Grypopodobne.

Etgar Keret w swojej nie wydanej dotąd w Izraelu (dlaczego..?) książce "Siedem dobrych lat" pisze (o podróży samolotem) "Lubię ten kawałek kiedy jest się zamkniętym  w blaszanym pudle, zawieszonym między niebem a ziemią. W blaszanym pudle, w którego wnętrzu nie ma tak naprawdę żadnej pory dnia ani pogody, jest tylko jeden soczysty bezmiar stanu zawieszenia ciągnącego się od startu do lądowania".  Chętnie skradłabym Etgarowi te słowa w odniesieniu do podróży samolotem (oczywiście wyjąwszy słowo "lubię") ale jest jeszcze inny stan, który można by opisać tymi słowami.  Grypa. Grypopodobne. Grypa-plus-byc-może-infekcja-bakteryjna. Jak zwał tak zwał (a zaszczepiłam się w tym roku!). Gorączka która dopada Cię znienacka uderzając z siłą 40 stopni pozostawiając Cię w stanie kompletnego zawieszenia. Nic sie nie liczy. Plany się nie liczą. Praca jest nieważna. Ludzie niewidoczni. Tylko ja i bół głowy. Ból mięsni. Brak siły. Jak ludzie mogą w ogóle funkcjonować z grypą?? Jestem więc, jak Etgar Keret w samolocie, zawieszona w swojej grypobańce gdzie nie ma planów ani obowiązków, znajomych mniej lub bardziej, tylko ja, teraz w tej chwili. (Gdyby nie ból można by to podciagnąć pod trening zen czy też uważności czy co tam.) Wirusem, który rozprzestrzenia się jak szalony zaraziłam się od Starej Niemki (Mamy kolegę, który uzyskał miano Starej Niemieckiej Turystki, skrócone później do Starej Niemki, jako że podczas piatkowych imprez kiedy wszyscy zamawiają kolejne piwo w zadymionej knajpie zwykł z niezwykła gracją pytać kelnerów" Przepraszam, jakie jest ciasto dnia?") Stara Niemka przyjechałą do mnie na wakacje lutowe ale nie miała szczęscia bo choć pogoda była piękna tej izraelskiej zimy, w dniu kiedy przyleciał ukoić swe sterane pracą i życiem nerwy w śródziemnomorskim słońcu, rozpętała sie burza piaskowa, która szalała przez dni dwa lub trzy (wystarczająco żebyśmy do dziś wypluwali resztki piasku z zawirusowanych płuc), która potem zamieniła się w gwałtowne opady deszczu. W jedyny słoneczny dzień udaliśmy się chorzy i zdesperowani na spacer na Tel Avivskie wybrzeże, po to żeby spotkać tłumy polskich turystów ("Powiedz mu, żeby nie dzwownił, ja, bo my tu mamy godzina przerwy, ja?") oraz natknęliśmy się na bardzo malownicze etiopskie wesele. (I tu nie obyło się bez polskich akcentów. Urzeczona niecodziennym widokiem polska turystka wpatrując się w etiopskiego pana młodego zapytała konfidentalnym szeptem "To Żydzi?" Na co uzyskała odpowiedź "Nie. To są piękni ludzie.")  Niemka zrobiłą sobie parę zdjęć żeby nie było że przyjechałą do Tel Avivu a tu słońca nie ma, po czym powróciła do sanatorium pod daktylem (vel mojego mieszkania) aby dalej chorować i się pocić na czerwonej salonowej kanpie rozsiewając wokół siebie wirusy i zarazki, z których jeden przebił się przez moją zaszczeponą barierę ochronną powodując mój obecny bezczas. Niemka chora, ale ze zdjęciami powróciła linią Wizzair wraz z dziewiętnastoma zakonnicami do Ojczyzny, samolotem z którego wcześniej wyciagnełam Piotrka i Pati, którzy opiekuja się ną teraz na zmianę z Ukochanym niczym rasowe pielęgniarki, tu w sanatorium pod daktylem, gotują mi zupy z kurczaka, parzą z lipy herbaty, nawieźli leków i witamin, myją naczynia i podłogi a do pełni sanatoryjnego szczęscia brakuje jeno zmiany pościeli na przepoconym sienniku (mym, oczywiście, gorączka to nie żarty, choć są tacy co twierdzą inaczej). Także nic to Kochani, siedzę i sie poce, gorączka rośnie i spada, o niczym nie myśle i nic nie robię, jeno posta udało mi się napisać korzystając z chwilowego obniżenia temperatury przy pomocy Apapu Extra, przywiezionego oczywiście z Polski.  Mam również w domu po trzy kilo papryki, ogórków, batatów i niebywałej wręcz wielkości natkę pietruszki, które to Piotrek przywlókł w ochoczo z ulicy po imprezie (w Izraelu jest zwyczaj wystawiania niesprzedanych warzyw, któych już nie można sprzedać następnego dnia po zamknięciu np. targów) ale kiedy przyjrzeliśmy się bliżej paprykom uznaliśmy że są za piękne aby ktoś je ot tak wyrzucił więc prawdopodobnie pozbawiliśmy jakiś zakład pracy codziennej porcji witamin. Kończę, goście siedzą na komputerze,ja siedzę na komputerze, niezainfekowany Ukochany ogląda mecz i nic kompletnie się nie dzieje. Grypowy zen. Hej, hej.