Sznur emigrantów, czyli bitwa na blogi.

Gości mam, Kochani, a jest ich tyle, że nie wiem, o czym pisać. (Tzn historii jest tyle do opisania, nie gości, gości mam dwóch Karolinę W. i Tomasza B., nikt ich nie rozpozna po tym opisie) Są tu dopiero dni parę a ja już zapomniałam, jak to było przed ich przyjazdem, nawieźli wódki, tradycyjnego majonezu i gazet typu "Party" (WSZYSCY, którzy to czytacie i macie zamiar mnie odwiedzić: "Magazyn Świąteczny" i "Wysokie Obcasy Extra"-to tytuły, których mi brakuje!!) tudzież saszetkę melisy gruszkowej Vitax, którą to jednak Karolina mi odradziła publicznie, bo ponoć zawiera aspartam.(świnie) Dni nam się z nocą mieszają, bo ja pracuję wieczorem a oni w dzień śpią, więc zostają nam godziny późnonocne//wczesnoranne poranne na to, aby dyskutować o życiu, planach na przyszłość oraz nowych teoriach dietetycznych opracowanych przez anonimowy zespół amerykańskich naukowców. (Tomek na przykład twierdzi , że oliwa nie tuczy, ale tylko na zimno, dlatego też wlewa sobie szklankę do kaszy, ale już po jej ugotowaniu. Poza tym twierdzi, że nie ma jak ziemniak i można go jeść o każdej godzinie, bo zawiera duzo błonnika, a do tego kłamie, że 10 lat już jak nie widział majonezu, po czym robi nam w nocy "sałatki" z ryżu, majonezu (tegożże), pasty sezamowej i połowy pomidora).Goście  wykończeni trzydniową degustacją rodzimych specjałów tudzież przerażeni nagłym przyrostem wagi postanowili już nigdy nie tknąć żadnego alkoholu i mocni w swoim postanowieniu wybrali się pieszo (1,5h drogi) na wybrzeże aby tam racząc się kawą tudzież herbata zieloną dyskutować o przyszłych spektaklach ze mną, która z równie silnym postanowieniem dojechała tam samochodem, ale  dziwnym zrządzeniem losu tudzież karmy panie ze stolika obok poprosiły nas uprzejmie, czy moglibyśmy dokończyć ich butelkę szampana za 120 złotych  bo one już muszą iść (tzn ich poprosili zanim przyszłam, ale czuję się jakbym tam była, poza tym również dostałam kieliszek szampana).Nie złamaliśmy się jednak i silni w swoim postanowieniu udaliśmy sie w drogę powrotną coby spalić szampana kieliszek tudzież małże w maśle, które sobie do tego zamówiliśmy wyobrażając sobie jednocześnie sałatkę, którą przygotujemy aby uzupełnić stracone mikroelementy. Tomek znał tyle skrótów, że do domu dotarliśmy po trzech godzinach , sałatkę która z każdym kilometrem traciła w wyobraźni jeden składnik (w końcu zostały tylko bataty) zamieniliśmy na niemyte winogrona (wszystkich nas w konsekwencji  boli brzuch) a teraz siedzimy i każde udaje, że nad czymś pracuje. O sztuce nigdy nie porozmawialiśmy ale od czego jest skype.  Także tyle u mnie. Hej.

Nie mam tytułu.

Kochani. Minął już prawie miesiąc od mojego imieninowego wpisu a od tego czasu wiele się wydarzyło. Między innymi minęły wszystkie trzy Święta, które miałam w planach opisać ale utknęłam na noworocznym buraku (już wiem, o co chodzi), do tego, szybko i niepostrzeżenie nastał Październik, temepratura spadła do przyzwoitych 20 stopni, zawiał wiatr i spadły nawet pierwsze nieśmiałe krople deszczu. Z radością wyciągnęłam z szafy wszystkie swoje płaszcze, jesienne buty oraz szale, po to tylko aby przekonać się, że moja radość była przedwczesna, o czym boleśnie przekonałam sie spływając potem podczas pokonywania 10 minutowego odcinka piechotą w 30-sto stopniowym upale w płaszczu, jeansach i zabudowanych butach ku uciesze półnagiego Rosjanina w slipach i adidasach przejeżdżajacego obok mnie na rowerze. Ja jednak wierzę w nadchodzącą zimę, czuję w kolanie, że sezon burzowy tuż, tuż, wieczorem można oddychać a i mrówek na ścianie jakby mniej. (Mamy w domu siedlisko ciepłolubnych mrówek, których żadną siłą nie da się ruszyć. Nie reagują na podtopienia, odcinania dopływu powietrza tudzież odkurzacz. Żyją sobie jak żyły, a kiedy się już życiem zmęczą skaczą ochoczo do naszego elektrycznego czajnika przez co juz od miesiąca gotuję wode w garnku jak na studiach. ) Poza tym wzięłam udział w projekcie filmowym "48 godzin" (dla niezorientowanych-projekt 48 to konkurs, do którego zgłaszają się różne grupy złożone z aktorów, reżyserów, scenarzystów, operatorów, dźwiękowców, producentów, montażystów itp, którzy mają za zadanie, napisać, zagrać i zmontować film w 48h ale żeby nie było za prosto, w dzień rozpoczęcia konkursu losuje się gatunek filmu, postać, która musi wystąpić, rekwizyt i zdanie, które musi paść) Zagrałam tam cudowny epizod niewidomej alkoholiczki, która zawiedziona brakiem wina w butelce ciska ją przed siebie zabijając tym samym głównego bohatera-mordercę (wylosowaliśmy gatunek "kryminał", więc trzeba było szybko przepisać scenariusz dramatu psychologicznego na potrzeby konkursu). Za tydzień zobaczę się na bardzo wielkim ekranie, więc trzymajcie kciuki. Poza tym odbyłam fascynująca rozmowę okresową w mojej jedynej dochodowej pracy, podczas której musiałam odpowiadać na podchwytliwe pytania typu: "Czy czujesz, że się u nas rozwijasz?" Naprawdę, nie wiem, co powiedzieć. Tym optymistycznym akcentem kończę mojego posta, którego zamieszczam tylko po to, żeby nie wypaść z piśmiennej rutyny, zamieściłabym jakąś ciekawą piosenkę, ale ostatnio oglądam tylko "Imperium dico-polo" na youtubie, a jest tam tyle utworów, że sama nie wiem, co wybrać. Gudnajt.