Nie mam tytułu.

Kochani. Minął już prawie miesiąc od mojego imieninowego wpisu a od tego czasu wiele się wydarzyło. Między innymi minęły wszystkie trzy Święta, które miałam w planach opisać ale utknęłam na noworocznym buraku (już wiem, o co chodzi), do tego, szybko i niepostrzeżenie nastał Październik, temepratura spadła do przyzwoitych 20 stopni, zawiał wiatr i spadły nawet pierwsze nieśmiałe krople deszczu. Z radością wyciągnęłam z szafy wszystkie swoje płaszcze, jesienne buty oraz szale, po to tylko aby przekonać się, że moja radość była przedwczesna, o czym boleśnie przekonałam sie spływając potem podczas pokonywania 10 minutowego odcinka piechotą w 30-sto stopniowym upale w płaszczu, jeansach i zabudowanych butach ku uciesze półnagiego Rosjanina w slipach i adidasach przejeżdżajacego obok mnie na rowerze. Ja jednak wierzę w nadchodzącą zimę, czuję w kolanie, że sezon burzowy tuż, tuż, wieczorem można oddychać a i mrówek na ścianie jakby mniej. (Mamy w domu siedlisko ciepłolubnych mrówek, których żadną siłą nie da się ruszyć. Nie reagują na podtopienia, odcinania dopływu powietrza tudzież odkurzacz. Żyją sobie jak żyły, a kiedy się już życiem zmęczą skaczą ochoczo do naszego elektrycznego czajnika przez co juz od miesiąca gotuję wode w garnku jak na studiach. ) Poza tym wzięłam udział w projekcie filmowym "48 godzin" (dla niezorientowanych-projekt 48 to konkurs, do którego zgłaszają się różne grupy złożone z aktorów, reżyserów, scenarzystów, operatorów, dźwiękowców, producentów, montażystów itp, którzy mają za zadanie, napisać, zagrać i zmontować film w 48h ale żeby nie było za prosto, w dzień rozpoczęcia konkursu losuje się gatunek filmu, postać, która musi wystąpić, rekwizyt i zdanie, które musi paść) Zagrałam tam cudowny epizod niewidomej alkoholiczki, która zawiedziona brakiem wina w butelce ciska ją przed siebie zabijając tym samym głównego bohatera-mordercę (wylosowaliśmy gatunek "kryminał", więc trzeba było szybko przepisać scenariusz dramatu psychologicznego na potrzeby konkursu). Za tydzień zobaczę się na bardzo wielkim ekranie, więc trzymajcie kciuki. Poza tym odbyłam fascynująca rozmowę okresową w mojej jedynej dochodowej pracy, podczas której musiałam odpowiadać na podchwytliwe pytania typu: "Czy czujesz, że się u nas rozwijasz?" Naprawdę, nie wiem, co powiedzieć. Tym optymistycznym akcentem kończę mojego posta, którego zamieszczam tylko po to, żeby nie wypaść z piśmiennej rutyny, zamieściłabym jakąś ciekawą piosenkę, ale ostatnio oglądam tylko "Imperium dico-polo" na youtubie, a jest tam tyle utworów, że sama nie wiem, co wybrać. Gudnajt.