pierwszego widzianego w sezonie motyla warunkuje nastrój całego lata! (Dla niezorientowanych, bądź nieposiadających wierzącej w gusła Rodziny-: Biały-szczęśliwe lato, Żółty-wesołe lato, Brązowy- ...powiedzmy nienajweselsze). Także jest nadzieja, wesołe lato! Może do naszej restauracji pod wezwaniem Grotowskiego zawitaja jacyś dowcipni klienci jak Ci z wczoraj co to najedli się za 1000 szekli i nie zostawili napiwku. (w Izraelu kelnerzy nie dostaja pensji, jako że ogólnie przyjetym zwyczajem w restauracjach z obsługą jest zostawienie minimum 10 procent napiwku).

Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło (na co, to się jeszcze okaże) Ja tymczasem idę spędzać wieczór w klimatyzowanym pomieszczeniu, czego i Wam życzę:) Buziak z Sahary.

Minęło już całkiem sporo czasu od moich ostatnich wypocin, dieta kopenhaska przyniosła wymierne rezultaty choć jej nie polecam, konfitur do dziś nie usmażyłam, pracę w branży usługowej znalazłam (po znajomości- a jakże, Kochani, rynek jest ciężki i w gastronomii!) w restauracji typu "chief". Owym szefem jest niejaki Grotowski więc, jak sami widzicie mój pobyt tam jest nieprzypadkowy. W knajpie owej mam same koleżanki, zarówno męskie i żeńskie a na pytanie ciekawskiej pani menadżer jakie mam wykształcenie jedna z koleżanek (męskich), też aktorka, zaniosła się gromkim smiechem i wykrzyczała "ahahahaha, zgadnij!!" , także jest wesoło, tancerki, aktorki śpiewaczki i pływak. Oczywiście praca, której poświęciłam lwią część i tak juz przydługiego posta nie jest w tym momencie moim największym zmartwieniem, powiedziałabym wręcz, najmniejszym, gdyż już za miesiąc (tak, tak!) kończę (znów) szkołę aktorską co znaczy, że będę juz podwójnie dyplomowaną aktorką, acz z jednym tylko magistrem więc trzymajmy kciuki aby otworzyły się przede mną wrota do PODWÓJNEJ kariery adekwatnej do poziomu wysiłku włożonego w kształcenie się w języku obcym. Poza tym, bez zmian-słońce, palmy, 35 stopni, dzis mam dzień wolny więc czas na RMF HITS (jeszcze nie wiem, jakie) i sprzątanie głowy, tudzież mieszkania. Miłego dnia!!

P.S. Załączam tu piosenkę, którą słyszę wszędzie, gdzie sie obrócę, jest optymistyczna, pasuje do palem, sprzątania i kolorowych drinków, poza tym utożsamiam się trochę z Estelle, bo też chciałabym zobaczyć L.A. http://www.youtube.com/watch?v=Ic5vxw3eijY

P.P.S Jak widzicie do dziś nie nauczyłam się ładować filmików na bloga, ale ponoć jak ktoś się natrudzi to sukces bardziej cieszy (?!?) A co nagle, to po diable. hej hej.

3 nad ranem (jeszcze godzina i możnaby załączyć link do pewnej analogicznej piosenki..) sen nie przychodzi, olałam konfitury (po co gotować jak nie można spróbować) tudzież życiowe priorytety na rzecz domowego SPA z grudniowym "Twoim Stylem" (przyszło w paczce z Ojczyzny) i pisania CV w obcym języku. (nie, nie do restauracji).

 Po co spać, jak można nie spać.

 Gudnajt.(chciałoby się..)

       Minęły już dwa tygodnie od moich luźnych rozważań na temat twórczości Piotra Sz. a od tego czasu wiele sie zmieniło. Zdążyłam się przeprowadzić z Ukochanym do nowego mieszkania znajdującego sie w miłej dzielnicy Tel Avivu, która okazała się mini miastem o zupełnie innej nazwie i jurysdykcji acz z przystepną komunikacją miejską (z której w Izraelu korzystają głównie imigranci i lokalna biedota-odnajduję sie w obu kategoriach). Poza tym odkryłam, że niełatwo jest znaleźć pracę w branży usługowej (nie, nie prostytucja)  zwłaszcza jak ktoś jest wybredny w kwestii lokalowej (nie-nie prostytucja) Niegdyś (2lata temu)  wystarczyło się uśmiechnąć, zarzucić włosami o kolorze wschodnioeuropejskim i zapytać łamanym hebrajskim "Mechapsim melcarim?" (szukacie kelnerów?) aby usłyszeć "jasne przyjdź jutro!" nawet jeśli w knajpie był nadkoplet. Teraz mój hebrajski jest za dobry (lub też mniej łamany) włosy juz nie takie blond więc muszę czekać w kolejce z numerkiem 77 czy też 353 aż państwo do mnie zadzwonią i zaproszą na "przesłuchanie".(swoja drogą ciekawe jak takie coś wygląda.)

       Chyba zacznę tłumaczyć Cv. Na pewno się przyda w branży gastronomicznej. Magister sztuki to nie przelewki.*

       Niemniej jednak bezczynność jest twórcza więc idę smażyć na oślep konfitury z pomarańczy (dieta kopenhaska zabrania podjadania między posiłkami) tudzież rewidować moje życiowe priorytety. Zapowiada sie przyjemny wieczór, czego i Wam życzę:) Bye!

* W moim dzisiejszym poście zawarłam mini-reklamę pewnego bloga o wdzięcznej nazwie: tonieprzelewki.blogspot.pl. enjoy:)

Na dobry początek, czyli co ma kormoran do palmy?

"Dzieeeeeń gasnie w szarej mgleee..wiaaatr strąca krople z drzeeewww" ..Chciałoby się powiedzieć, że tytuł mojego bloga ma cokolwiek wspólnego z tym, o czym zamierzam tu pisać ale muszę niestety rozczarować wszystkich fanów Piotra Szepanika-blog będzie o moich przygodach pod palmą izraelską, gdzie ani mgły ani deszczu nie uświadczysz-(przynajmniej przez 10 miesięcy w roku). Tytuł jest więc dość przypadkowy (wszelkie wariacje słowa palma, pod palmą, spod palmy w różnych językach są pozajmowane jak i wszystkie inne hasła, związane, bądź niezwiązane z tematem) Hasło "Sznur kormoranów" wpisane w akcie ironicznej desperacji okazało się być wolne więc uznałam to za znak i oto jest- mój pierwszy, autorski blog:) (czy blog może być nieautorski..?) Nad tym, o czym będę tu pisać jeszcze się zastanowię, a tymczasem załączam evergreen a zarazem inspirację nazwy mojego bloga. Przed państwem Piotr Szczepnik z piosenką"Goniąc Kormorany"

http://www.youtube.com/watch?v=kOSF1sJ91nE

P.S. Rozważałam również nazwę "Goniąc kormorany" ale uznałąm, że to już będzie zbyt tendencyjne. Poza tym-halo-kto goni kormorany w Izraelu. Miłej lektury, moi wierni przyszli czytelnicy;)

P.P.S. Ponieważ jest to mój pierwszy wpis na blogu a informatykę w liceum spędziłąm na czytaniu wiadomości nie wiem jak załączyć link z youtube, żebyście mogli go odsłuchać bezpośrednio na blogu. Także jeżeli ktoś chce oddać się rozważaniom na temat mazurskich lasów musi  wykonać mini-wysiłek i kliknąć w link. Nie wiem także wielu innych rzeczy ale o tym później.