Zima na ramiona moje spadła (nie)

Zima na ramiona moje nie spadła kochani, ale deszcz i owszem, spadł i to z rozmachem, ale w zeszłym tygodniu tez spadł i też z rozmachem a potem przez tydzień był 26 stopni więc się nie przywiązuję. choć ze zdziwieniem zauważyłam, że pomimo mojej nieskończonej miłości do każdego z moich 11-stu płaszczy dostosowanych do każdej możliwej pogody, ubrałam się za lekko. Nic to jednak, Kochani, leję wodę niczym deszcz się leje za oknem kawiarni (w sumie nie leje, ale w każdej chwili może) i nie wiem, o czym pisać, bo tyle czasu minęło od mojego ostatniego posta, 4 czy 5 miesięcy bodajże, sporo rzeczy się wydarzyło przyjemnych i nieprzyjemnych, zależnych i niezależnych od nikogo, wzlotów i zamyśleń, że tak powiem, że sama nie wiem, czego się chwycić, i o czym pisać. Brat  mój na przykład był w odwiedzinach , bardzo mu się podobało, zrobił sobie zdjęcie z każdym nadmorskim hotelem, pierwszego swojego lotu niemalże się nie bał, bo i stewardessy ładne i samolot przyjemny, wszyscy zachwyceni, że taki przystojny, wysoki i dobrze wychowany, że w ogóle do mnie niepodobny powiedzieli, a żeby mi ostatnią w serce wbić szpilę zapytali ile jest ode mnie młodszy (starszy o dwa lata). Niemniej jednak pozwiedzał, podobało mu się i już kolejne wycieczki planuje, co mnie cieszy niezmiernie, że Izrael ma takie magiczne właściwości i wszystkim bliskim się podoba, jak tak dalej pójdzie to się tu wszyscy przeprowadzą i będziemy razem wizzairem do Polski lecieć i  nie będzie homesick bo home będzie tutaj razem ze wszystkimi bliskimi .

Nie będę pisać tu o wojnach przyszłych i zaprzeszłych, konfliktach i innych smutnych, przerażających rzeczach, okeślanych szumnie przez nieczułe media mianem niepokoju na Bliskim Wschodzie, wzniecać ani dementować pogłosek czy udzielać się quasi dziennikarsko, choć kto mnie zna, wie, że miewam zapędy.

Póki co skupiam się na przedświątecznych porządkach pod palmą, gdyż Ukochanego znów nie puścili na urlop w grudniu, więc robię co mogę aby tradycji stało się zadość trzy tygodnie przed terminem, a już za tydzień o tej porze wdychać będę mroźne warszawskie powietrze gdzieś w czeluściach dworca centralnego kupująć gazety w pierwszym lepszym kiosku i czekając na pociąg do ukochanej Gdyni.


Tymczasem Kochani, projekt "Z miłości do Łodzi" się sfinalizował, wybaczcie niedokończony cykl, ale wojna mnie wybiłą z łódzkich wspomnień, niemniej jednak, załączam link i gorąco zachęcam do oglądania. Uważny czytacz  rozpozna w jednym z listów mój głos i wspomnienie włąsne, choć twarzy nie mogłam użyczyć w związku z pobytem moim w innej strefie życiowej, zostałąm jednakże godnie zareprezentowana przez moją imienniczkę Kamilę S.:))

http://zmiloscidolodzi.blogspot.co.il/2014/11/z-miosci-do-odzi-zobacz-o-czym-wspomina.html

Baj baj.

Koko roko Łódź jest spooooko (part2)

     Kochani, łódzkich wspomnień ciąg dalszy (przypominam, że to wszystko w związku cudownym projektem Piotra Trojana i Patrycji Płanik, którzy potrzebuja pomocy i Waszych łódzkich wspomnień i historii, więcej szczegółów w poprzednim poście, a tymczasem załączam maila przypominajkę: zmiloscidolodzi@tlen.pl)

    Nie wiem, jak w Polsce (choć z tego, co pamiętam pewnie też) tu atmosfera wybitnie mundialowa, flagi Brazylii na każdym rogu i zniżki na piwo w okolicznych sklepach, choć, podobnie jak Polska, i Izrael nie ma komu specjalnie kibicować w tym roku. Cała ta szalona piłkarska atmosfera obudziła we mnie wspomnienie (i to niejedno, a nawet trzy) o corocznej łódzkiej piłkarskiej imprezie-DERBACH. Jako rodowita Trójmieszczanka (konkretniej Gdynianka) nieobce mi jest pojęcie drużynowej nienawiści (Lechia Gdańsk, Arka Gdynia) i podwyższonej temperatury odczuwalnej głównie w środkach komunikacji miejskiej kursujących na trasie obu tych miast. Już miesiąc przed derbami człowiek natykał się na wrzechobecne naklejki pingwina w barwach Lechii z pałką i komiksowym dymkiem, w którym widniał napis "Czuję śledzia!"(Gdynia, nazywana jest pieszczotliwie przez zazdrosnych Gdańszczan "Śledziowem"). Przyśpiewek Arki na temat Lechii nie przytoczę, bo nie przychodzi mi do głowy nic cenzuralnego. Niemniej jednak, pomimo pewnego dreszczyku emocji, derby trójmiejskie nie paraliżowały życia społeczno-kulturalnego w okolicy. Jakież więc było moje zdziwienie, kiedy któregoś pięknego popołudnia siedziałam sobie z Krzysiem i Marysią O. w przemiłej knajpce w okolicach Placu Wolności, po czym, po skończonym spotkaniu, udaliśmy się na tramwaj aby wrócić do naszego nowego mieszkania na Retkinii (tak niedaleko stadionu ŁKSu), gdy nagle wyrósł przed nami umundurowany policjant z pytaniem "A państwo dokąd?" "Do domu" odpowiedzielismy skołowani "na Retkinię". "Oj, to przez centrum" zmartwił sie policjant "nie radzę" dodał. "Jak to, dlaczego?" zapytaliśmy zdziwieni. "Jak to -dlaczego" zdziwił sie z kolei policjant-"Derby! Niebezpiecznie teraz na ulicach, naprawdę nie radzę się tam pakować" "To co my mamy zrobić?" zapytaliśmy rozpaczliwie jako, że zapadał wieczór a nie uśmiechało nam się spędzenie nocy na Placu Wolności (nasze miejscówki w centrum były silą rzeczy, niedostępne). "Przeczekać" odpowiedział policjant "względnie objechać" po czym odwrócił się aby służyć radą innym niezorientowanym niedobitkom, których było jednak niewiele, bo najwidoczniej, wszyscy byli przyzwyczajeni do faktu, że podczas derbów do centrum sie nie wjeżdża. Chwilę potem zadzwonił do nas nasz drogi współlokator, Piotr T. krzycząc "Nie przyjeżdżajcie! tu horror! Jak na wojnie!!" "Jak to?" zapytaliśmy "Tak to, kibice, którzy mają zakaz wstepu na stadion zaczęli burdę godzinę temu nie da sie przejść, jedźcie gdzie indziej" Zdezorientowani błąkaliśmy się trochę jeszcze po Placu Wolności, po czym zdecydowaliśmy się pojechać objazdem do Macieja P. na Widzew (z deszczu pod rynnę, rzekłby ktoś) ale w tramwaju było spokojnie, Widzew zresztą chyba wygrał tej nocy na stadionie ŁKS-u, więc burd nie było (chyba że były pod ŁKS-em, ale to już tylko Piotrek wie). nie pamiętam jak się ta historia skończyła, pewnie do domu nie wróciliśmy, ale przynajmniej w nastepnych latach nikt nie plątał się samopas po ulicy w czasie derb (derbów?) łódzkich. Raz tylko pomyliłam sie w godzinie rozpoczęcia i utknęłam w Empiku w Galerii Łódzkiej gdzie pasjami czytałam za darmo książki i podczas jednej z takich czytelniczych wędrówek usłyszałam nerwowe szepty z działu obok "Anka, chodź, chodź, zaraz się zacznie!" "Derby!!" zaświeciła mi w głowie ostrzegawacza żarówka w barwach łódzkich klubów sportowych więc porzuciłam książkę i pognałam rączym truchtem do najbliższej kryjówki na Manhattanie. (pewnie u Justyny). Tyle z posta o piłce nożnej Kochani pisanego przy wtórze okrzyków rodziny ukochanego towarzyszących meczowi Iran-Argentyna. Część dalsza nastąpi. Kiedyś.
P.S. Przypomniało mi się jak przed wyjazdem do Krakowa mój brat usiadł i wytłumaczył mi zapobiegawczo "Pamiętaj-jak spotkasz kogoś za Wisłą-to jesteś z Gdańska. Jak za Cracovią-to z Gdynią. Kiedy jechałam do Łodzi mój brat pomyslał chwilę, pokręcił smutno głową i powiedział. "Przykro mi w Łodzi nie masz przyjaciół" Moja wiedza na temat wzajemnych przyjaźni na niewiele sie jednak zdała bo jedyna drużyna, z którą miałam do czynienia w Krakowie to Hutnik, za sprawa Huberta P, który mieszkał w dzielnicy Nowa Huta (odpowiednik łódzkich Bałut), przy wjeździe do której witał nas wysoki zegar bez wskazówek oraz ogromny napis na jednym z bloków "Hutnik wita zbłąkane dusze". Także tyle. Baj.

Łóóóódźźź, jak każdy z tego miasta czuję...(part 1)

...chęć zapalenia papierosa. Serio. Choć Ci, co mnie znają, szczególnie tu pod palmą wiedzą, że rozstałam się z nałogiem niemalże definitywnie, to jednak kiedy tylko stopa moja postanie na dworcu Łódź Kaliska, albo nie daj Boże, Łódź Fabryczna, nogi same niosą mnie do kiosku celem zakupienia paczki rakotwórczych atrakcji. Czemu-nie wiem. Taki klimat, jak to mówią co niektórzy politycy.

    W Łodzi, Kochani spędziłam ponad 5 lat mojego krótkiego życia, 5 intensywnych i z różnych powodów definiujących moje życiowe wybory lat. Dlaczego to piszę. Przyjaciele moi drodzy, Piotr Trojan i Patrycja Płanik robią projekt cudowny zatytułowany "z miłości do Łodzi" i do tegoż projektu potrzebują różnych fascynujących łódzkich historii, więc jeżeli ktoś mieszka/mieszkał w Łodzi, przejeżdżał przez Łodź albo nigdy w niej nie  był a ma jednak coś do powiedzenia niech pisze prędko swoje łódzkie historie na adres: zmiloscidolodzi@tlen.pl

    Do Łodzi przyjechałam jako 20-latka na egzaminy do łódzkiej filmówki po 18 latach spędzonych w wychuchanym Trójmieście i roku spędzonym na równie wychuchanym krakowskim Kazimierzu (względnie w Skawinie). Jako że moi Rodzice całe nastoletnie życie sadzali mnie prewencyjnie przed telewizorem celem oglądania programu kryminalnego "997" kręconego w Łodzi nabrałam przekonania, że wszystkie morderstwa, kradzieże i ewentualne gwałty odbywają się w Łodzi, Zgierzu, Koluszkach, względnie "w małej miejscowości w województwie łódzkim" nic więc dziwnego, że pierwszy raz do Łodzi przyjechałam bojąc się wyciągnąć komórkę z kieszeni (za drugim razem, tydzień później nie miałam już tego problemu, bo komórkę ukradli mi..w Krakowie). Na dzień dobry również zostałam poczęstowana mandatem jadąc w niedzielę na egzamin, kierowca nie miał biletów do sprzedania, a kanar na moja uprzejmą sugestię, że kierowca nie miał biletów a wszystkie kioski są zamkniętę odpowiedział chłodno "Ale sklepy spożywcze są otwarte" po czym odszedł zostawiając mnie z wezwaniem do zapłaty na 70 zł.

    Kolejne wspomnienie pochodzi już z początków pierwszego roku, kiedy to wyrwawszy jeden dzień wolny na studiach (w szkole aktorskiej otrzymanie dnia wolnego zwłaszcza na pierwszym roku studiów graniczy z cudem) udaliśmy się z Krzysiem do lekarza, jako że ja przestałam mówić a Krzysiowi też coś było. W związku z rejonem, w którym mieszkaliśmy (zamieszkaliśmy z niejasnych przyczyn w najniebezpieczniejszej dzielnicy Łodzi-Bałutach przy najniebezpieczniejszej ulicy, Limanowskiego, zwanej pieszczotliwe "Limanką" bądź "Trójkątem Bermudzkim", z której uciekliśmy po dwóch miesiącach zaczepek "ej blondyna, chyba nie stąd" czy obserwowaniu naćpanych nastolatków rzucających śmietnikami w tramwaj. Przeprowadziliśmy się do spokojnej dzielnicy o wdzięcznej nazwie Retkinia, prosto pod stadion ŁKS-u), niemniej jednak w związku z naszym ówczesnym rejonem, skierowano nas do przychodni studenckiej "Palma", która nazwę swą zawdzięcza monstrualnych rozmiarów palmie wyrastającej w środku przychodni. (z biegem lat stwierdzam, że nie mogła być prawdziwa). Po odstaniu godziny w kolejce, na pytanie pani w recepcji, jakiego chcemy lekarza prowadzącego (i położną) odpowiedzielismy, że nie wiemy, na co pani zasugerowała "To może pani doktor. T. Ona ma mało pacjentów." To zdanie powinno nas zaalarmować, ale tak się jednak nie stało więc po wypełnieniu niezbędnych formularzy udalimy się na górę do wybranej pani doktor aby wraz z tłumem innych zakatarzonych pacjentów czekać na swoja kolej. Po dwóch godzinach dostałam się do gabinetu, gdzie zobaczyłam doktor T., szczupłą kobietę słusznego wieku, która usadowiła mnie gestem na krześle, po czym kontynuowałą rozpoczętą najwyraźniej przed moim przyjściem rozmowę: "..Taak, tak.. Panie Wiesiu, ja rozmawiałam z Pania Marylką z administracji..och, no dobrze" (trzask słuchawki, podnosi, kolejna rozmowa) "Pani Magdo ja rozmawiałam z Panem Wiesiem i Panią Marylką z administracji...tak..aaa,dobrze" (trzask słuchawki, kolejna rozmowa) "Panie Bogdanie, rozmawiałam już z Panią Magdą i z Panem Wiesem i z Pania Marylką z administracji, co jest z tą  wodą? Ja jednemu badam brzuch, drugiemu głowę, trzeciemu ręcę, jak ja mam zbadać kolejną pacjentkę nie umywszy ani razu rąk od rana? No, prosiłabym, dziękuję", po czym odwiesiłą słuchawkę i skierowałą calą uwagę na mnie. "Co ci jest dziecko?" zapytała "Nie mogę mówić" wychrypiałąm przerażona zastanawiając się jak ona mnie zbada nie umywszy ani razu rąk "dużo pij" odpowiedziała. "to wszystko??" zapytałam.  "Tak", odpowiedziała, a widząc mój zawód wzięła kartkę z notesiku i dopisała tam dużymi literami NEO ANGIN."

    Pamiętam również delikatesy "Central", jeżeli można to tak nazwać, na pewno miało to coś wspólnego z PSS Społem, gdzie wieczorem i w godzinach nocnych działało tak zwane okienko alkoholowe (po jakimś czasie je zamknęli) gdzie sprzedawano tylko i wyłącznie alkohol i papierosy. Na pierwszym roku, z tego co pamiętam, nie było jeszcze Żabek na każdym kroku i był to jedyny sklep obsługujący bardziej "luksusową", mieszczącą się w samym centrum dzielnicę Łodzi, zwaną przekornie "Manhattan" (od swoich wysokich bloków), gdzie uciekaliśmy z Krzysiem schronić się przed latającymi śmietnikami u mądrzejszych w swoich mieszkaniowych wyborach przyjaciół. Pewnego razu do Krzysia przyjechał przyjaciel, który postanowił zaopatrzyć się w okienku alkoholowym Centrala w papierosy i podstawowe produkty spożywcze. Pani podała uprzejmie papierosy ale odmówiła sprzedaży zafoliowanego chleba, który leżał pół metra dalej. Na uprzejmą sugestię przyjaciela, że przecież leży pół metra za nia, wystarczy sięgnąć, i że i tak go jutro nie sprzeda, odmówiła kategorycznie mówiąc: "Ja panu na salę nie pójdę!",na co przyjaciel odpowiedział "ale nie musi pani nigdzie iść, to leży za panią", na co ta powtórzyłą identycznym tonem "Ja panu na salę nie pójdę." Przyjaciel w ostatnim histerycznym zrywie nie mając nic do stracenia krzyknął "Błagam! Nie jadłem od rana!". Zażywną panią w kasie najwidoczniej wzruszył ten argument bo popatrzyła chwilę, schyliła się i wyciągnęła spod lady zupkę chińską mówiąc konfidentalnym szeptem : "to panu mogę sprzedać". Namówiliśmy przyjaciela na zakup, jako że w tej sytuacji nie ma co wybrzydzać i poszliśmy do domu, ale na pewno nie swojego bo wtedy mieszkalismy na Bałutach, względnie pod ŁKS-em.

    Kochani tyle wyrywkowych wspomnień na pierwszy rzut, jeżleli komuś się wydaje, że nie lubię Łodzi, albo uważam ja za komunistyczny relikt, to się grubo myli, Łódź jest piękna i ma tysiące twarzy i żywię do niej ogromny 5-letni sentyment, to jest dopiero part one, a ja staram się iść chronologicznie.

I przypominam jeszcze raz!  zmiloscidolodzi@tlen.pl!! (można anonimowo)

P.S. A w Centralu, pamiętam, była niesamowita garmażeria. I plus dla Centrala (bądź też "hop" jak to mówi żona byłego prezydenta, Jolanta K.) za wprowadzenie papierowych toreb na zakupy na dłogo przed eko-szałem w Polsce.

 Tyle mi się kołacze. Baj, tymczasem ale chyba nie na długo, bo 5 lat w Łodzi to sporo pisania.

Jak (sołtys) krowie na rowie, czyli przed-weselne absurdy vol.1

Szczerze mówiąc, Kochani, kto by się spodziewał, że z weselem jest tyle zachodu? Wydawać by się mogło, że jak się znajdzie miejsce i domknie datę (nie żeby mi się to do tej pory udało) to wszystko inne powinno potoczyć się z górki, a tu jeszcze noclegi, posiłki, mapki, dodatki, dekoracje, sądy, urzędy, tłumacze, podziękowania, błogosławieństwa, menu i..zaproszenia. Jako future bride szukam teraz inspiracji tudzież pomocy na przeróżnych portalach weselnych tudzież u moich udręczonych tematem przyjaciółek (szczególne podziękowania dla Katarzyny W. vel K. i Anny K. vel R.-dane osobowe opisywanych przeze mnie osób jak zwykle nienagannie chronione) i na jednym z takich portali w zakładce "zaproszenia" znalazłam takie oto perły (przytaczam co subtelniejsze):                    
                                                        "Szanowny gościu!
                                                         Oto zagadka do podarowania: 
                                                         Lekkie jak piórka, łatwe do schowania..
                                                         szeleszczące, kolorowe..to pieniążki papierowe!!" 
 (Dobrze, że nie PINIĄŻKI)  

                                                           "Goście nasi kochani
                                                            My już w domu wszystko mamy 
                                                            chcecie nam coś podarować? 
                                                           Dajcie śwince sie radować!"

 (Każdy przyzna, że można to dwuznacznie zinterpretować.)  A teraz hit:

"Nie pragniemy stosować wykrętów,
Ale lepiej nam będzie bez prezentów.
Przed nami przyszłość świetlana,
WASZĄ GOTÓWKĄ USŁANA."

(Na Boga!!!) I jeszcze jedno:

"A że często tak się zdarza,
prezent lubi się powtarzać,
by uniknąć tej udręki,
to pieniądze daj DO RĘKI."

Do RĘKI.  

Przy okazji tych poetyckich wywodów przpomniał mi się jeden z moich pierwszych wierszy napisanych przeze mnie (bądź Mamę, nie jestem pewna) we wczesnej podstawówce:                                            

"Pan Fred w sklepiku

 słodyczy ma bez liku

zawsze kolejka wielka tam stoi

więc pan Fred o kasę się nie boi"

      

Już wtedy mogłam się zorientować, że powinnam była robić karierę jako poetka na weselnych portalach.                                                                                                                              

Napisałabym Wam jakiś wiersz na dobranoc, ale brakuje mi cukru w organizmie a poza tym nie powinno się rozmieniać talentu na drobne (ha, ha, ha).

 Baj. (raj, daj, aj-waj!)

                                             

                                                            

Wesoło.

Kochani, nie pisałam wieki całe, ale życie pod palmą płynie mi tu tak intensywnie, że na blogowanie nie ma czasu. (choć, jakby mi ktoś za to płacił, to oczywiście czas by się znalazł). Kwiecień sam w sobie był bardziej niż szalony; goście, dwie dwudniowe wycieczki do Polski liniami Wizzair (w tym jednodniowa wycieczka autokarowa do Gdyni), Pesach (Święto lokalne, bardzo ważne i hucznie obchodzone), urodziny (hucznie obchodzone), Wielkanoc (hucznie obchodzona), znowu Pesach (Święto trwa około tygodnia i tradycyjnie zaczyna się i kończy wystawną kolacją), znowu goście i wreszcie, jako ta wiśnia na kwietniowym torcie towarzyskich atrakcji-zaręczyny. Zaręczyny to rzecz fajna, a planowanie wesele rzecz jeszcze fajniejsza, (choć, przyznam, że na odległość nie jest to rzecz najprostsza) niemniej jednak zauważyłam, że zamiast naturalnej radości (choć i taka się pewnie pojawiła), ów fakt zaręczyn wzbudza w mojej naznaczonej perfekcjonizmem rodzinie raczej strach i napady paniki. Nasuwają się dramatyczne pytania, takie jak "W jakim języku będziemy rozmawiać?", "Co oni będa jeść?", "Gdzie będą spać?", "Czy zabrać ich do Fromborka??". Nic więc dziwnego, że na niedawnym rodzinnym obiedzie Ciocia wyznała konfidentalnym szeptem mojej Mamie "Boże, ja się tak stresuję tym Kamilki weselem...(po czym dodała z ulgą w głosie) A, może umrę do tego czasu." Podobnie zresztą zareagowała moja Babcia na telefon z informacją o zaręczynach "Och, cieszę się, cieszę się bardzo, mam nadzieję, że dożyję". W związku z natłokiem owych fatalistycznych wizji tudzież stresujacych pytań bez odpowiedzi (zwłaszcza ten Frombork) postanowiłam skupić się na bardziej doczesnych przyjemnościach (nie to, żeby wesele nie było doczesną przyjemnością, ale na to mam jeszcze trochę czasu)i udać się na wycieczkę moim świeżo odzyskanym rowerem.(Rower, nowy, choć z drugiej ręki, miał ten problem że często spadał mu łańcuch w najmniej sprzyjających okolicznościach, jak dziesięć kilometrów od domu, krótko przed ulewą. Zabrałam więc rower do punktu naprawczego prowadzonego przez zażywnego Rosjanina z ułamaną górną jedynką, który spojrzał nań fachowym okiem i zawyrokował, że naprawa będzie kosztowała 150zł. Na moja sugestię, że ten rower nie jest chyba tyle wart pomyślał jeszcze chwilę i powiedział. "W takim razie, 25ł". Żelazna, rosyjska logika.) Nic to, wycieczkę trzygodzinną rowerową odbyłam śladem Tel Avivskich plaż, ale, jak to mówią, pod latarnią najciemniej, czy też szewc bez butów chodzi, spaliłam się na szwedzki mahoń, także Kochani, smarujcie się kremami i noście kapelusze, zwłąszcza jak macie zamiar zawitać pod palmę, bo tu temperatura robi psikusy i skacze czasami do 42 stopni. Zazwyczaj takie wyznania wiążą się z ostracyzmem społecznym ze strony zmarzniętych rodaków, ale już od rana Tvn24 grzmi dramatycznym nagłówkiem: "EKSPERT RADZI JAK PRZETRWAĆ AFRYKAŃSKIE UPAŁY W POLSCE" więc mniemam, że się rozumiemy. Baj, tymczasem, Kochani, moja rada: nie wychodźcie z domu, ja jednak muszę, więc idę poszukać koszulki z długim rękawem i kapelusza a`la beduin, coby przetrwać afrykański upał pod lokalna palmą. Hej, hej. (ju es ej.)

Najgorszy Przewodnik Świata.

Post z 24.02. Tzw. odgrzany kotlet.(bądź falafel w wersji dla wegetarian) Kochani-syrena z rana, jak śmietana! Jednych budzą ze snu trele rozochoconego porannego ptactwa, innych syreny alarmowe zwiastujące potencjalne bądź trwające bombardowanie. Ukochany zapomniał poinformować mnie, że dzisiaj na terenie całego Izraela mają odbywać się ćwiczenia dla szkół na wypadek ewentualnego bombardowania w związku z czym o 10.00 zbudzona złowrogim wyciem syreny zerwałam się na równe nogi i z rozwianym włosem wybiegłam na klatkę schodową (w czasie bombardowania zaleca się wyjście na środkowe piętra klatki schodowej, daleko od okien),a jako że moja klatka nie wydawała mi się przekonująca, wybiegłam na podwórko (bardzo mądrze) po czym pognałam do najbliższego kiosku (oszklonego w 90 procentach) z nadzieją na ukryty schron. Pan jednak wytłumaczył mi, że to ćwiczenia (powinnam była się domyślić w związku z tym, że żadnen samochód nawet sie nie zatrzymał) w związku z czym grzecznie zawróciłam do domu z przyrzeczeniem, że nie skorzystam z naszego kiosku przez najbliższe dwa tygodnie, co jednakże nie jest proste, jako że znajduje się on dokładnie pod naszym domem więc siłą rzeczy musze koło niego przejść chcąc się dostać do mieszkania. W rankingu "kawa czy syrena", zdecydowanie stawiam na syrenę, w związku z nagłym skokiem adrenaliny, którego kawa nie zapewnia tudzież przez nastepującą w konsekwenscji minimalną ale jakże intensywną dawkę zdrowego ruchu. (to się chyba nazywa interwał). Poza tym kawę trzeba zrobić a syrena wyje sama. Mendel pieczeni na jednym ogniu, jak pisała Chmielewska. (Albo Musierowicz, nie pamiętam). Nie o tym miałam jednak pisać, jak zwykle, ale o moich wybitnych umiejętnościach organizowania tras pieszych (tudzież rowerowych) wycieczek. Kochani- NIE MAM orientacji w terenie. Nie mam i nigdy nie miałam. Gubię się odkąd pamiętam. Jeżeli nie idę w grupie moje szanse dojścia do celu są nikłe. Nie orientuję mapy. Nie rozumiem google maps. Nie rozumiem GPS-u (tak-można nie rozumiec GPS-u). Jak mam dojść w jakieś nowe nieznane mi miejsce zawsze wychodzę conajmniej 15 minut wcześniej, żeby mieć czas na ewentualne pomysłki w interpretowaniu wskazówek google maps i ewentualnych przechodniów.(a i to czasem nie wystarcza.) Nie potrafię nikomu wytłumaczyć gdzie ma iść (widzę miejsca ale nie widzę połączeń między nimi) nawet w moim własnym mieście (Gdyni, mieście z morza i marzeń) chyba, że faktycznie coś znajduje się przy głównej ulicy. Nie umiem odwrócić planu mieszkania w głowie. Jak mamy probę w innym miejscu niż scena, na której mamy grać zajmuje mi gro czasu zrozumienie, gdzie jest widownia. Nun. Nada. Nie ma. Także podsumowując, Kochani, jak planujecie wycieczkę do Izraela szczerze Wam radzę zakupić przewodnik i dobrą mapę, nie ufać moim propozycjom skrótów rowerowych (N-I-G-D-Y), zaplanowac sobie trasy samemu a mnie pytać ewentualnie o dobre kawiarnie, względnie gdzie można zjeść hummus. W ten sposób wszyscy oszczędzimy sobie czasu i nerwów. Chyba, że ktoś lubi oczywiście wycieczki pod hasłem "Przygoda i dużo niepotrzebnych kilometrów", wtedy jak najbardziej zapraszam. Kochani nic juz nie dopiszę bo ten post i tak jest odgrzewany, a ja już nie pamiętam o co mi chodziło w poprzednim, więc obiecuję, że zastanowię się co u mnie i dam znać. Buziak. P.S. Moi ostatni Drodzy Wizytorzy zaproponowali nawet stworzenie strony na facebooku zatytułowanej "Najgorszy Przewodnik świata" firmowany of course moim zdjęciem, na której to stronie wszyscy zawiedzeni goście mogliby wypisywać uwagi na temat mojego przewodnictwa ku przestrodze tych, co tu jeszcze nie byli a maja zamiar przyjechać i liczą na to że ich sprawnie oprowadzę po mieście.(Ha, ha, ha). tym gorzkim akcentem żegnam się z Wami do następnego posta, a cow nim będzie-nie wiadomo. Jak w zyciu. Baj.

Ej Krzysiak. Ciągle mi się coś przypomina. Jak stoisz na dworcu w Sopocie w garniturze z naszytą szczeką babci. Jak robiąc histeryczny znak krzyża skaczesz do wyjścia popychając dwóch kanarów w gdańskim tramwaju, bo czwarty przejazd bez biletu sumuje wszystkie poprzednie niezapłacone kary. Jak piszesz gazetkę o kulturze Trójmiasta dla dresów z technikum budowlanego. Jak siedzisz w swoim pokoju w bursie odgrodzony parawanem od współlokatora dresa i jego łomocącego techno, słuchasz na walkmanie (!) Piwnicy pod Baranami, pijesz wino i jesz przeceniony ser camembert (dzień po przeterminowaniu 50 procent tańszy w osiedlowym sklepie). Jak idziesz do szkoły i zamiast do niej iść skręcasz do lasu, gdzie siedzisz cały dzień w namiocie i czytasz książki. Jak spaliśmy z Kingą pod gazetami w kamienicy w Krakowie, bo nie mieliśmy kluczy do mieszkania. Jak chodziłeś w jarmułce po Kazimierzu (ha! patrz, gdzie teraz jestem;) Jak wyskakiwałeś przez okno na klatkę schodową. Jak szedłeś z mopem gonić zboczeńca z klatki na przeciwko. Jak Ci Pani kazała przyjść w styczniu do dentysty, choć był dopiero październik, bo nie ma terminów, na co, zwykle opanowany, krzyknąłeś "DO TEGO CZASU MI WSZYSTKIE ZĘBY WYPADNĄ!!" Jak Ci było smutno, jak nie przedłużyli Ci w "Aniele" okresu próbnego, bo właściciel zatrudniał same dziewczyny i mówiłeś "Przecież byłem ich najlepsza kelnerką..". Jak wyrwałeś flagę w Święto Niepodległości jak wracaliśmy z Kiczu i potem pan dokumentujący stan przystanków zrobił nam z ta flagą zdjęcie. Wisiała u nas w domu. Jak się dostalismy razem do Łodzi. Jak zamieszkaliśmy z Marysią na Bałutach przy Limance tylko dlatego, że właścicielka uczyła sie u Zelwerowicza. Jak nie mieliśmy kasy na bilety i jedzenie ale wracaliśmy taksówkami bo było tak niebezpiecznie. Jak się potem przeprowadziliśmy i obwiesiłeś swój pokój przechodni sznurami z praniem, co wyglądało jak siedlisko uchodźców z Ruandy. Jak na pierwszym roku podczas Twojej imprezy urodzinowej o wdzięcznej nazwie "Sex and violence" w pomarańczowym dresie i z różową szminką na ustach tłumaczyłeś policji, że to mieszkanie jest wynajmowane całkowicie legalnie a koledzy i koleżanki tak się na codzień nie ubierają. Jak włascicielka mieszkania przychodziła po pieniądze, po czym mówiłeś jej, że skoczysz tylko na róg do bankomatu i leciałeś przez trzy dzielnice tramwajem, żeby Ci Justyna pożyczyła pieniądze. Jak uciekłeś z próby zbiorowej podczas trzysekundowej ciemności i pojechałeś do Warszawy. Jak byłeś w szpitalu. Jak na trzecim roku wpadłeś do nas na tydzień bo Ci było smutno i zatrzymałeś sie w najmniejszym pokoju Piotrka, po czym po trzech miesiącach uznaliśmy, że czas żebyś sie dorzucił do rachunków. Jak rodziła się Lea Divine. Jak miałeś więcej kosmetyków ode mnie. Jak wbiegłeś do Mexicany z Dużym Formatem w ręcę i wypiekami na twarzy i krzycząc "czy wy rozumiecie, że w Rwandzie plemię Hutu wybiło plemię Tutsi i odwrotnie??? Całe plemię!! To jakby Gdańsk miał wybić Gdynie i odwrotnie!" Jakie miałeś puste oko kiedy nie mogłeś albo nie chciałeś powiedzieć prawdy na jakiś temat.Jak mnie wynosiłeś ze sceny na egzaminie z piosenki po czym się potknąłeś i spadliśmy na dekoracje. (dobrze, że nie na ziemię!) Jak Cię drechy pobiły w Łodzi i zacząłeś różową rewolucję. Jak mi się kazałeś przestać masować po brzuchu mówiąc, że nikogo w ten sposób nie poderwę. Jak do mnie dzwoniłeś z Londynu i mowiłeś, że nawiązałeś kontakt z projektantami i teraz Lea będzie gwiazdą. Jak się nie spotkaliśmy u mnie na obiedzie. Jak się widzieliśmy ostatni raz w Sofie. I w Teatrze. Jak mówiłeś mi, że nie musimy się umawiać, bo gdzie Ty tam ja. Jak mi urządziłeś pokój z niczego jak mi było smutno. Jak mówiłeś mojej Mamie,"Jesteś piękną, cudowną, mądra kobietą, ja się z Tobą ożenię!!!" Tesknię za Tobą Krzysiu. Nie wiem, czy wiesz, ale są jeszcze tacy co Ci pisza na tablicy "Samych uśmiechniętych dni". Też byś się śmiał. Teraz mi się jeszcze więcej przypomina. Jak śpiewałeś na pogrzebie swojej Mamy "Jeszcze w zielone gramyyyy, jeszcze nie umieramy.." Jak się rozciągaliśmy w Krakowie do "zima groziii, zima mroziii" Magdy Umer. Jak byliśmy w Chorzowie na "Jesus Christ Superstar". Jak chciałeś zabić Pati kotkę bo Ci obsikała łóżko i walizkę. Jak z zapałem recytowałeś na pierwszym roku wiersz wojenny "Ja w mej chacie spać nie mogę! Chcę u Ciebie spać kolego!" i nie wszyscy jeszcze kumali podtekst. I tysiące innych rzeczy. A śmierć w w dwudzieste piąte urodziny chyba tylko Tobie mogła sie zdarzyć. Tęsknię. Nie ma nikogo takiego jak Ty. A- no i oczywiście - samych uśmiechniętych dni;) <3

Dżender.

Haha, żart Kochani, nic tu w tym poście o żadnym dżender nie znajdziecie ale z doświadczenia w Ojczyźnie widzę, że dżender to takie słowo klucz, którego nikt nie rozumie ale budzi emocje, więc na to liczę, Kochani, że u kogoś to hasło wzbudzi emocje, kliknie w link i wejdzie na mojego bloga, po czym wkurzy się, bo zobaczy, że nie o dżender i wyjdzie, ale wejście wejściem, które google zanotuje i zaproponuje mi umieszczanie reklam na moim super popularnym blogu, reklam tematycznych oczywiście, związanymi z treścią bloga (czyli..?) i wtedy będę mogła żyć, niczym popularne szafiarki tylko z mojej radosnej comiesięcznej twórczości. Będę reklamować Lidla, Biedronkę i izraelskie daktyle, a każdy grosz (czy szekiel) będę odkładała do świnki skarbonki (czy też krowy skarbonki, bo świnka tu niekoszerna i nieczysta, nie wiem, czy ma to zastosowanie również w przypadku chińskich wyrobów ceramicznych służących do gromadzenia pieniędzy) bo nie wiem, czy wiecie, Kochani, że postanowiłam raz na zawsze (miejmy nadzieję, że na zawsze) porzucić Grotowskiego tudzież wszelkiego rodzaju usługi gastronomiczne (nie to, żebym miała jakiś inny stały dochód) i skupić się na szeroko rozumianej karierze typu FREELANCE. Także tyle z postanowień noworocznych, wróciłam pod palmę, gdzie cieszę sie umiarkowaną temperaturą i nowym dywanem. Obyczaj nakazuje złożyć wymówienie na dwa tygodnie przed planowanym odejściem, więc idę odpracować swoje ostatnie dnie, tymczasem życzę Wam Happy New Year 2014. Chiński horoskop mówi, że to rok konia, w związku z czym trzeba wszystkie sprawy wziąć w swoje ręce i niczego nie zostawiać przypadkowi, bo się Uran wkurzy. Ja nie mam zamiaru denerwować Uranu (Urana) i idę wziąć sprawy, (względnie tacę) w swoje ręce. Baj.