Lost in translation, Part 1

Kochani. Tokioooooooooooo!!!!!! W życiu nie pomyślałam, że mi się to uda. Kiedy Pati z Tomkiem, podczas jednej z swoich Tel Avivskich wizyt napomknęli, że może bym poleciała z nimi do Tokio bo oni tu robią projekt, nie wzięłam tego na poważnie przez wzgląd na moja znaną co niektórym miłość do lotnictwa i w ogóle, cała wycieczka wydawała mi się wręcz nieosiągalna, ale że Tokio i Stany to moje marzenie, więc myśl zakiełkowała i spokoju nie dawała, kiełkowała tak długo, że straciłam wszystkie tanie połączenia ale nie wystarczająco długo żeby zbankrutować więc w maju kupiłam sobie bilet przez Hong Kong do Tokio z Tel Avivu i oto jestem, ja, w Tokio, wstawszy z pierwszą tokijską mewą o 5-tej rano (Jetlag) pisząc Wam tego oto posta. (Tak wiem, że w tym pierwszym zdaniu jest dużo wyrazu Tokio). Leciałam Kochani łącznie koło 17 –tu godzin ale ponieważ podświadomie przygotowywałam się do tych lotów 2 miesiące poza tym odkryłam sekret udanej podróży (czyt. środki nasenne na receptę) nie bałam się w ogóle, ani pierwszego, ani drugiego lotu, w pierwszym locie zasnęłam jak księżniczka na wszystkich trzech wolnych miejscach (wprawdzie na początku koło okna siedział jakiś pan z rejonów azjatyckich, ale jako że zaraz po wystartowaniu poszedł do swoich kolegów w innej części samolotu i nie wracał po 20-tu minutach uznałam że mogę się położyć i przespałam smacznie 9 godzin dopóki nie obudził mnie zapach rozdawanego śniadania. Zjadłszy ze smakiem Elalski omlet i odchudzony serek z certyfikatem koszerności, położyłam się na kolejną godzinę po to żeby się ocknąć tuż przed lądowaniem. Przez wpółotwarte oko zobaczyłam Pana z kraju Azjatyckiego, który grzecznie stał czekając aż się obudzę i spytał „Good Sleep???” Przez myśl przeszło mi, że może i wcześniej chciał usiąść na wykupionym miejscu pod oknem, ale jak to mówią, herbata po kisielu, czy też mleko się wylało, czy też nie mam pojęcia, bo nie wiem która jest godzina. W Hong Kongu, powitała mnie masa ludzi w maskach jednorazowych na twarzy oraz Pan, który specjalnym laserem naświetlał co trzeciego pasażera sprawdzając czy nie ma gorączki i objawów SARSU (wyglądało to jakby im wszczepiał czipy) a  po 5-ciu minutach dostałam ulotkę informującą o potencjalnych obawach oraz maseczkę jednorazową, a jakbym tę ulotkę przypadkiem zgubiła to przez głośniki w trzech językach można było usłyszeć „Jeżeli masz objawy takie jak.. gorączka…rozwolnienie.. etc. Etc., udaj się do punktu medycznego, etc..) Nie miałam za dużo czasu na zwiedzanie lokalnego Duty-Free bo na przesiadkę miałam tylko godzinę, w Cathay Airlines karma zwróciła mi za trzy wolne miejsca sadowiąc mnie niczym makrelę w samym środku środkowego rzędu. Tu już nie mogłam zasnąć (ani się ruszyć, jeżeli o tym mowa), więc skorzystałam z szerokiego wyboru rozrywek pokładowych. Po przejrzeniu opcji muzycznych („Mandarin Best”, „Gold Chinese, „Philippinien Hits, „K-pop”, „P-pop”) przejrzałam ofertę filmową i natknąwszy się na pierwszy film w języku angielskim („Cindarella”) zaczęłam oglądać. Pan koło mnie po 15-minutach również włączył Cindarellę, a wracający z toalety pan siedzący przed nami, również włączył Cindarelle i myślę ze jakbym się przeszła po polkładzie to trochę amatorów Disneyowskiej adaptacji bym znalazła. Mówiąc szczerze przeżyłam jedna chwilę grozy kiedy samolotem zaczęło niebywale trząść (lecieliśmy nad woda więc spoko) włączył się sygnał zapinania pasów po czym przez głośnik odezwała się szefowa pokładu (oczywiście najpierw po chińsku) mówiąc. Dear passengers. We recommend you to fasten your seatbelts due to turbulences... And….I am very sorry to announce…(to serce moje zamarło na tę dramatyczną pauzę)..we will not be able to serve hot drinks at that time. Matko jedyna. Hot drinks. Tragedia.

Niczym w reklamach linii lotniczych czy reklam społecznych o nieposiadaniu dzieci, zjadłam śniadanie w linii ELAL, obiad na pokładzie Cathay, a kolację w Tokio, ale o tym zaraz.

Na lotnisku Narita po uprzejmiej wymianie zdać w Jibrish postawiłam stopę na suchym lądzie (przynajmniej na chwilę), aby zastać w hali przylotów Pati i Tomka, którzy wyglądali jak kokainiści na głodzie (Przylecieli o tokijskim poranku więc nie spali już prawie 40 godzin) i po wymianie uścisków Tomek wziął moja walizkę mamrocząc przekleństwa od nosem i sugestie żebym może następnym razem słuchała jak się do mnie mówi nazwę lotniska (wylądowałam na takim oddalonym o 150 kilometrów od naszej miejscówki) po czym po zakupie licznych kart autobusowo-pociagowych itp., wsiedliśmy do tokijskiego metra, którym byłam tak zachwycona ze naokragło robiłam zdjęcia aż mnie Pati powstrzymała niemrawym ruchem umęczonej ręki, kiedy usiłowałam zrobić zdjęcie dziewczynce rysującej na szybie Gwiazdę Dawida (bądź tez normalna gwiazdkę, która wyglądała jak Gwiazda Dawida). Po ponad godzinnej jeździe ( i zmianie środka transportu po drodze) wysiedliśmy kierując się do najbliższej suszarni (sushi fast food pod domem) w której zjadłam autentycznie najlepsze sushi na świecie (o tym może już w innym poście).

W tym kraju nie ma śmietników (Twoje śmieci-Twoja sprawa), więc ludzie to chodzą z przenośnymi popielniczkami.

N kocie c tego trochę niespójnego posta dodam że spakowałam się najgorzej jak można. Oboje, Pati z Tomkiem zapewniali mnie że będzie upał i żebym wzięła ciuchy na tracking po (na?) Fuji, więc w ostatniej chwili wyjmowałam z walizki jeansy i koszule z długim rękawem. Okazało się, że na Fuji nie wejdziemy bo leje i że w ogóle leje wiec moje izraelskie sukienki na lokalne upały mogę sobie powiesić w szafie dla ozdoby.

Nic to jednak. Jestem zachwycona i na tokijskim haju (metafora, of course), tutaj 6.31 rano w Polsce, 23.32, w Izrael 00.32, słońce tokijskie grzeje mi plecy, robię się znowu śpiąca, więc chyba spróbuję zasnąć na dwie godziny co by mi starczyło siły na zwiedzanie. Tokio jest super (choć widziałam tylko trochę przez metro po nocy;) Chcieć to móc. Jeeeej!!!

Grypopodobne.

Etgar Keret w swojej nie wydanej dotąd w Izraelu (dlaczego..?) książce "Siedem dobrych lat" pisze (o podróży samolotem) "Lubię ten kawałek kiedy jest się zamkniętym  w blaszanym pudle, zawieszonym między niebem a ziemią. W blaszanym pudle, w którego wnętrzu nie ma tak naprawdę żadnej pory dnia ani pogody, jest tylko jeden soczysty bezmiar stanu zawieszenia ciągnącego się od startu do lądowania".  Chętnie skradłabym Etgarowi te słowa w odniesieniu do podróży samolotem (oczywiście wyjąwszy słowo "lubię") ale jest jeszcze inny stan, który można by opisać tymi słowami.  Grypa. Grypopodobne. Grypa-plus-byc-może-infekcja-bakteryjna. Jak zwał tak zwał (a zaszczepiłam się w tym roku!). Gorączka która dopada Cię znienacka uderzając z siłą 40 stopni pozostawiając Cię w stanie kompletnego zawieszenia. Nic sie nie liczy. Plany się nie liczą. Praca jest nieważna. Ludzie niewidoczni. Tylko ja i bół głowy. Ból mięsni. Brak siły. Jak ludzie mogą w ogóle funkcjonować z grypą?? Jestem więc, jak Etgar Keret w samolocie, zawieszona w swojej grypobańce gdzie nie ma planów ani obowiązków, znajomych mniej lub bardziej, tylko ja, teraz w tej chwili. (Gdyby nie ból można by to podciagnąć pod trening zen czy też uważności czy co tam.) Wirusem, który rozprzestrzenia się jak szalony zaraziłam się od Starej Niemki (Mamy kolegę, który uzyskał miano Starej Niemieckiej Turystki, skrócone później do Starej Niemki, jako że podczas piatkowych imprez kiedy wszyscy zamawiają kolejne piwo w zadymionej knajpie zwykł z niezwykła gracją pytać kelnerów" Przepraszam, jakie jest ciasto dnia?") Stara Niemka przyjechałą do mnie na wakacje lutowe ale nie miała szczęscia bo choć pogoda była piękna tej izraelskiej zimy, w dniu kiedy przyleciał ukoić swe sterane pracą i życiem nerwy w śródziemnomorskim słońcu, rozpętała sie burza piaskowa, która szalała przez dni dwa lub trzy (wystarczająco żebyśmy do dziś wypluwali resztki piasku z zawirusowanych płuc), która potem zamieniła się w gwałtowne opady deszczu. W jedyny słoneczny dzień udaliśmy się chorzy i zdesperowani na spacer na Tel Avivskie wybrzeże, po to żeby spotkać tłumy polskich turystów ("Powiedz mu, żeby nie dzwownił, ja, bo my tu mamy godzina przerwy, ja?") oraz natknęliśmy się na bardzo malownicze etiopskie wesele. (I tu nie obyło się bez polskich akcentów. Urzeczona niecodziennym widokiem polska turystka wpatrując się w etiopskiego pana młodego zapytała konfidentalnym szeptem "To Żydzi?" Na co uzyskała odpowiedź "Nie. To są piękni ludzie.")  Niemka zrobiłą sobie parę zdjęć żeby nie było że przyjechałą do Tel Avivu a tu słońca nie ma, po czym powróciła do sanatorium pod daktylem (vel mojego mieszkania) aby dalej chorować i się pocić na czerwonej salonowej kanpie rozsiewając wokół siebie wirusy i zarazki, z których jeden przebił się przez moją zaszczeponą barierę ochronną powodując mój obecny bezczas. Niemka chora, ale ze zdjęciami powróciła linią Wizzair wraz z dziewiętnastoma zakonnicami do Ojczyzny, samolotem z którego wcześniej wyciagnełam Piotrka i Pati, którzy opiekuja się ną teraz na zmianę z Ukochanym niczym rasowe pielęgniarki, tu w sanatorium pod daktylem, gotują mi zupy z kurczaka, parzą z lipy herbaty, nawieźli leków i witamin, myją naczynia i podłogi a do pełni sanatoryjnego szczęscia brakuje jeno zmiany pościeli na przepoconym sienniku (mym, oczywiście, gorączka to nie żarty, choć są tacy co twierdzą inaczej). Także nic to Kochani, siedzę i sie poce, gorączka rośnie i spada, o niczym nie myśle i nic nie robię, jeno posta udało mi się napisać korzystając z chwilowego obniżenia temperatury przy pomocy Apapu Extra, przywiezionego oczywiście z Polski.  Mam również w domu po trzy kilo papryki, ogórków, batatów i niebywałej wręcz wielkości natkę pietruszki, które to Piotrek przywlókł w ochoczo z ulicy po imprezie (w Izraelu jest zwyczaj wystawiania niesprzedanych warzyw, któych już nie można sprzedać następnego dnia po zamknięciu np. targów) ale kiedy przyjrzeliśmy się bliżej paprykom uznaliśmy że są za piękne aby ktoś je ot tak wyrzucił więc prawdopodobnie pozbawiliśmy jakiś zakład pracy codziennej porcji witamin. Kończę, goście siedzą na komputerze,ja siedzę na komputerze, niezainfekowany Ukochany ogląda mecz i nic kompletnie się nie dzieje. Grypowy zen. Hej, hej.

Post z lotniska.

Kochani. Obiecałam, że kolejny post już z Polski, ale każdy kto mnie zna/nie zna ale czyta mojego bloga wie, że zazwyczaj jak obiecuję, że napiszę o czymś to piszę o czymś innym, więc nikogo nie zdziwi fakt, że piszę jeszcze z Izraela, gdyż porzuciłam pomysł przyjazdu w grudniu na rzecz pomysłu przyjechania w styczniu. (Kto by nie chciał lecieć do Polski w styczniu?) Jak część z Was dobrze wie, podróże podniebne, zwłaszcza na trzeźwo, nie są moją ulubiona rozrywką a dzisiaj zapowiada się wyjątkowo ciekawie jako że w Izraleu szaleje burza piaskowa a w Warszawie zapowiadają gwałtowne opady śniegu. WizzAir, którym lecę,  nie takie jednak widział rzeczy i ani myśli wzorem amerykańskich linii lotniczych, które do Izraela postanowiły się w ogóle nie wybierać, skasować swojego lotu Airbusem. Pikanterii całej pogodowej sytuacji dodaje również fakt domniemanego strajku izraelskich lotników (domniemanego, bo na razie nie widzę żeby ktoś protestował) ale ja, Kochani, niczym sie dziś nie przemuję (jeszcze) bo naprawdę bardzo, ale to bardzo cieszę się na moją ojczyźnianą mroźną wycieczkę. (Choć chyba nie tak bardzo jak Ukochany, który jest zachwycony perspektywą cen polskich alkoholi i szerokiego wyboru akcesorii wędkarskich). Grudzień upłynął mi dość spokojnie pod znakiem bosych wycieczek nadmorskich (pogoda do dzisiaj byłą bardziej niż przychylna) 28-dniowego świętowania Gwiazdki (Przez kolejny rok nie zdzierżę żadnej piosenki ze słowem "Christmas w tle), lepienia pierogów, pieczenia pierników i innych czynności rodem z Koła Gospodyń Wiejskich (choć może bez darcia pierza). Nic chyba więcej ciekawego w tym poście nie dopiszę (oby!) więc pozdrawiam Was serdecznie z lotniska Ben Gurion W Tel Aviv Yaffo i życzę Wam (i sobie) spokojnego wieczoru (słyszałeś, WizzAir) Baj Baj:)

Zima na ramiona moje spadła (nie)

Zima na ramiona moje nie spadła kochani, ale deszcz i owszem, spadł i to z rozmachem, ale w zeszłym tygodniu tez spadł i też z rozmachem a potem przez tydzień był 26 stopni więc się nie przywiązuję. choć ze zdziwieniem zauważyłam, że pomimo mojej nieskończonej miłości do każdego z moich 11-stu płaszczy dostosowanych do każdej możliwej pogody, ubrałam się za lekko. Nic to jednak, Kochani, leję wodę niczym deszcz się leje za oknem kawiarni (w sumie nie leje, ale w każdej chwili może) i nie wiem, o czym pisać, bo tyle czasu minęło od mojego ostatniego posta, 4 czy 5 miesięcy bodajże, sporo rzeczy się wydarzyło przyjemnych i nieprzyjemnych, zależnych i niezależnych od nikogo, wzlotów i zamyśleń, że tak powiem, że sama nie wiem, czego się chwycić, i o czym pisać. Brat  mój na przykład był w odwiedzinach , bardzo mu się podobało, zrobił sobie zdjęcie z każdym nadmorskim hotelem, pierwszego swojego lotu niemalże się nie bał, bo i stewardessy ładne i samolot przyjemny, wszyscy zachwyceni, że taki przystojny, wysoki i dobrze wychowany, że w ogóle do mnie niepodobny powiedzieli, a żeby mi ostatnią w serce wbić szpilę zapytali ile jest ode mnie młodszy (starszy o dwa lata). Niemniej jednak pozwiedzał, podobało mu się i już kolejne wycieczki planuje, co mnie cieszy niezmiernie, że Izrael ma takie magiczne właściwości i wszystkim bliskim się podoba, jak tak dalej pójdzie to się tu wszyscy przeprowadzą i będziemy razem wizzairem do Polski lecieć i  nie będzie homesick bo home będzie tutaj razem ze wszystkimi bliskimi .

Nie będę pisać tu o wojnach przyszłych i zaprzeszłych, konfliktach i innych smutnych, przerażających rzeczach, okeślanych szumnie przez nieczułe media mianem niepokoju na Bliskim Wschodzie, wzniecać ani dementować pogłosek czy udzielać się quasi dziennikarsko, choć kto mnie zna, wie, że miewam zapędy.

Póki co skupiam się na przedświątecznych porządkach pod palmą, gdyż Ukochanego znów nie puścili na urlop w grudniu, więc robię co mogę aby tradycji stało się zadość trzy tygodnie przed terminem, a już za tydzień o tej porze wdychać będę mroźne warszawskie powietrze gdzieś w czeluściach dworca centralnego kupująć gazety w pierwszym lepszym kiosku i czekając na pociąg do ukochanej Gdyni.


Tymczasem Kochani, projekt "Z miłości do Łodzi" się sfinalizował, wybaczcie niedokończony cykl, ale wojna mnie wybiłą z łódzkich wspomnień, niemniej jednak, załączam link i gorąco zachęcam do oglądania. Uważny czytacz  rozpozna w jednym z listów mój głos i wspomnienie włąsne, choć twarzy nie mogłam użyczyć w związku z pobytem moim w innej strefie życiowej, zostałąm jednakże godnie zareprezentowana przez moją imienniczkę Kamilę S.:))

http://zmiloscidolodzi.blogspot.co.il/2014/11/z-miosci-do-odzi-zobacz-o-czym-wspomina.html

Baj baj.

Koko roko Łódź jest spooooko (part2)

     Kochani, łódzkich wspomnień ciąg dalszy (przypominam, że to wszystko w związku cudownym projektem Piotra Trojana i Patrycji Płanik, którzy potrzebuja pomocy i Waszych łódzkich wspomnień i historii, więcej szczegółów w poprzednim poście, a tymczasem załączam maila przypominajkę: zmiloscidolodzi@tlen.pl)

    Nie wiem, jak w Polsce (choć z tego, co pamiętam pewnie też) tu atmosfera wybitnie mundialowa, flagi Brazylii na każdym rogu i zniżki na piwo w okolicznych sklepach, choć, podobnie jak Polska, i Izrael nie ma komu specjalnie kibicować w tym roku. Cała ta szalona piłkarska atmosfera obudziła we mnie wspomnienie (i to niejedno, a nawet trzy) o corocznej łódzkiej piłkarskiej imprezie-DERBACH. Jako rodowita Trójmieszczanka (konkretniej Gdynianka) nieobce mi jest pojęcie drużynowej nienawiści (Lechia Gdańsk, Arka Gdynia) i podwyższonej temperatury odczuwalnej głównie w środkach komunikacji miejskiej kursujących na trasie obu tych miast. Już miesiąc przed derbami człowiek natykał się na wrzechobecne naklejki pingwina w barwach Lechii z pałką i komiksowym dymkiem, w którym widniał napis "Czuję śledzia!"(Gdynia, nazywana jest pieszczotliwie przez zazdrosnych Gdańszczan "Śledziowem"). Przyśpiewek Arki na temat Lechii nie przytoczę, bo nie przychodzi mi do głowy nic cenzuralnego. Niemniej jednak, pomimo pewnego dreszczyku emocji, derby trójmiejskie nie paraliżowały życia społeczno-kulturalnego w okolicy. Jakież więc było moje zdziwienie, kiedy któregoś pięknego popołudnia siedziałam sobie z Krzysiem i Marysią O. w przemiłej knajpce w okolicach Placu Wolności, po czym, po skończonym spotkaniu, udaliśmy się na tramwaj aby wrócić do naszego nowego mieszkania na Retkinii (tak niedaleko stadionu ŁKSu), gdy nagle wyrósł przed nami umundurowany policjant z pytaniem "A państwo dokąd?" "Do domu" odpowiedzielismy skołowani "na Retkinię". "Oj, to przez centrum" zmartwił sie policjant "nie radzę" dodał. "Jak to, dlaczego?" zapytaliśmy zdziwieni. "Jak to -dlaczego" zdziwił sie z kolei policjant-"Derby! Niebezpiecznie teraz na ulicach, naprawdę nie radzę się tam pakować" "To co my mamy zrobić?" zapytaliśmy rozpaczliwie jako, że zapadał wieczór a nie uśmiechało nam się spędzenie nocy na Placu Wolności (nasze miejscówki w centrum były silą rzeczy, niedostępne). "Przeczekać" odpowiedział policjant "względnie objechać" po czym odwrócił się aby służyć radą innym niezorientowanym niedobitkom, których było jednak niewiele, bo najwidoczniej, wszyscy byli przyzwyczajeni do faktu, że podczas derbów do centrum sie nie wjeżdża. Chwilę potem zadzwonił do nas nasz drogi współlokator, Piotr T. krzycząc "Nie przyjeżdżajcie! tu horror! Jak na wojnie!!" "Jak to?" zapytaliśmy "Tak to, kibice, którzy mają zakaz wstepu na stadion zaczęli burdę godzinę temu nie da sie przejść, jedźcie gdzie indziej" Zdezorientowani błąkaliśmy się trochę jeszcze po Placu Wolności, po czym zdecydowaliśmy się pojechać objazdem do Macieja P. na Widzew (z deszczu pod rynnę, rzekłby ktoś) ale w tramwaju było spokojnie, Widzew zresztą chyba wygrał tej nocy na stadionie ŁKS-u, więc burd nie było (chyba że były pod ŁKS-em, ale to już tylko Piotrek wie). nie pamiętam jak się ta historia skończyła, pewnie do domu nie wróciliśmy, ale przynajmniej w nastepnych latach nikt nie plątał się samopas po ulicy w czasie derb (derbów?) łódzkich. Raz tylko pomyliłam sie w godzinie rozpoczęcia i utknęłam w Empiku w Galerii Łódzkiej gdzie pasjami czytałam za darmo książki i podczas jednej z takich czytelniczych wędrówek usłyszałam nerwowe szepty z działu obok "Anka, chodź, chodź, zaraz się zacznie!" "Derby!!" zaświeciła mi w głowie ostrzegawacza żarówka w barwach łódzkich klubów sportowych więc porzuciłam książkę i pognałam rączym truchtem do najbliższej kryjówki na Manhattanie. (pewnie u Justyny). Tyle z posta o piłce nożnej Kochani pisanego przy wtórze okrzyków rodziny ukochanego towarzyszących meczowi Iran-Argentyna. Część dalsza nastąpi. Kiedyś.
P.S. Przypomniało mi się jak przed wyjazdem do Krakowa mój brat usiadł i wytłumaczył mi zapobiegawczo "Pamiętaj-jak spotkasz kogoś za Wisłą-to jesteś z Gdańska. Jak za Cracovią-to z Gdynią. Kiedy jechałam do Łodzi mój brat pomyslał chwilę, pokręcił smutno głową i powiedział. "Przykro mi w Łodzi nie masz przyjaciół" Moja wiedza na temat wzajemnych przyjaźni na niewiele sie jednak zdała bo jedyna drużyna, z którą miałam do czynienia w Krakowie to Hutnik, za sprawa Huberta P, który mieszkał w dzielnicy Nowa Huta (odpowiednik łódzkich Bałut), przy wjeździe do której witał nas wysoki zegar bez wskazówek oraz ogromny napis na jednym z bloków "Hutnik wita zbłąkane dusze". Także tyle. Baj.

Łóóóódźźź, jak każdy z tego miasta czuję...(part 1)

...chęć zapalenia papierosa. Serio. Choć Ci, co mnie znają, szczególnie tu pod palmą wiedzą, że rozstałam się z nałogiem niemalże definitywnie, to jednak kiedy tylko stopa moja postanie na dworcu Łódź Kaliska, albo nie daj Boże, Łódź Fabryczna, nogi same niosą mnie do kiosku celem zakupienia paczki rakotwórczych atrakcji. Czemu-nie wiem. Taki klimat, jak to mówią co niektórzy politycy.

    W Łodzi, Kochani spędziłam ponad 5 lat mojego krótkiego życia, 5 intensywnych i z różnych powodów definiujących moje życiowe wybory lat. Dlaczego to piszę. Przyjaciele moi drodzy, Piotr Trojan i Patrycja Płanik robią projekt cudowny zatytułowany "z miłości do Łodzi" i do tegoż projektu potrzebują różnych fascynujących łódzkich historii, więc jeżeli ktoś mieszka/mieszkał w Łodzi, przejeżdżał przez Łodź albo nigdy w niej nie  był a ma jednak coś do powiedzenia niech pisze prędko swoje łódzkie historie na adres: zmiloscidolodzi@tlen.pl

    Do Łodzi przyjechałam jako 20-latka na egzaminy do łódzkiej filmówki po 18 latach spędzonych w wychuchanym Trójmieście i roku spędzonym na równie wychuchanym krakowskim Kazimierzu (względnie w Skawinie). Jako że moi Rodzice całe nastoletnie życie sadzali mnie prewencyjnie przed telewizorem celem oglądania programu kryminalnego "997" kręconego w Łodzi nabrałam przekonania, że wszystkie morderstwa, kradzieże i ewentualne gwałty odbywają się w Łodzi, Zgierzu, Koluszkach, względnie "w małej miejscowości w województwie łódzkim" nic więc dziwnego, że pierwszy raz do Łodzi przyjechałam bojąc się wyciągnąć komórkę z kieszeni (za drugim razem, tydzień później nie miałam już tego problemu, bo komórkę ukradli mi..w Krakowie). Na dzień dobry również zostałam poczęstowana mandatem jadąc w niedzielę na egzamin, kierowca nie miał biletów do sprzedania, a kanar na moja uprzejmą sugestię, że kierowca nie miał biletów a wszystkie kioski są zamkniętę odpowiedział chłodno "Ale sklepy spożywcze są otwarte" po czym odszedł zostawiając mnie z wezwaniem do zapłaty na 70 zł.

    Kolejne wspomnienie pochodzi już z początków pierwszego roku, kiedy to wyrwawszy jeden dzień wolny na studiach (w szkole aktorskiej otrzymanie dnia wolnego zwłaszcza na pierwszym roku studiów graniczy z cudem) udaliśmy się z Krzysiem do lekarza, jako że ja przestałam mówić a Krzysiowi też coś było. W związku z rejonem, w którym mieszkaliśmy (zamieszkaliśmy z niejasnych przyczyn w najniebezpieczniejszej dzielnicy Łodzi-Bałutach przy najniebezpieczniejszej ulicy, Limanowskiego, zwanej pieszczotliwe "Limanką" bądź "Trójkątem Bermudzkim", z której uciekliśmy po dwóch miesiącach zaczepek "ej blondyna, chyba nie stąd" czy obserwowaniu naćpanych nastolatków rzucających śmietnikami w tramwaj. Przeprowadziliśmy się do spokojnej dzielnicy o wdzięcznej nazwie Retkinia, prosto pod stadion ŁKS-u), niemniej jednak w związku z naszym ówczesnym rejonem, skierowano nas do przychodni studenckiej "Palma", która nazwę swą zawdzięcza monstrualnych rozmiarów palmie wyrastającej w środku przychodni. (z biegem lat stwierdzam, że nie mogła być prawdziwa). Po odstaniu godziny w kolejce, na pytanie pani w recepcji, jakiego chcemy lekarza prowadzącego (i położną) odpowiedzielismy, że nie wiemy, na co pani zasugerowała "To może pani doktor. T. Ona ma mało pacjentów." To zdanie powinno nas zaalarmować, ale tak się jednak nie stało więc po wypełnieniu niezbędnych formularzy udalimy się na górę do wybranej pani doktor aby wraz z tłumem innych zakatarzonych pacjentów czekać na swoja kolej. Po dwóch godzinach dostałam się do gabinetu, gdzie zobaczyłam doktor T., szczupłą kobietę słusznego wieku, która usadowiła mnie gestem na krześle, po czym kontynuowałą rozpoczętą najwyraźniej przed moim przyjściem rozmowę: "..Taak, tak.. Panie Wiesiu, ja rozmawiałam z Pania Marylką z administracji..och, no dobrze" (trzask słuchawki, podnosi, kolejna rozmowa) "Pani Magdo ja rozmawiałam z Panem Wiesiem i Panią Marylką z administracji...tak..aaa,dobrze" (trzask słuchawki, kolejna rozmowa) "Panie Bogdanie, rozmawiałam już z Panią Magdą i z Panem Wiesem i z Pania Marylką z administracji, co jest z tą  wodą? Ja jednemu badam brzuch, drugiemu głowę, trzeciemu ręcę, jak ja mam zbadać kolejną pacjentkę nie umywszy ani razu rąk od rana? No, prosiłabym, dziękuję", po czym odwiesiłą słuchawkę i skierowałą calą uwagę na mnie. "Co ci jest dziecko?" zapytała "Nie mogę mówić" wychrypiałąm przerażona zastanawiając się jak ona mnie zbada nie umywszy ani razu rąk "dużo pij" odpowiedziała. "to wszystko??" zapytałam.  "Tak", odpowiedziała, a widząc mój zawód wzięła kartkę z notesiku i dopisała tam dużymi literami NEO ANGIN."

    Pamiętam również delikatesy "Central", jeżeli można to tak nazwać, na pewno miało to coś wspólnego z PSS Społem, gdzie wieczorem i w godzinach nocnych działało tak zwane okienko alkoholowe (po jakimś czasie je zamknęli) gdzie sprzedawano tylko i wyłącznie alkohol i papierosy. Na pierwszym roku, z tego co pamiętam, nie było jeszcze Żabek na każdym kroku i był to jedyny sklep obsługujący bardziej "luksusową", mieszczącą się w samym centrum dzielnicę Łodzi, zwaną przekornie "Manhattan" (od swoich wysokich bloków), gdzie uciekaliśmy z Krzysiem schronić się przed latającymi śmietnikami u mądrzejszych w swoich mieszkaniowych wyborach przyjaciół. Pewnego razu do Krzysia przyjechał przyjaciel, który postanowił zaopatrzyć się w okienku alkoholowym Centrala w papierosy i podstawowe produkty spożywcze. Pani podała uprzejmie papierosy ale odmówiła sprzedaży zafoliowanego chleba, który leżał pół metra dalej. Na uprzejmą sugestię przyjaciela, że przecież leży pół metra za nia, wystarczy sięgnąć, i że i tak go jutro nie sprzeda, odmówiła kategorycznie mówiąc: "Ja panu na salę nie pójdę!",na co przyjaciel odpowiedział "ale nie musi pani nigdzie iść, to leży za panią", na co ta powtórzyłą identycznym tonem "Ja panu na salę nie pójdę." Przyjaciel w ostatnim histerycznym zrywie nie mając nic do stracenia krzyknął "Błagam! Nie jadłem od rana!". Zażywną panią w kasie najwidoczniej wzruszył ten argument bo popatrzyła chwilę, schyliła się i wyciągnęła spod lady zupkę chińską mówiąc konfidentalnym szeptem : "to panu mogę sprzedać". Namówiliśmy przyjaciela na zakup, jako że w tej sytuacji nie ma co wybrzydzać i poszliśmy do domu, ale na pewno nie swojego bo wtedy mieszkalismy na Bałutach, względnie pod ŁKS-em.

    Kochani tyle wyrywkowych wspomnień na pierwszy rzut, jeżleli komuś się wydaje, że nie lubię Łodzi, albo uważam ja za komunistyczny relikt, to się grubo myli, Łódź jest piękna i ma tysiące twarzy i żywię do niej ogromny 5-letni sentyment, to jest dopiero part one, a ja staram się iść chronologicznie.

I przypominam jeszcze raz!  zmiloscidolodzi@tlen.pl!! (można anonimowo)

P.S. A w Centralu, pamiętam, była niesamowita garmażeria. I plus dla Centrala (bądź też "hop" jak to mówi żona byłego prezydenta, Jolanta K.) za wprowadzenie papierowych toreb na zakupy na dłogo przed eko-szałem w Polsce.

 Tyle mi się kołacze. Baj, tymczasem ale chyba nie na długo, bo 5 lat w Łodzi to sporo pisania.

Jak (sołtys) krowie na rowie, czyli przed-weselne absurdy vol.1

Szczerze mówiąc, Kochani, kto by się spodziewał, że z weselem jest tyle zachodu? Wydawać by się mogło, że jak się znajdzie miejsce i domknie datę (nie żeby mi się to do tej pory udało) to wszystko inne powinno potoczyć się z górki, a tu jeszcze noclegi, posiłki, mapki, dodatki, dekoracje, sądy, urzędy, tłumacze, podziękowania, błogosławieństwa, menu i..zaproszenia. Jako future bride szukam teraz inspiracji tudzież pomocy na przeróżnych portalach weselnych tudzież u moich udręczonych tematem przyjaciółek (szczególne podziękowania dla Katarzyny W. vel K. i Anny K. vel R.-dane osobowe opisywanych przeze mnie osób jak zwykle nienagannie chronione) i na jednym z takich portali w zakładce "zaproszenia" znalazłam takie oto perły (przytaczam co subtelniejsze):                    
                                                        "Szanowny gościu!
                                                         Oto zagadka do podarowania: 
                                                         Lekkie jak piórka, łatwe do schowania..
                                                         szeleszczące, kolorowe..to pieniążki papierowe!!" 
 (Dobrze, że nie PINIĄŻKI)  

                                                           "Goście nasi kochani
                                                            My już w domu wszystko mamy 
                                                            chcecie nam coś podarować? 
                                                           Dajcie śwince sie radować!"

 (Każdy przyzna, że można to dwuznacznie zinterpretować.)  A teraz hit:

"Nie pragniemy stosować wykrętów,
Ale lepiej nam będzie bez prezentów.
Przed nami przyszłość świetlana,
WASZĄ GOTÓWKĄ USŁANA."

(Na Boga!!!) I jeszcze jedno:

"A że często tak się zdarza,
prezent lubi się powtarzać,
by uniknąć tej udręki,
to pieniądze daj DO RĘKI."

Do RĘKI.  

Przy okazji tych poetyckich wywodów przpomniał mi się jeden z moich pierwszych wierszy napisanych przeze mnie (bądź Mamę, nie jestem pewna) we wczesnej podstawówce:                                            

"Pan Fred w sklepiku

 słodyczy ma bez liku

zawsze kolejka wielka tam stoi

więc pan Fred o kasę się nie boi"

      

Już wtedy mogłam się zorientować, że powinnam była robić karierę jako poetka na weselnych portalach.                                                                                                                              

Napisałabym Wam jakiś wiersz na dobranoc, ale brakuje mi cukru w organizmie a poza tym nie powinno się rozmieniać talentu na drobne (ha, ha, ha).

 Baj. (raj, daj, aj-waj!)