Kochani. Ów wyczekany moment wreszcie nadszedł i oto stało się-znów skończyłam szkołę aktorską. Nadszedł więc czas, aby zabrać się za porządkowanie swojej kariery tudzież mieszkania, a jako że nie wiem co ważniejsze, względnie potrzebuję urlopu, to chyba jednak zabiorę się za szafki. W związku z tym, że znów jestem absolwentką, postanowiłam nie wybrzydzać w kwestii castingowej i poszłam na przesłuchanie do reklamy flagowego produktu naszych zachodnich sąsiadów czyli samochodu firmy "O...-peeeeel!!!" .
Na początku wyjaśnię, że każdy kto był, ten wie, że otwarty casting do reklamy to nie jest nic przyjemnego. Zazwyczaj zaprasza się na nie wszystkich, którzy żyją i nie muszą być wykształceni w żadnym kierunku. Pół biedy jak producent ma jakieś określone wymagania typu "brunetka, 35 lat zgrabna" albo "20-latka z nadwagą i tępym wyrazem twarzy" ale nie daj Boże jak zaproszą Cię na casting pod hasłem "Potrzebna dziewczyna" tak jak mnie wczoraj. Nic to, jednak, pomyślałam, i tak mam dzień wolny, a nuż spotkam kogoś znajomego, a może wyjadę do Niemiec, tekstu nie ma dużo ("Opel" to była jedyna kwestia, której się trzeba było nauczyć a i tak nie wszyscy zapamiętali) ubrałam się ładnie i schludnie (Mama twierdzi, że schludność jest kluczem do sukcesu) i ruszyłam na casting. Jak już wspomniałam, castingi owe nie są niczym przyjemnym jako że umiejętności aktorskie stanowią tu kwestię drugo-, czy nawet powiedziałabym siedmiorzędną, najważniejsze są tak zwane "waruny", więc zazwyczaj przychodzi się tam, bierze numerek 278 podczas gdy przesłuchiwana jest osoba z numerem 130, po czym siada się na kanapie i czeka w nieskończoność po to, aby wejść do pokoju uśmiechnąć się szeroko i usłyszeć "Ok, stir this coffee now. yeah, good. now look left. ok, thanks" i pójść do domu. Byłam jednak przygotowana i na to, wzięłam książkę polskojęzyczną, gazetę i telefon z naładowaną baterią i ruszyłam czarować zachodnie koncerny. Atmosferę castingu czuć jakiś dobry kilometr od miejsca w którym się faktycznie odbywa, na całej ulicy słychać było dziewczyny i chłopaków (chłopaków?? Nie było napisane "potrzebna dziewczyna"??), którzy relacjonowali z przejęciem swoje przesłuchanie wszystkim telefonicznie zainteresowanym. Kiedy dotarłam na miejsce i skierowałam się na pierwsze pietro dyskretnie zmieniając obuwie na gustowne czółenka z CCC natknęłam się na jedyne drzwi na 1. piętrze z napisem "tu NIE MA castingu". "Dowcipni" pomyślałam i jęłam szukać właściwego pokoju . Gdy po 20-minutach bezpłodnych poszukiwań opadłam z sił i skierowałam się do wyjścia, usłyszałam dochodzący jakby z piwnicy głos kobiety z wyraźnie rosyjskim akcentem, która mówi do swojego dziecka "Dokłończ Misza, dokłończ "O---" (cisza), "Nu dokłończ " O---na co przyciśnięty do muru na oko 5-letni Misza odparł z rezygnacją --pel" ."Opel, haraszo" uradowała się matka Miszy kierując mnie jednocześnie na piętro -1, w którym znajdowała się Jaskinia Castingu. Kiedy weszłam do pomieszczenia przepełnionego ironicznie spoglądającymi nastolatkami i ich wspierającymi matkami skierowałam sie do pani organizatorki po formularz do wypełnienia na co ta spojrzała na mnie leniwie, pomyślała chwilę po czym powiedziała "Opel"?" "tak" -"Na prawo".Skręciłam więc w prawo myśląć jak jeszcze długa droga mnie czeka zanim odbiorę swój numerek, po czym oczom mym ukazała się scena, któa przerosła moje najśmielsze castingowe wyobrażenia. W pomieszczeniu na oko 15-metrowym tłoczyła się horda matek i ojców z dziećmi poniżej 5-tego roku życia, które jak bezmyślne roboty powtarzały za rodzicami "O-peeeel", do tego kobiety, dziewczyny, chłopcy i mężczyźni w każdym możliwym wieku tłoczący się pod drzwiami wejściowymi do pokoju przesłuchań, względnie palący papierosy na stojąco w upale (ławka była tylko jedna, w właściwie było jej pół gdyż na drugie pół kapała klimatyzacja). Nie było żadnego organizatora, każdy wypisywał sobie numerek na własną rękę, (względnie na własnej ręce, bo kartek też w pewnym momencie zabrakło) i gdyby nie napotkana dobra koleżanka ze szkoły zawróciłabym na pięcie, czy też obcasie z CCC i uciekła w siną dal. Koleżanka jednak namówiła mnie żebyśmy chwilę zostały, ja numerek 189 ona 191, kto w środku - nie wiadomo, no ale co sie odwlecze to nie uciecze, ktoś dostawił plastikowe krzesełko w cieniu, siedziałysmy na zmianę, pełen luksus. W pewnym momencie zorientowałyśmy się, że przy drzwiach tłoczą się już państwo z numerkami 211 których na dodatek wpuszczają do środka! Oburzone tą jawną niesprawiedliwością jęłyśmy wszczynać dyskusję aż ktoś wyjawił nam konfidentalnym szeptem, że te numerki nie maja nic do rzeczy i trzeba stać pod tymi drzwiami na wąskim korytarzu razem z kobietami mężczyznami i dziećmi i czekać aż Cię wpuszczą, a kto pierwszy ten lepszy. Moja cierpliwość tudzież wytrzymałość stóp na obecność czółenek sięgała zenitu ale wrodzony instykt walki nie pozwolił mi opuścić pola bitwy w momencie kiedy zaszłam już tak daleko (pod same drzwi niemalże) więc stałam tam niczym buddyjski mnich z martwym wyrazem twarzy aż rozległ sie ni stąd ni zowąd hit wszech czasów niejakiej Sam Brown "Ooooo, you better stop (stop..) befoooreeee you` re going break my heaaaart.." ("or leg", dokończyłam w duchu) ale stałam tam dalej delektując się absurdalnym doborem repertuaru do zaistniałej sytuacji. Kiedy wreszcie znalazłam się pod samymi drzwiami i po niezliczonych godzinach czekania Pani Castingowa otworzyła drzwi celem zaproszenia kolejnej grupy (czyli NAS) i kiedy już stawiałam przez próg uciemiężona stopę w CCC rozległ sie krzyk "dzieci, dzieci, kto ma jeszcze dzieci??? Panie poczekają (do nas) sprawdzimy jeszcze dzieci" Byłam juz gotowa porwać pierwsze lepsze z depczących nam po nogach dzieci aby wejść na casting ale zamiast tego odnalazlam pania Rosjankę z numerem 170, która grzecznie siedziała na połowie ławki aby jej powiedziec żeby wziela Miszę i poszła na przesłuchanie (jej wschodnioeuropejskie maniery nie pojmowały tego, że można tak wejść bez kolejki). Przez kolejne pół godziny wysłuchiwaliśmy więc "No dokończ ładnie, dokończ, w domu umiałeś..no nie wiem, co mu się stało, no O-- Misza O--- nie chce powiedzieć, no.", .po czym łaskawie wpuszczono nas czyli na wpół omdlałą ostatnią grupę na reklamową chwałę Opla. Przedstawiłam się, przybrałam swój najpiękniejszy uśmiech, spojrzałam w kamerę i powiedziałam najbardziej przekonująco jak umiem "Opel" podczas gdy lektor w tle dokończył "niemiecka jakość w zasięgu ręki". Usłyszałam "cudownie, fantastycznie, dziękujemy" po czym wytoczyłam się z sali castingowej z wyraźnym przyrzeczenim, że moim pierwszym samochodem nie będzie Opel choćby mi go dali za darmo. Wniosków na dziś brak, Moi Drodzy, idę segregować papiery to ponoć dobrze robi na głowę. Baj:)
P.S. Na czwartek jestem zaproszona na casting pod hasłem "Komediowi aktorzy do kampanii potrzebni" Na moje skromne pytanie, czy mam przyjść z jakim komediowym tekstem usłyszałam "Nie. Wystarczy przyjść. " To idę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz