Jak (sołtys) krowie na rowie, czyli przed-weselne absurdy vol.1

Szczerze mówiąc, Kochani, kto by się spodziewał, że z weselem jest tyle zachodu? Wydawać by się mogło, że jak się znajdzie miejsce i domknie datę (nie żeby mi się to do tej pory udało) to wszystko inne powinno potoczyć się z górki, a tu jeszcze noclegi, posiłki, mapki, dodatki, dekoracje, sądy, urzędy, tłumacze, podziękowania, błogosławieństwa, menu i..zaproszenia. Jako future bride szukam teraz inspiracji tudzież pomocy na przeróżnych portalach weselnych tudzież u moich udręczonych tematem przyjaciółek (szczególne podziękowania dla Katarzyny W. vel K. i Anny K. vel R.-dane osobowe opisywanych przeze mnie osób jak zwykle nienagannie chronione) i na jednym z takich portali w zakładce "zaproszenia" znalazłam takie oto perły (przytaczam co subtelniejsze):                    
                                                        "Szanowny gościu!
                                                         Oto zagadka do podarowania: 
                                                         Lekkie jak piórka, łatwe do schowania..
                                                         szeleszczące, kolorowe..to pieniążki papierowe!!" 
 (Dobrze, że nie PINIĄŻKI)  

                                                           "Goście nasi kochani
                                                            My już w domu wszystko mamy 
                                                            chcecie nam coś podarować? 
                                                           Dajcie śwince sie radować!"

 (Każdy przyzna, że można to dwuznacznie zinterpretować.)  A teraz hit:

"Nie pragniemy stosować wykrętów,
Ale lepiej nam będzie bez prezentów.
Przed nami przyszłość świetlana,
WASZĄ GOTÓWKĄ USŁANA."

(Na Boga!!!) I jeszcze jedno:

"A że często tak się zdarza,
prezent lubi się powtarzać,
by uniknąć tej udręki,
to pieniądze daj DO RĘKI."

Do RĘKI.  

Przy okazji tych poetyckich wywodów przpomniał mi się jeden z moich pierwszych wierszy napisanych przeze mnie (bądź Mamę, nie jestem pewna) we wczesnej podstawówce:                                            

"Pan Fred w sklepiku

 słodyczy ma bez liku

zawsze kolejka wielka tam stoi

więc pan Fred o kasę się nie boi"

      

Już wtedy mogłam się zorientować, że powinnam była robić karierę jako poetka na weselnych portalach.                                                                                                                              

Napisałabym Wam jakiś wiersz na dobranoc, ale brakuje mi cukru w organizmie a poza tym nie powinno się rozmieniać talentu na drobne (ha, ha, ha).

 Baj. (raj, daj, aj-waj!)